Het was best frisjes toen ik de fiets het portaal afduwde. Een magere 5°C en zo te zien toch nog wel een windje. Niet met de felheid van de laatste weken, maar toch nog beduidend.
Ik heb sinds kort twee nieuwe drinkflessen van 3/4L, niet dat ze nu zo speciaal zijn, alhoewel?
Ik heb echt een grondige hekel aan drinkflessen die echt stinken naar plastiek en daarbij ook nog die geur afstaan aan de inhoud, gewoon walgelijk. In navolging van de gekende halve rugzak met drinkbuidel heeft hetzelfde merk nu ook een fles op de markt gebracht uit enerzijds geur- en smaakloos plastiek, maar ook nog eens met een thermische folie tussen de twee buitenwanden wat betekent dat warme dranken langer warm blijven en koude, koud. Deze morgen had ik 1 fles met lauwe thé gevuld en 1 met water. De test is alleszins geslaagd. De lauwe thé was na 2uur nog altijd lichtelijk warm, het water fris maar niet ijskoud, prima dus.
Ik had de 'Van Looy' route in de Garmin gegooid en rond 10.15u de voordeur achter mij dicht getrokken. Frisjes, lage zon, wolkenloos, perfect fietsweer dus!

Vandaag binnen exact 5 weken wordt het startschot gegeven.
En we kunnen er over blijven zeuren, maar vanaf morgen zou de lente ook stilaan echt uit de startblokken moeten vliegen. Eerst vanacht nog een stevige laatste vriesnacht, tot plaatselijk -6°C, en vanaf morgenvroeg zou de temperatuur alleen nog maar maar stijgen. Laat ons hopen...
Goed nieuws alleszins. Ik wilde eerst vandaag voor de eerste maal dit jaar een grote tocht, nu ja, 80km op m'n eentje, afleggen, maar ik heb toch maar beslist om'm uit te stellen tot morgenvroeg. Hier in de geburen ligt blijkbaar een lus, uitgetekend door R. Van Looy en die gaat er aan geloven. Langs het kanaal Schoten-Dessel tot bijna in Turnhout, dan pal naar het zuiden en terug langs het Albertkanaal. Waarom je nu precies Van Looy moet noemen om 2/3 van je lus langs de waterkant uit te tekenen weet ik niet, maar voor mij is het in ieder geval ideaal. De schrale Oostenwind zou vanaf morgen ook stilaan draaien en da's ook mooi meegenomen.
De racefiets staat klaar om de gashendel iet of wat open te draaien. Op het programma van EnergyLab staat immers een tocht van 120min tegen 125-135 hartslag en tegenwoordig duurt het al even om 'die' polsslag te bereiken. Het kanaal vormt dan een ideaal parcours om lang een stabiele hartslag aan te houden want elders in België of algemeen in de BeNeLux is dit niet zo evident. Lintbebouwingen en kilometerslange, slecht onderhouden of hobbel de bobbel-fietspaden zijn gemeengoed terwijl het op de wegen zo druk is dat de fietser altijd in verkeersonveilige situaties verkeert! Zeker als ie al alleen is.
Goed, langs de waterwegen gebeurt zelden iets spektaculairs, maar de kilometers glijden wel voorbij.
Dat wordt wel even aanpassen! Binnen 5 weken zou de nadruk minder moeten liggen op de verplaatsing zelf maar wel op het gebeuren, zeg maar 'de tocht'
Toen ik deze week 's morgens naar 't werk reed vroeg ik me af over wat we het zo allemaal zullen hebben met Thierry gedurende die 39 dagen. Over elke grasspriet? Of zullen er ook lange 'stille' momenten zijn? Zou er een verandering in ons denkpatroon waar te nemen zijn na 2800km? Of zou de beleving net intenser worden na al die dagen.
Het zijn natuurlijk vragen waarop het antwoord niet direkt leverbaar is. Elke vakantiefietser zal dit ook wel anders aanvoelen denk ik. Probleem is dat ik nooit 'vakantiefietser' ben geweest en ook niet weet hoe ik al die 'inputs' ga verwerken. Het is alleszins plezant om er op voorhand even bij stil te staan, maar niet te lang, morgen eerst even de 'lange' vuurproef en vlotjes voorbij de 1500km

