Vandaag startte het echte werk: 83km en 2320 hoogtemeters dwars door de Poolse bossen.
Op een zware startklim wordt een stevig tempo gereden. Vermits de start niet mijn beste punt is, hou ik me gedeisd en bekijk ik het vanop de tweede lijn. Eens we in de bossen komen raap ik al snel de eerste afvallers op. De afgelopen nacht heeft het fel geregend en ook vandaag is het heel de tijd zwaar bewolkt en dreigen de onweerswolken bij slechts 13 graden. De laatsten krijgen nog een fikse bui over zich. Ik blijf gelukkig buiten schot, maar de ondergrond is zeer drastig, soms zelfs moerasachtig wat doet denken aan de Hoge Venen. De rit gaat voor over weinig bewandelde rotsige paden met veel gladde wortels door bossen en weiden... en enkele afschuwelijk steile skipistes. Vrij tof: echt biken, maar de paden liggen bezaaid met losse stenen en takken. nog voor halfweg springt er een tak op die in mijn achterwiel beland. Mijn achterwiel blokeert, maar nog voor ik kan remmen knapt de dikke droge stok. Gezien het kaliber van de stok ben ik blij dat ik mijn weg kan verderzetten, want dit had voor veel miserie kunnen zorgen. Het versnelligsapparaat moet een tik gekregen hebben, want het schakelen verloopt niet meer zo vlot, maar ik kan verder en op elke moeilijke strook haal ik renners in. Een Let blijft 60km in wiel hangen. Hij is weinig technisch, maar klimt zeer sterk. In de afdalingen moet hij telkens wat lossen, maar door mijn spoor te kiezen kan hij telkens wel een eindje volgen en in elke klim komt hij terug. Eén keer duikt hij als eerste een afdaling in en belandt in de eerste bocht al direct in een spar..zonder erg. De laatste klim is lang (500hm) en aan de voet demarreert hij als in een wegkoers. Met nog 4 zware ritten in het vooruitzicht laat ik hem gaan en kom na 3u51 als vierde over de streep. 10 minuten na weeral een beresterke Wouter die onder Bulgaarse licentie rijdt, een Tsech en een Deen.
Heel tevreden met dit resultaat merk ik na aankomst dat die stok toch meer schade gemaakt had dan gedacht: mijn achterste remschijf is krom en heeft heel de tijd hard gesleept, derailleurwieltje is gedeeltelijk afgebroken de drailleur geplooid. Ik mag van geluk spreken dat ik heb kunnen uitrijden! De reisgezellen blijken allemaal in bloedvorm te verkeren, want de 2 andere Krissen winnen het klassement bij de teams. Kim en Kristophe winnen bij de gemengde teams!
Vandaag start de Sudety MTBChallenge in Polen. Voor de gelegenheid ben ik aangesloten bij team Nomadesk dat de trip naar de Karpaten heeft gemaakt met 5 van hun renners en 2 begeleiders.
Vandaag stond de proloog van slechts 3km op het programma. Slechts 3km, maar wel met 200 steile hoogtemeters. Ik heb toch wat gedoseerd om zware benen voor morgen te vermijden. De tijdsverschillen zouden op deze korte rit niet te fel oplopen. Dat was buiten Wouter Cleppe gerekend: 30s sneller! Met een extra bonus van 20s komt hij dus binnen op een tijd van 8min06s, meteen de snelste tijd van de dag. Sterke beer. Morgen begint het echte werk.
La Ruta de los Conquistadores is meer dan een gewone mountainbikerace, waarbij je je niet te veel mag druk maken in de nogal amateuristische organisatie. Dit is een race voor degene die wel te vinden zijn voor wat avontuur en voor het klimwerk op het kleine verzetje.
