1 januari is voorbij, de dag dat honderden, zoniet duizenden voornemens en wensen werden uitgesproken.
Onze wens voor dit jaar was echter al veel eerder uitgesproken, een wens die de nodige voorbereiding vroeg, op fysiek maar ook op organisatorisch vlak, een wens die ik nooit eerder en misschien ook nooit meer zal formuleren, een wens die ik alleen, maar ook met anderen kon dragen, de wens om eens in m'n leven naar Santiago de Compostela te rijden met de fiets.
Met deze is de blog waar jullie zo naar hunkerden opgestart. Met mondjesmaat zal de nodige informatie gepost worden om jullie deel te maken van misschien wel de grootste fysieke uitdaging uit mijn hele bestaan.We plannen het vertrek halverwege mei 2013 en, hoe ver die datum ook nog moge zijn, de hoogste tijd om in deze winterse, natte, koude, maar vooral mistroostende periode de fietsbroek aan te trekken en de beenspieren op enig niveau te brengen.
Wie zijn 'WE' nu eigenlijk. Vooreerst zijn er twee fietsers; Thierry en ondergetekende. De meesten kennen Thierry van zijn onmiskenbare en unieke humor waarmee hij iedereen aan het lachen kan brengen. Wanneer hij zijn atletisch torso echter over het koersstuur buigt is van die humor nog weinig te merken. Als een vlammend zwaard doorklieft hij berg en dal of ontfermt zich, als ideale sparring-partner over tempo en kadans. Een waar trainingsbeest die binnen enkele weken op hoogtestage vertrekt om zich nog te ontdoen van de laatste grammen vet en nieuwjaarsalcohol.
Ikzelf ben iets minder sportief, niet dat het zoveel scheelt met mijn compagnon, maar toch ... Het ietsiepietsie overgewicht zal waarschijnlijk vroeg of laat wat parten spelen, maar dat zijn zorgen voor later. Mijn grootste troef is karakter, daar ontbreekt het niet aan, als lijf en leden maar meewillen en daar wil het de laatste tijd met aanhoudende rug- en liespijn wel eens verkeerd lopen, maar er is hoop!
Onze vrouwtjes, respektievelijk Malvina en Ria rijden als chauffeur elk, in de eigen motorhome, richting Compostela. Voor hen zal de 'queeste' bijna even groot zijn als die van de fietsers. Malvina heeft zonet haar rijbewijs C1 gehaald en Ria heeft nog nooit meer dan 1 1/2 uur aan één stuk over binnenbanen gereden.... voor beiden dus een uitdaging van formaat.
Hoogste tijd om u te laten kennismaken met de volgende twee teamgenoten; Jef & Christiane. Met de eigen motorhome rijden ze voorop en zorgen voor de volgweg, chaperonneren onze madammen en zorgen voor de nodige logistieke en technische steun waar nodig. Jef was onmiddellijk te vinden om met 3 dames door België, Frankrijk en Spanje te laveren en de nodige tijd op het terras te mogen doorbrengen.
Vanaf Burgos, een flink eind in Spanje dus, zal Eddy ons vervoegen en de laatste honderden kilometers vergezellen

In één van de volgende dagen wat meer over het hoe en waarom, maar nu eerst dodo doen

Om 6u ’s morgens is het beginnen regenen, onophoudelijk, met momenten met bakken. Eigenlijk zie ik het niet zitten om in die drash te vertrekken. Om 9u steken we de koppen bij elkaar. Ik pleit voor een snipperdag maar Thierry weet me te overtuigen, 10°C duidt de thermometer aan, weeral net geen winter.

We stellen half elf voorop om te vertrekken en hopen tevergeefs op beter. De moed zakt in m’n schoenen als ik de pedalen vastklik. We gaan proberen om de etappe van vandaag, 73km, in één ruk te rijden. Stilstaan staat gelijk aan afkoelen en kou krijgen en dat willen we zeker vermijden.

De laatste 5km op Belgische bodem zijn er om rap te vergeten. Mijn bril, eigenlijk tegen de zon bedoeld, hangt in een mum van tijd vol met waterdruppels, zowel de binnen- als de buitenkant. Diepe plassen liggen verspreid over het wegdek, dikke druppels spetteren omhoog, we zijn amper vertrokken en ik voel het water al zo langs mijn benen in m’n schoenen lopen, nog 70km, we zijn er bijna…

Net de Franse grens over wacht ons een fameuze klim. Thierry voelt zich goed en geeft er een lap op, ik haak wat af en moet de helling met nog koude beenspieren enkele versnellingen kleiner bedwingen, maar het lukt. De beentjes hebben de inspanningen van de laatste dagen wonderwel verteerd, eigenlijk voelen ze wat moe aan maar geen spatje pijn.

We duiken de vallei van de Thonne in maar stoppen eerst aan de mooie kerk van Avioth. We hadden er afgesproken met de motorhomes. Het weerzien is kort en krachtig. We plaatsen de fietsen tegen de gevel van het gemeentehuis en gaan al op zoek naar ‘de stempel’ van de dag. De bediende heeft echt kompassie met ons.

Het blijft gieten, dit is corvee, van genieten is in de verste verte geen sprake. De weg gaat constant op en neer, geen lange klimmen of afdalingen maar pittig des te meer. We rijden door Montmédy, verlaten, geen levende ziel op de baan, alleen 2 zotten op een fiets.

Het is nog 30km tot Dun s/Meuse, we volgen de D110. Elke kilometer voel ik me minder en minder lekker. De constante regen en het ijskoude gevoel begint op het moreel te werken. In Louppy s/Loison draai ik de ketting tussen de achterderailleur. Het materiaal heeft het hard te verduren, wij nog meer…

Alles is doorweekt, weeral, ik geraak niet meer opgewarmd, alles begint bij elke pedaalslag meer en meer pijn te doen, ik krijg honger.

Ondanks het voornemen beslissen we om te stoppen in Dun s/Meuse. Een koffie, verse kleren, ik kan m’n handschoenen eens uitwringen, en m’n sokken, ik kan mezelf best eens uitwringen!

Stilaan en na 2 grote ‘café au Lait’ begin ik wat te ontdooien. We kunnen weer een klapke doen tegen elkaar, iets wat de laatste uren nauwelijks ging.

Nog een Cola en dan maar weer op weg. De regen is eindelijk overgegaan in drup, na 50km in dat geklets meer dan welkom. De boekjes van Sweerman beschrijven het landschap nogal door een roze bril. Als er staat ‘matig glooiend’, ga er dan maar van uit dat er pittige hobbels tussenzitten. De heuvelruggen staan vol met gele koolzaadbloemen. In Romagne s/s Montfaucon ligt het grootste Amerikaanse kerkhof van Europa, wij rijden rechtdoor, maar Jef en de vrouwen hadden het eerder bezocht. Indrukwekkend en je kan er een heel parcours in afleggen met de auto, lees motorhome.

In Véry ligt weer zo’n hobbel, kort, enkele honderden meters, maar meer dan 15%. We zijn in Varonnes-en-Argonne na 73km en 645htm.

Alles is kletsnat, dan maar direkt onder de douche, minutenlang.

We zijn er door, weer een dag dichter bij de zon, hopelijk, want da’s zonder meer het grootste gemis!