Volgens Het Laatste Nieuws van vandaag :

"Pas in de laatste tien dagen van mei krijgen we eindelijk lenteweer. Maar dan wordt het wel meteen zomers met temperaturen tot 25 graden." Dat zeggen de langetermijnvoorspellers van het commerciële Meteo België, nadat enkele dagen geleden ook al een Amerikaans weerstation gezegd had dat de lente in de Benelux pas in mei zou beginnen. Dat schrijft Het Laatste Nieuws.

Eén ding was me opgevallen op de fietsbeurs in Mechelen; de robuustheid van voornamelijk het achterwiel op de doorsnee vakantiefiets. Dat moest ook wel. Omdat ik toen voor een tweestrijd stond of ik nog een reservewiel zou kopen en meenemen als back-up, had ik er best wat tijd voor uitgetrokken om met een aantal fietsbouwers een 'klapke' te doen. Toen ze me stuk voor stuk taxeerden en aankeken stelden ze toch allemaal vast dat dit zeker geen overbodige luxe zou zijn. Ik moet er wel bijzeggen dat ik toen twee dikke truien over elkaar had aangetrokken omdat het die dag bijzonder kou was...
Natuurlijk heeft het achterwiel het hard te verduren mijnheer; tel je eigen gewicht, het gewicht van de fiets en je bagage en je kent de druk die de velg en de spaken te verduren krijgt. Neem daarvan afgerond 1/3 vooraan en 2/3 achteraan om snel te tellen... Tja, da's niet niks natuurlijk.
Toen ik de technische specificaties van mijn Ridley erbij haalde  vielen al meteen een aantal rijklare standaardwielen uit de boot, vooral door toedoen van de schijfrem! Toch iets om rekening mee te houden.
Goed, en nu!
Ik liet op de beurs links en rechts wat prijs opmaken. Vooral onze Noorderburen zijn nog best bedreven in het maken van eigen wielen. In België vind je nog zelden fietswinkels die zelf de wielen breien, de loonkost eist onmiddellijk een gigantisch percentage van het totaalbedrag op, hetgeen natuurlijk niet concurrentieel is tegenover de fabriekswielen, maar soms kun je niet anders...
Een 'normaal' wiel houdt er meestal 28 of 32 spaken op na. Hoe lichter de berijder hou minder spaken nodig zijn, hoe zwaarder de fietser of hoe meer materiaal hij moet meesjouwen, hoe meer spaken, da's zowat de regel. Al snel werd duidelijk dat een 36-spakig wiel het meest voor mij aangewezen zou zijn.
Ik hing dus al vast aan twee vaste gegevens; 36 spaken en een schijfrem hetgeen het aanbod drastisch deed wegkrimpen. Ik had op de beurs nog geen beslissing genomen want ik wilde toch ook onze lokale fietshandelaar zijn zegje laten doen, maar om de één of andere reden had ik meer vertrouwen in de kwaliteit van de Noorderburen. Ook financieel scheelde het een derde.
Ik heb uiteindelijk de knoop doorgehakt en een tweetal weken geleden de beslissing genomen en een 'Sputnik Rigida' wiel besteld. Het zegt u waarschijnlijk niets, maar het is in het vakantiefiets-wereldje een nogal bekende leverancier van kwaliteitswielen. Als naaf kon er zeker een Shimano Deore op. Zeker niet de top maar degelijk. Zoals eerder aangehaald legden de 36 spaken en de schijfrem een groot aantal beperkingen op!
Het wiel werd gisteren keurig aan de deur afgeleverd. Dit weekend gaan de cassette en de schijf er op en dan kan ik eens een testrondje rijden. De 37mm Schwalbe Sûpreme past er alleszins al perfect op.