+ schitterende natuur + klim op de vulkanen Irazu en Turrialba + meestal chique hotels (behalve één krot) + mits opleg, wordt de fiets grondig gewassen en technisch in orde gezet/hersteld; de mechaniciëns zijn echte fietsenmakers + de vooropgestelde tijdschema's worden meestal redelijk correct gevolgd (ontbijt, shuttle, start, prijsuitrijking,...) + bevoorrading was OK, mogelijkheid om camelbag te vullen voor de start en na de finish + warm - dure inschrijving +/- 1500$ - regen: jammer dat de wedstrijd plaats vind in het regenseizoen + beperkte lunch bij aankomst was voorzien - avondeten moet zelf worden betaald - wegens financieel bedrog werd een groot deel van de vorige equipe aan de deur gezet en bestaat de organisatie uit jonge onervaren mensen die dikwijls geen engels spreken en van weinig op de hoogte zijn - de organisatie ligt in ruzie met de officiële bond van het land waardoor de bond een startverbod had opgelegd aan zijn renners (dat komt me bekend voor...) - er wordt veel valsgespeeld: bevoorrading en assistentie buiten de toegelaten zones, duwen van renners, renners worden verder gevoerd met de wagen, doping. De (dikwijls oude) begeleidende wagens stoten enorme hoeveelheden uitlaatgassen uit (de euro 5 norm is nog ver weg...) - zeer slechte, onduidelijke wegmarkering - meer en meer wegen worden verhard, waardoor het parcours te weinig off-road en te weinig technisch is ! - de nacht voor de start van de eerste etape moet het hotel nog apart worden betaald - je kan bijbetalen voor een shuttle die je van de hoofdstad naar start voert en van de finish naar terug naar de hoofdstad. De fietsen worden letterlijk los op elkaar gestapeld in een vrachtwagen die door de bochten en putten in het slechte wegdek vliegt. Meerdere bikes werden zwaar beschadigd (enkele carbon frames total loss!!) ---VEILIGHEID--- - parcours is niet verkeersvrij. De oude auto's en vrachtwagens zijn zwaar vervuilend zodat je niet veel kan genieten van de gezonde lucht. Chauffeurs houden geen rekening met de wedstrijd - zeer weinig seingevers, zelfs niet aan drukke kruispunten - Costa Rica is geen veilig land. Er is geen leger en er is amper politie, waardoor de criminaliteit hoog is - toen er 30 renners te weinig werden geteld aan de aankomst, veronderstelde de organisatie dat die renners waarschijnlijk huiswaarts waren gekeerd. Er werd geen gebruik gemaakt van elektronische chips en er waren te weinig controlepunten waar de nummer van de renners werden geregistreerd - er was geen dokter aanwezig. Een aantal brandweerlui zorgden voor de verpleging
Omdat het toch meer leek dan een verstuiking en op aanraden van schoonzus in spé, heb ik gisteren toch maar een RX laten nemen van mijn duim. Het duimgewricht schijnt nogal een gevoelige plaats voor artrose als het niet goed geneest. Blijkbaar was mijn rechterduim wel degelijk gebroken, maar er is zo goed als geen verplaatsing en bovendien is het ondertussen zo goed als volledig opnieuw aanéén gegroeid zodat er niet veel meer aan te doen valt. Toch nog even rustig aan doen dus.
"When the shit hits the fence, the boys are seperated from the men..."
Gisterennamiddag ontketenden de natuurgoden al hun duivels: terwijl het pijpenstelen regende, werden we -samen met ons erbarmelijk hotelletje- doorheengeschud door een stevige aardbeving: 4 à 5 op schaal van Richter. Toen we 's morgens om 4u00 opstonden, regende het nog steeds. Ondertussen kwam ook de wind steviger opzetten. De toon was gezet voor de rest van de dag. Gelukkig koelt het 's nachts bijna niet af en was de temperatuur aangenaam op 350m hoogte, zodat ik besloot om enkel een koerstruitje aan te trekken. Nat worden zouden we toch... Hoewel het hoogteprofiel tegenover gisteren slechts enkele rimpels vertoonde, stonden ons ook nog vandaag 1800 positieve en 2100 negatieve hoogtemeters te wachten -hoeft het nog gezegd- dikwijls op het kleine bladje. De afdalingen waren gevaarlijk: weliswaar goed bereidbaar en dikwijls zelfs verhard, maar de snelheid lag zeer hoog en de zichtbaarheid was zeer beperkt waardoor de diepe kuilen soms slecht zichtbaar waren en het verkeer