Het is alweer even geleden dat de zoektocht naar bruikbare informatie over Compostela begon. Tonnen papier is erover geschreven, duizenden dagboeken en wie weet wel miljoenen velletjes onsamenhangend papier.

Tja, hoe begin je er aan, in de wetenschap dat je geen pak en zak hoeft te transporteren door de aanwezigheid van een motorhome, maar eveneens in de wetenschap dat je niet her en der kan kamperen, en dus aangewezen bent om gebruik te maken van iets of wat camping of camperplaats…

En welke route neem je best? Vanuit Antwerpen kan je m.i. best richting kust of Ardennen, anders zit je vanaf je eerste kilometer in het drukke verkeer. Reken daar nog Brussel en Charleroi bij en de kans is groot dat je na de eerste week al zonder rubber rijdt en je kartonnetje tranquillizer al aardig begint te slinken…..

De kustweg of Westelijke route leek misschien het meest aangewezen, maar toch verkoos ik de Oostelijke weg. Goed, vanaf dag 2 gaat het bergop, en nog niet zo’n klein beetje ook, maar mooi is het in ieder geval. En misschien wat rustiger, als je tenminste de wegen ernaar uitkiest!

Tot Bastogne bergop dus en dan de lange afzink tot de Champagnestreek. Met een grote lus rond de centrale noordzuid-as dus.

Tja, en hoeveel kilometer kan je zo al aan? 75 leek mij niet helemaal onoverkomelijk, gemiddeld uiteraard. Rekening houdend met een overnachtingsplaats en als het kon met het reliëf moest dit kunnen als uitgangspunt. De Sweerman-boekjes werden erbij gehaald, de computer opgestart, Mapsource ingeladen en een uurtje later stond de route keurig afgebeeld op het scherm. Dit zou het worden. Verbijsterd keek ik naar de hoeveelheid bekende plaatsen die langs de route lagen, dit kon al helemaal niet beter. Om de 75 kilometer plaatste ik een markering op de map en zocht via het net naar campings o.d. in de onmiddellijke omgeving. Lang leve het internet !!!

Enkele avonden later lag het plan zo goed als vast en er is in al die tijd nog zeer weinig aan aangepast. Van de lijn die begin- en eindpunt verbond schoot nog weinig over. In de plaats stonden 39 tracks of dagritten tot in detail uitgestippeld.

Voor de campers nam ik van elke dagrit de begin- en eindpunten en liet de software de snelste weg berekenen. Het berekeningsalgoritme houdt in zo’n geval weinig of geen rekening met kleinere departementale wegen en kiest nogal eens resoluut voor nationale wegen of autostrades! Weeral dankzij de computer is dit geklaard in minuten, daar waar je anders wel even zoet mee bent.

De route die de motorhomes gaan volgen ligt uiteindelijk in de handen van Jef en Christiane, maar er is een back-up.

Als het zover is, hoef ik alleen maar de Garmin handheld GPS op het fietsstuur te plaatsen en een grote zorg in Antwerpen achter te laten, namelijk ‘het zoeken naar de juiste weg’.

Velen zullen er weeral tegen zijn, maar ik vind het bijzonder makkelijk. De tijd dat je anders over je kaart zit gebogen kan je beter gebruiken om te genieten van hetgeen je aan het doen bent. Een dikke kopzorg minder als je midden in een stad rijdt en je weet dat alle wegen naar Rome en niet naar Compostela leiden…

Ik mocht dan al wel overtuigd zijn, daarom was mijn eega dat nog niet! Ria vond het hele idee maar niets. Fysiek haalde ik volgens haar Frankrijk nog niet eens en logistiek ziet ze me niet met pak en zak vertrekken. Ik kreeg direct de volle laag, nochtans had ik het subtiel aangebracht, maar neen, vrouwen hebben daar een zesde zintuig voor. Ze doorzien je onmiddellijk, doorprikken elke, met zachtheid opgeblazen luchtballon, tot er vlak voor je op de grond, een hoop verfrommelde en gescheurde ideeën liggen. Einde droom!

.

