Velen zagen op tegen deze rit omwille van de grote hoogte (net geen 3000m)en de loodzware afdaling. Elk jaar raakt een deel van de renners onderkoeld, zeker bij slecht weer. In geval van regen wordt de 2 uur lange afdaling een levensgevaarlijke martelweg voor velen. Ik zag er dan weer tegenop omwille van de loodzware startklim: 3 uur en 2200 hoogtemeter op het kleine verzetje en zelfs een deel te voet, onmiddellijk na de start. Gezien mijn "diesel" tijd nodig heeft om warm te lopen, heb ik liever een kortere klim als opwarming. Bovendien ben ik niet het type dat gemaakt is voor het hele steile klimwerk. Geef mij maar de klimmen op het middenblad en/of een technische klim. Zoals gevreesd werd het inderdaad een off-day en werd het krabben om boven te geraken in de dichte mist. 3 Dagen op het kleine bladje eisten hun tol. Op deze klim kreeg ik ook weer last van de rug wegens dezelfde verkrampte houding. Die rug blijft een zwak punt sinds mijn verkeersongeval van maart. Een camelbag met 2l water en het nodige reserve materiaal en gereedschap heel de tijd op de rug deed er natuurlijk ook geen deugd aan. De meest toprenners genoten assistentie van volgwagens die trouwens niet nalieten om hun renners regelmatig een heel eind omhoog te duwen. Natuurlijk was dit niet toegelaten, maar er was te weinig toezicht op, net als op het feit dat die gasten niet eens hun "bidon" zelf meenamen en voortdurend eten en drinken kregen toegestoken. Het was dus niet echt een gelijke strijd, maar dat hadden we afgelopen dagen ook al gemerkt . De laatste 2 jaar werden er veel inspanningen geleverd om het wegennet op een beter peil te krijgen, waardoor er elk jaar meer verharde stukken inzitten. Ook de overige onverharde stukken zijn dikwijls bereidbaar voor terreinwagens. Het regenseizoen deed zijn naam alle eer aan: elke middag kwamen de wolgen opzetten en in de loop van de namiddag begon het te regenen (eigenlijk meer een warme douche). Ook vandaag was het van dat, alleen veel vroeger: bijna op de top van de vulkaan, de Irazu, begon het stevig te regenen en begon ook het technische stuk (eindelijk!) over gladde, hoog uitstekende puntige rotsen naar de volgende vulkaan, de Turrialba. Ik slaagde erin om al rijdend alle obstakels en rivieren door te komen en haalde ik zo snel een aantal renners in en vond mijn 2de adem. Doodjammer van het slechte weer, want normaal gezien zouden we een fenomenaal uitzicht moeten hebben over de uitgestrekte schoonheid van Costa en Rica tot aan de beide oceanen (West- en Oostkust). Eens op de Turrialba begon de legendarisch lange en gevaarlijke afdaling: in deze omstandigheden meestal goed voor enkele gebroken beenderen en lekke banden. Een kolfje naar mijn hand! En zo kon ik alsnog een deel van de opgelopen achterstand goed maken. Weliswaar minder dan verwacht wegens mijn verstuikte duim van gisteren. Hoewel ik die duim heel stevig had ingetaped, werd mijn grip en remkracht toch serieus beperkt. Deze afdaling zou voor velen een hel worden: ik rij renners voorbij die regelmatig moeten afstappen. Als zelfs de betere hier afstappen, dan zal er in de achterlinies veel gestapt (lees gestrompeld) worden! Zodra de eerste 1500 hoogtemeters waren afgedaald, werd het opnieuw goed bereidbaar en ging de snelheid de hoogte in. Enkele renners stonden langs de weg met onderkoelingsverschijnselen. Eén van onze noorderburen van team "Ten Tusscher" gaf onderkoeld op en stapte in de "bezemwagen". Ik had me gelukkig goed voorzien (en me daardoor ook wel iets te warm gekleed voor de klim) en had boven mijn tijd genomen om mijn regenvesteje en mouwstukken aan te trekken. Met een topsnelheid van 67km/u in de gutsende regen haalde ik de finish in net iets minder dan 5uur op een 19de plaats, toch wel iets teleurgesteld . De gemiddelde hartslag was vandaag nog slechts 133. Toch ook wel een deel de tol van de korte nachten (elke dag rond 3u30 opstaan).