moeilijker was in te schatten. Op het einde van de laatste en lange afdaling vong ik aansluiting bij een groep van een 10-tal renners. Slechts 1 die wou meewerken op het vlakke stuk asfalt. Ook al zaten er 3 bij die grotendeeels naar boven geduwd waren door hun begeleiders op de eerdere klimmen waardoor ik de rollen had moeten lossen . Demarreren tegen de wind in was onbegonnen werk, dus besloot ik te temporiseren en mijn tuk af te wachten. De laatste 60km waren "vlak"... een makkie? Niet dus... Op 50km van het einde werden we tussen de treinsporen geleid. Het hoeft niet gezegd dat rijden over de houten spoorliggers, met diepe kuilen ertussen, niet echt comfortabel is, met voortdurend het risico op lekke banden! Af en toe werd het spoor verlaten, maar even later kwamen we telkens weer op datzelfde spoor terecht. Een 7-tal spoorbruggen moesten eveneens worden overwonnen. De onregelmatige aftand tussen de liggers was overbrugbaarbaar te voet, maar met de fiets op de schouder en stalen plaatjes onder de schoenzool werd het een zaak van opperste concentratie op deze spekgladde balken op tientallen meters boven rotsen en kolkende rivieren. Een lokale renner mistrapte zich even en bleef gelukkig met 1 been hangen. Vrij pijnlijk, maar hij kon het ten minste nog navertellen. Deze levensgevaarlijke toestanden zouden in Europa gewoonweg ondenkbaar/onverantwoord zijn! Op de treinsporen raakt ik al vrij snel weg van mijn groep en net toen volgde een kortere brug (een 20-tal meter) waar de liggers regelmatiger lagen en korter bij elkaar. Ik besloot het erop te wagen om erover te rijden met mijn fully (ik had de bandenspanning en demper goed geregeld op voorhand) en pakte zo meteen een dikke minuut voorsprong door dit manoeuver. De volgende 40km hebben ze me niet meer teruggezien . De verbazing bij de achtervolgers was groot en na de finish deden verhalen de ronde dat er mysterieuze bandensporen waren gezien op een brug en dat er iemand over die brug moest hebben gereden . Uiteindelijk bleek dat we met z'n tweeën waren: een minuut eerder had mijn globetrotter compagnon, Rüne Hoydahl, ex-wereldkampioen MTB, dezelfde stunt uitgehaald. Op bijna elk MTB-evenement ter wereld binnen en buiten Europa kom ik deze sympathieke Noor, veelzijdig mulitsporter en zeer technisch begaafde biker tegen en rijden we dikwijls in elkaars buurt. Altijd goed voor een pak plezier! Het treinspoor leidde ons uiteindelijk naar de kustlijn van de Atlantische Oceaan, waar we werden afgeleid naar een pad tussen de palmbomen. Dit is zeker de mooiste kustlijn die ik ooit heb gezien: witte stranden en palmbomen, ware het niet dat het nog steeds water goot! Wie dacht dat het vanaf hier genieten was, kwam opnieuw bedrogen uit. De "plassen" op dit pad werden steeds dieper en dieper en na een tijdje botsten we met knieën en stuur tegen de drijvende kokosnoten... Bij deze weet ik dus dat het technisch perfect mogelijk is om zelfs met de fiets 100% onder water toch verder te fietsen ... of dat zo goed is voor het materiaal is een andere zaak. Enkele renners zijn daar echter ten val gekomen en eentje werd ter nauwer nood van de verdrinkingsdood gered door zijn makker toen hij het evenwicht verloor en niet uitgeklikt raakte uit zijn pedalen. Ze hebben daarna nog even moeten duiken om de bike te zoeken... Na enkele kilometers deed er zich opnieuw een kans voor om op de spoorweg te rijden die kwasi parallel liep. Comfortabel is anders, maar het ging alvast sneller. Op deze stukken had ik ondertussen nog een 5-tal renners voorbij gestoken en na 5 uur en 130km kwam er uiteindelijk een eind aan deze helse rit. Ik finishte als 11de. Ondanks de felle regens, kwam er geen water uit de douches, dus besloten we maar met onze volledige uitrusting in de oceaan te springen. Meteen een zààlig warme afsluiter van deze "route van de veroveraars".
In het algemeen klassement eindigde ik als16de elite, 20 ste in totaal, in 21u23'16". Een resultaat ver boven mijn verwachtingen en toch... hier had meer ingezeten.
In de loop van de volgende dagen zet ik nog een nabeschouwing op de blog voor de geïnteresseerde renners.