Hoe het in me is opgekomen of wie me met het beeld opzadelde weet ik niet, maar ineens was het er.
Eerst heel ver weg, als in een droom, ik tussen metershoog, op onhoorbare muziek wiegend koren, donkere wolken onheilspellend, als een los zeil gespannen tussen hoge zuilen. Irreëel zoals je dat enkel maar kan dromen. Elke nacht opnieuw, woelend tussen de lakens zag ik vertwijfelde wezens, dolend over eindeloze vlaktes. Vale gezichten met diepe, lege oogkassen en opengesperde monden. Dwalende gedaantes, in lange rijen achter elkaar in een landschap dat alleen Permeke op doek kon zetten.
Het was best irritant dat ik steeds dezelfde droom beleefde. Op zekere dag las ik in een of andere krant een artikel over een pelgrimstocht. De schrijver had op honderd en zoveel dagen de hele tocht van ergens in België naar een Noordspaanse bedevaartsstad afgelegd en verwoorde bijna letterlijk mijn surrealistische dromen. Hij had het over de eindeloze hoogvlaktes van de Spaanse Meseta. Wandelaars en fietsers als nietige stipjes over aarden wegen, als een lint kronkelend door de Tierra de Campos. Vermoeide zielen met slechts één doel: Santiago de Compostela. Vanaf die dag heb ik nooit meer die droom gehad. Ik heb er totaal geen verklaring voor, maar vanaf die dag ook leeft Santiago de Compostela in mijn gedachten, als een bijlage aan mijn denkwijze, als een kwab tussen mijn twee hersenhelften. Het is er, het zit daar en ik kan niet meer zonder.
Karakterieel heb je nood aan uitdagingen, op fysiek vlak was de beklimming van de Mont Ventoux met de fiets niet de minste. Zeker niet wanneer je lichaamsgewicht met drie getallen wordt geschreven en je een heel eind in de veertig bent. Bloed, zweet en tranen heeft het gekost. De euforie op de top van de berg was onbeschrijfelijk. Emotioneel ben je door uitputting een wrak, alleen rechtop gehouden door hele stromen adrenaline. De eerste momenten ben je niet bij machte om ook maar één woord tussen je lippen te krijgen en toch kan je de wereld aan, de wereld ligt aan je voeten, voor één moment ben je God, voor één moment zweef je op de allerhoogste wolk, genietend van je geestelijk orgasme.
Mijn geest heeft het voor mij allang uitgemaakt, Compostela de volgende fysiek en mentaal te doorbreken barrière. Medisch gezien zal het met de fiets moeten gebeuren, daar heeft een lelijke sportfractuur in het verleden wel voor gezorgd. Toch wil ik meer dan alleen maar fietsen. Ik wil een stukje levensverhaal neerschrijven, van de droom tot de laatste pedaalslag, over bergen en dalen, bruggen en water, over lucht en aarde, vreugde en misschien wel verdriet, over het verhaal van iemand die zonder speciale reden de weg naar Compostela is ingeslagen en misschien, heel misschien dat ook zal bereiken!

'Niet het einddoel deze keer, maar de weg er naar toe is het belangrijkste'!

1 januari is voorbij, de dag dat honderden, zoniet duizenden voornemens en wensen werden uitgesproken.
Onze wens voor dit jaar was echter al veel eerder uitgesproken, een wens die de nodige voorbereiding vroeg, op fysiek maar ook op organisatorisch vlak, een wens die ik nooit eerder en misschien ook nooit meer zal formuleren, een wens die ik alleen, maar ook met anderen kon dragen, de wens om eens in m'n leven naar Santiago de Compostela te rijden met de fiets.
Met deze is de blog waar jullie zo naar hunkerden opgestart. Met mondjesmaat zal de nodige informatie gepost worden om jullie deel te maken van misschien wel de grootste fysieke uitdaging uit mijn hele bestaan.We plannen het vertrek halverwege mei 2013 en, hoe ver die datum ook nog moge zijn, de hoogste tijd om in deze winterse, natte, koude, maar vooral mistroostende periode de fietsbroek aan te trekken en de beenspieren op enig niveau te brengen.
Wie zijn 'WE' nu eigenlijk. Vooreerst zijn er twee fietsers; Thierry en ondergetekende. De meesten kennen Thierry van zijn onmiskenbare en unieke humor waarmee hij iedereen aan het lachen kan brengen. Wanneer hij zijn atletisch torso echter over het koersstuur buigt is van die humor nog weinig te merken. Als een vlammend zwaard doorklieft hij berg en dal of ontfermt zich, als ideale sparring-partner over tempo en kadans. Een waar trainingsbeest die binnen enkele weken op hoogtestage vertrekt om zich nog te ontdoen van de laatste grammen vet en nieuwjaarsalcohol.
Ikzelf ben iets minder sportief, niet dat het zoveel scheelt met mijn compagnon, maar toch ... Het ietsiepietsie overgewicht zal waarschijnlijk vroeg of laat wat parten spelen, maar dat zijn zorgen voor later. Mijn grootste troef is karakter, daar ontbreekt het niet aan, als lijf en leden maar meewillen en daar wil het de laatste tijd met aanhoudende rug- en liespijn wel eens verkeerd lopen, maar er is hoop!
Onze vrouwtjes, respektievelijk Malvina en Ria rijden als chauffeur elk, in de eigen motorhome, richting Compostela. Voor hen zal de 'queeste' bijna even groot zijn als die van de fietsers. Malvina heeft zonet haar rijbewijs C1 gehaald en Ria heeft nog nooit meer dan 1 1/2 uur aan één stuk over binnenbanen gereden.... voor beiden dus een uitdaging van formaat.
Hoogste tijd om u te laten kennismaken met de volgende twee teamgenoten; Jef & Christiane. Met de eigen motorhome rijden ze voorop en zorgen voor de volgweg, chaperonneren onze madammen en zorgen voor de nodige logistieke en technische steun waar nodig. Jef was onmiddellijk te vinden om met 3 dames door België, Frankrijk en Spanje te laveren en de nodige tijd op het terras te mogen doorbrengen.
Vanaf Burgos, een flink eind in Spanje dus, zal Eddy ons vervoegen en de laatste honderden kilometers vergezellen