We zijn nog minder dan 40 dagen voor vertrek, amper 5 en een beetje week. De zenuwen beginnen zo nu en dan al eens de kop op te steken vooral over het feit of ik, gezien de beperkingen die er geweest zijn, wel in de best mogelijke positie aan de start kan verschijnen.
Maart was geenszins een voorbeeldmaand. We hadden enerzijds het zeer koude weer en anderzijds de lumbago die mij op fysiek gebied toch wel een dag of 10 heeft gekost. Sinds begin januari staan er nu 1400km op de teller waarvan zo'n 500 op de tarmac en de rest op de spinningfiets. Het vooruitzicht om er zeker 2000 te hebben voor vertrek moet wel lukken denk ik. Met wat geluk een 1000tal buiten.
Op organisatorisch gebied zullen we één dezer de koppen nog eens bij elkaar steken. Thierry en Malvina zijn terug uit Spanje en voor Jef zit het Pétanque seizoen er ook op.
Tijd om de logistieke vraagtekens weg te werken en voor de rest: aftellen...aftellen en vooral aftellen

We zijn rap content dezer. Niet dat het zo slecht was, maar het is toch weeral 50 jaar geleden dat we nog zo'n frisse maand maart moesten verteren. Sinds eind vorige week droog een flets zonnetje maar met temperaturen onder of net rond het vriespunt. Er staat nog steeds een ijzige oostenwind die de gevoelstemperatuur toch met enkele graden laat zakken. Zaterdag nog een laatste sneeuwbui en laat het nu de laatste zijn...
Na twee weken aan de zetel gekluisterd te zitten snakte ik toch naar een beetje frisse lucht. We zijn er dit weekend met de motorhome op uit getrokken, naar de 'bollen' t.t.z. de streek rond Nederlands Lisse!
Geen bloem te zien natuurlijk. Alles zit nog netjes de grond in. Het is sinds '62 geleden dat het zo rampzalig was voor de telers. De corso binnen drie weken zal er met de pootjes uithangen wist men ons te vertellen. Alles wat je toch ziet heeft in de kast gestaan, op't veld alleen aarde zo ver het oog reikt!
Van de massa's toeristen die er gewoontegetrouw aanmonsteren zie je niets, alleen verlaten café's en lege terrassen. Zelfs de parking op 'Keukenhof' was verlaten...
Hoh, maar bloemen hebben niet veel nodig hoor; Ja dat zal wel!
Met de fiets loopt alles op wieltjes. Het blijft 's morgens nog altijd wat strammetjes, maar één keer middag is alles verdwenen. Zaterdag nog een spaak kapotgereden, een geluk op nauwelijks 2 kilometer van een fietsenzaak. Geen probleem mijnheer, herstellen we onmiddellijk, kopje koffie? Of thé? We beginnen er dadelijk aan!
Tja, da's bij ons ook ni waar zene...Kom binne een uurke of twee maar eens terug...
Nee, in Lisse ging het vooruit. Spaak vernieuwd, de rest terug op spanning, een kwartiertje en 17€ later waren we alweer onderweg!
Mijn GPS baart me ook zorgen. Het ding is nog geen drie jaar oud, maar sinds hij vorig jaar tegen 65/u en op't einde van een serieuze afdaling, uit de fietsbeugel en tegen het tarmac is gevlogen is de betrouwbaarheid ver zoek. Dan krijg ik'm niet meer opgestart, dan lukt het weer wel maar blijft het beeld af en toe staan. Dit weekend ineens al m'n geocaches weg, kwijt, en zeker dat ik ze'r ingezet had.
Nee, ik heb er zowat alle vertrouwen in verloren. Ik vrees dat ik nog voor kosten sta....