Velen zagen op tegen deze rit omwille van de grote hoogte (net geen 3000m)en de loodzware afdaling. Elk jaar raakt een deel van de renners onderkoeld, zeker bij slecht weer. In geval van regen wordt de 2 uur lange afdaling een levensgevaarlijke martelweg voor velen. Ik zag er dan weer tegenop omwille van de loodzware startklim: 3 uur en 2200 hoogtemeter op het kleine verzetje en zelfs een deel te voet, onmiddellijk na de start. Gezien mijn "diesel" tijd nodig heeft om warm te lopen, heb ik liever een kortere klim als opwarming. Bovendien ben ik niet het type dat gemaakt is voor het hele steile klimwerk. Geef mij maar de klimmen op het middenblad en/of een technische klim. Zoals gevreesd werd het inderdaad een off-day en werd het krabben om boven te geraken in de dichte mist. 3 Dagen op het kleine bladje eisten hun tol. Op deze klim kreeg ik ook weer last van de rug wegens dezelfde verkrampte houding. Die rug blijft een zwak punt sinds mijn verkeersongeval van maart. Een camelbag met 2l water en het nodige reserve materiaal en gereedschap heel de tijd op de rug deed er natuurlijk ook geen deugd aan. De meest toprenners genoten assistentie van volgwagens die trouwens niet nalieten om hun renners regelmatig een heel eind omhoog te duwen. Natuurlijk was dit niet toegelaten, maar er was te weinig toezicht op, net als op het feit dat die gasten niet eens hun "bidon" zelf meenamen en voortdurend eten en drinken kregen toegestoken. Het was dus niet echt een gelijke strijd, maar dat hadden we afgelopen dagen ook al gemerkt . De laatste 2 jaar werden er veel inspanningen geleverd om het wegennet op een beter peil te krijgen, waardoor er elk jaar meer verharde stukken inzitten. Ook de overige onverharde stukken zijn dikwijls bereidbaar voor terreinwagens. Het regenseizoen deed zijn naam alle eer aan: elke middag kwamen de wolgen opzetten en in de loop van de namiddag begon het te regenen (eigenlijk meer een warme douche). Ook vandaag was het van dat, alleen veel vroeger: bijna op de top van de vulkaan, de Irazu, begon het stevig te regenen en begon ook het technische stuk (eindelijk!) over gladde, hoog uitstekende puntige rotsen naar de volgende vulkaan, de Turrialba. Ik slaagde erin om al rijdend alle obstakels en rivieren door te komen en haalde ik zo snel een aantal renners in en vond mijn 2de adem. Doodjammer van het slechte weer, want normaal gezien zouden we een fenomenaal uitzicht moeten hebben over de uitgestrekte schoonheid van Costa en Rica tot aan de beide oceanen (West- en Oostkust). Eens op de Turrialba begon de legendarisch lange en gevaarlijke afdaling: in deze omstandigheden meestal goed voor enkele gebroken beenderen en lekke banden. Een kolfje naar mijn hand! En zo kon ik alsnog een deel van de opgelopen achterstand goed maken. Weliswaar minder dan verwacht wegens mijn verstuikte duim van gisteren. Hoewel ik die duim heel stevig had ingetaped, werd mijn grip en remkracht toch serieus beperkt. Deze afdaling zou voor velen een hel worden: ik rij renners voorbij die regelmatig moeten afstappen. Als zelfs de betere hier afstappen, dan zal er in de achterlinies veel gestapt (lees gestrompeld) worden! Zodra de eerste 1500 hoogtemeters waren afgedaald, werd het opnieuw goed bereidbaar en ging de snelheid de hoogte in. Enkele renners stonden langs de weg met onderkoelingsverschijnselen. Eén van onze noorderburen van team "Ten Tusscher" gaf onderkoeld op en stapte in de "bezemwagen". Ik had me gelukkig goed voorzien (en me daardoor ook wel iets te warm gekleed voor de klim) en had boven mijn tijd genomen om mijn regenvesteje en mouwstukken aan te trekken. Met een topsnelheid van 67km/u in de gutsende regen haalde ik de finish in net iets minder dan 5uur op een 19de plaats, toch wel iets teleurgesteld . De gemiddelde hartslag was vandaag nog slechts 133. Toch ook wel een deel de tol van de korte nachten (elke dag rond 3u30 opstaan).