In één van de volgende dagen wat meer over het hoe en waarom, maar nu eerst dodo doen

Om 6u ’s morgens is het beginnen regenen, onophoudelijk, met momenten met bakken. Eigenlijk zie ik het niet zitten om in die drash te vertrekken. Om 9u steken we de koppen bij elkaar. Ik pleit voor een snipperdag maar Thierry weet me te overtuigen, 10°C duidt de thermometer aan, weeral net geen winter.

We stellen half elf voorop om te vertrekken en hopen tevergeefs op beter. De moed zakt in m’n schoenen als ik de pedalen vastklik. We gaan proberen om de etappe van vandaag, 73km, in één ruk te rijden. Stilstaan staat gelijk aan afkoelen en kou krijgen en dat willen we zeker vermijden.

De laatste 5km op Belgische bodem zijn er om rap te vergeten. Mijn bril, eigenlijk tegen de zon bedoeld, hangt in een mum van tijd vol met waterdruppels, zowel de binnen- als de buitenkant. Diepe plassen liggen verspreid over het wegdek, dikke druppels spetteren omhoog, we zijn amper vertrokken en ik voel het water al zo langs mijn benen in m’n schoenen lopen, nog 70km, we zijn er bijna…

Net de Franse grens over wacht ons een fameuze klim. Thierry voelt zich goed en geeft er een lap op, ik haak wat af en moet de helling met nog koude beenspieren enkele versnellingen kleiner bedwingen, maar het lukt. De beentjes hebben de inspanningen van de laatste dagen wonderwel verteerd, eigenlijk voelen ze wat moe aan maar geen spatje pijn.

We duiken de vallei van de Thonne in maar stoppen eerst aan de mooie kerk van Avioth. We hadden er afgesproken met de motorhomes. Het weerzien is kort en krachtig. We plaatsen de fietsen tegen de gevel van het gemeentehuis en gaan al op zoek naar ‘de stempel’ van de dag. De bediende heeft echt kompassie met ons.

Het blijft gieten, dit is corvee, van genieten is in de verste verte geen sprake. De weg gaat constant op en neer, geen lange klimmen of afdalingen maar pittig des te meer. We rijden door Montmédy, verlaten, geen levende ziel op de baan, alleen 2 zotten op een fiets.

Het is nog 30km tot Dun s/Meuse, we volgen de D110. Elke kilometer voel ik me minder en minder lekker. De constante regen en het ijskoude gevoel begint op het moreel te werken. In Louppy s/Loison draai ik de ketting tussen de achterderailleur. Het materiaal heeft het hard te verduren, wij nog meer…

Alles is doorweekt, weeral, ik geraak niet meer opgewarmd, alles begint bij elke pedaalslag meer en meer pijn te doen, ik krijg honger.

Ondanks het voornemen beslissen we om te stoppen in Dun s/Meuse. Een koffie, verse kleren, ik kan m’n handschoenen eens uitwringen, en m’n sokken, ik kan mezelf best eens uitwringen!

Stilaan en na 2 grote ‘café au Lait’ begin ik wat te ontdooien. We kunnen weer een klapke doen tegen elkaar, iets wat de laatste uren nauwelijks ging.

Nog een Cola en dan maar weer op weg. De regen is eindelijk overgegaan in drup, na 50km in dat geklets meer dan welkom. De boekjes van Sweerman beschrijven het landschap nogal door een roze bril. Als er staat ‘matig glooiend’, ga er dan maar van uit dat er pittige hobbels tussenzitten. De heuvelruggen staan vol met gele koolzaadbloemen. In Romagne s/s Montfaucon ligt het grootste Amerikaanse kerkhof van Europa, wij rijden rechtdoor, maar Jef en de vrouwen hadden het eerder bezocht. Indrukwekkend en je kan er een heel parcours in afleggen met de auto, lees motorhome.

In Véry ligt weer zo’n hobbel, kort, enkele honderden meters, maar meer dan 15%. We zijn in Varonnes-en-Argonne na 73km en 645htm.

Alles is kletsnat, dan maar direkt onder de douche, minutenlang.

We zijn er door, weer een dag dichter bij de zon, hopelijk, want da’s zonder meer het grootste gemis!