Ietwat nerveus stond ik deze morgen om 5u00 (!) aan de start. Alle superlatieven zijn goed om deze wedstrijd te beschrijven: de meeste modder, de meeste wilde beesten, de hoogste, de zwaarste, de vochtigste en heetste... De eerste deelname kom je om te leren, de volgende om te presteren... Ik heb ondertussen wel al wat meegemaakt, maar toch... Gezien de wat mindere voorbereiding werd het een kwestie van het koppeke er goed bij te houden.
Na een vlakke aanloopstrook langs de westkust wachtte ons de eerste steile klim van de dag. Ik denk dat mijn klein verzetje versleten zal zijn binnen 4 dagen. De eerste groep liet ik rijden en ik volgde mijn eigen tempo -doseren-. In de volgende kortere klim werd het stilaan modderig en in de daaropvolgende steile en uitgespoelde afdaling met gladde klei en rotsen stak ik algauw een 10-tal renners voorbij. De meeste gingen daar al te voet! Slechts even kon ik het uitstellen, maar uiteindelijk moest iedereen starten aan de 17 km lange wandeling, met de bike op de rug (duwen lukte niet, want de wielen liepen vast door de kleverige klei) dwars door het regenwoud "door bergen en rivieren". Sommige hard stromende rivieren waren 70 cm diep en met de krokodillen die we gisteren hadden gezien was ik er al iets minder gerust in. Toch waren deze rivieren een welgekomen verfrissing en meteen goed om bikes van alle plakkerige rode klei te ontdoen. Iets verder kruiste een zwarte katachtige mijn pad en verdween in de bossen. Gelukkig was die banger van mij dan ik van hem (hmmm)... Hij was op dat moment in ieder geval sneller!
Ondertussen probeerde ik regelmatig te eten en te drinken, want bij deze tropische temperaturen en een vochtigheid van 95%, ben je zo gedehydreerd.
De eerste les die ik leerde: kleef je schoenen toe met plakband, want in de modder en rivieren komt velcro los. De rest van de rit heb ik dus met losse schoenen moeten afwerken.
Op km 40 hield de klei op en begon opnieuw het betere klimwerk, zelfs een lange klim (1170m) grotendeels op de baan (!!!). Enfin, niemand die zich dat beklaagde... Het gaf meteen de kans om wat te genieten van het fenomenale landschap en de natuur! De uitdaging bestond er dit keer in om de derailleur niet af te breken door de vele kettingblokkages, ondanks de veelvuldige stops voor kettingsmeerbeurten (les 2: volgende keer reservepat meenemen). Dus zeer voorzichtig en op voorhand schakelen en zeker niet lopen op de trappers. In de volgende afdalingen liet mijn achterrem het afweten, rustig aan dus (-damn-ik hààt tijd verliezen in afdalingen)! Niks te zien, maar ondertussen was het probleem verdwenen, waarschijnlijk een steentje dat in de modder tussen de remklauw was blijven kleven en zo de schijfremmen blokkeerde.
De bepijling is ronduit slecht: meestal 1 pijl, op sommige splitsingen hangt er niks en als er hangen, toch beter goed uitkijken, want als je rechtdoor moet, wijst de pijl naar rechts... De laatste kilometers kwamen we opnieuw in de bewoonde wereld en verliepen dus over verharde weg, wat een probleem vormde vermits je geen sporen kon volgen. De laatste kilometers heb ik zo toch enkele minuten verspild door te zoeken en mis te rijden.
Dit minpunt was echter snel vergeten toen ik hoorde dat ik, buiten alle verwachtingen in, als 14de elite over de meet kwam in 6u45`... heelhuids en met een goed gevoel! (de eerlijkheid gebied me te zeggen dat er ook een aantal masters tussen zaten).
Vandaag mochten we "uitslapen", de start was pas om 6u00 en er stond ons een minder selectieve rit te wachten. De startklim, tja die muur hadden we enkele dagen geleden al eens opgereden. Zelfs bij de eersten waren er al een heleboel renners die te voet stonden... De daaropvolgende afdaling had ik eveneens verkend, dus ik wist dat de rode kleiondergrond spekglad was, maar toch ging ik dit keer stom onderuit op een vlak stukje. Nu had ik eens een deel verkend... Ik heb een patent op stomme valpartijen, deze kan er weer bij. Niks ernstig, behalve dat ik een tijdje nadien toch last kreeg van mijn duim bij het schakelen en in de afdalingen. Die bleek dus verstuikt te zijn. Ik zal hem goed moeten inpakken voor de zware afdalingen van morgen. De rest van de rit was inderdaad niet al te selectief: t.t.z dat de vier volgende klimmen grotendeels verhard waren, maar wel nog steeds op het allerkleinste verzetje. De afdalingen waren gelukkig grotendeels wel onverhard. Eens de startklim verteerd was, vond ik algauw mijn goede ritme weer dat ik kon volhouden tot aan de finish met opnieuw een mooi resultaat: 15de elite (20ste algemeen, want er waren ook 5 masters sneller). Toch is de vermoeidheid van gisteren goed merkbaar: mijn gemiddelde hartslag was vandaag 139, dat was gisteren nog 148 en dat zal de komende dagen alleen nog dalen.
Ondertussen liet La Ruta zich ook van zijn slechtste kant zien: hier en daar wordt er vals gespeeld: bike in de pick-up tot boven en dan verder rijden alsof er niks aan de hand is, anderen laten zich voorttrekken door een wagen... en langs de kant van de weg dienen renners elkaar spuiten toe alsof het doodnormaal is .
Herman Quirynen (veteraan), de andere belg in de race en mijn kamergenoot, kwam gisteren aan om 17u45, goed voor een rit van bijna 13uur. Dat is pas karakter tonen!!!
6 uur later dan gepland en met een onvoorziene tussenstop in Panama landde ik vorige nacht in San Jose, Costa Rica. Ondertussen ben ik goed onthaald bij kennissen Clari en Andres die zeer kort bij de start van de tweede etappe wonen. Vandaag heb ik dus de eerste col (1800m) van de tweede rit verkend. Hiertegenover is de Mont-Ventoux klein grut! Weinig grip en vooral zeer steil, weinig stukken om te recuperen. In de afdaling kon ik ook al kennis maken met de fameuze modder/klei: spekglad! Bovendien maakten de diepe groeven, veroorzaakt door de tropische regens het er niet makkelijker op. Een mooie rit dus en zo heb ik ondertussen al een beetje een idee wat ons te wachten staat. Het wordt niet voor niks als de zwaarste marathon ter wereld bestempeld...
Nog enkele dagen en het is zover: zaterdag vroeg uit de veren, het vliegtuig op richting Costa Rica.
Een maand geleden nam ik deel aan de Roc Marathon en de Roc d'Azur, maar de laatste weken verliep de voorbereiding niet als verhoopt wegens drukte op het werk en een kersverse dochter, Laure, die zó kan genieten van veel aandacht. Maar hopelijk volstaat het om de loodzware 4-daagse coast to coast dwars door het regenwoud en over de vulkanen heelhuids te doorstaan. We starten op het strand aan de Westkust op 11/11 en komen 14/11 aan op het strand aan de Oostkust.
.
.
. 