Ietwat nerveus stond ik deze morgen om 5u00 (!) aan de start. Alle superlatieven zijn goed om deze wedstrijd te beschrijven: de meeste modder, de meeste wilde beesten, de hoogste, de zwaarste, de vochtigste en heetste... De eerste deelname kom je om te leren, de volgende om te presteren... Ik heb ondertussen wel al wat meegemaakt, maar toch... Gezien de wat mindere voorbereiding werd het een kwestie van het koppeke er goed bij te houden.
Na een vlakke aanloopstrook langs de westkust wachtte ons de eerste steile klim van de dag. Ik denk dat mijn klein verzetje versleten zal zijn binnen 4 dagen. De eerste groep liet ik rijden en ik volgde mijn eigen tempo -doseren-. In de volgende kortere klim werd het stilaan modderig en in de daaropvolgende steile en uitgespoelde afdaling met gladde klei en rotsen stak ik algauw een 10-tal renners voorbij. De meeste gingen daar al te voet! Slechts even kon ik het uitstellen, maar uiteindelijk moest iedereen starten aan de 17 km lange wandeling, met de bike op de rug (duwen lukte niet, want de wielen liepen vast door de kleverige klei) dwars door het regenwoud "door bergen en rivieren". Sommige hard stromende rivieren waren 70 cm diep en met de krokodillen die we gisteren hadden gezien was ik er al iets minder gerust in. Toch waren deze rivieren een welgekomen verfrissing en meteen goed om bikes van alle plakkerige rode klei te ontdoen. Iets verder kruiste een zwarte katachtige mijn pad en verdween in de bossen. Gelukkig was die banger van mij dan ik van hem (hmmm)... Hij was op dat moment in ieder geval sneller!
Ondertussen probeerde ik regelmatig te eten en te drinken, want bij deze tropische temperaturen en een vochtigheid van 95%, ben je zo gedehydreerd.
De eerste les die ik leerde: kleef je schoenen toe met plakband, want in de modder en rivieren komt velcro los. De rest van de rit heb ik dus met losse schoenen moeten afwerken.
Op km 40 hield de klei op en begon opnieuw het betere klimwerk, zelfs een lange klim (1170m) grotendeels op de baan (!!!). Enfin, niemand die zich dat beklaagde... Het gaf meteen de kans om wat te genieten van het fenomenale landschap en de natuur! De uitdaging bestond er dit keer in om de derailleur niet af te breken door de vele kettingblokkages, ondanks de veelvuldige stops voor kettingsmeerbeurten (les 2: volgende keer reservepat meenemen). Dus zeer voorzichtig en op voorhand schakelen en zeker niet lopen op de trappers. In de volgende afdalingen liet mijn achterrem het afweten, rustig aan dus (-damn-ik hààt tijd verliezen in afdalingen)! Niks te zien, maar ondertussen was het probleem verdwenen, waarschijnlijk een steentje dat in de modder tussen de remklauw was blijven kleven en zo de schijfremmen blokkeerde.
De bepijling is ronduit slecht: meestal 1 pijl, op sommige splitsingen hangt er niks en als er hangen, toch beter goed uitkijken, want als je rechtdoor moet, wijst de pijl naar rechts... De laatste kilometers kwamen we opnieuw in de bewoonde wereld en verliepen dus over verharde weg, wat een probleem vormde vermits je geen sporen kon volgen. De laatste kilometers heb ik zo toch enkele minuten verspild door te zoeken en mis te rijden.
Dit minpunt was echter snel vergeten toen ik hoorde dat ik, buiten alle verwachtingen in, als 14de elite over de meet kwam in 6u45`... heelhuids en met een goed gevoel! (de eerlijkheid gebied me te zeggen dat er ook een aantal masters tussen zaten).
Vandaag mochten we "uitslapen", de start was pas om 6u00 en er stond ons een minder selectieve rit te wachten. De startklim, tja die muur hadden we enkele dagen geleden al eens opgereden. Zelfs bij de eersten waren er al een heleboel renners die te voet stonden... De daaropvolgende afdaling had ik eveneens verkend, dus ik wist dat de rode kleiondergrond spekglad was, maar toch ging ik dit keer stom onderuit op een vlak stukje. Nu had ik eens een deel verkend... Ik heb een patent op stomme valpartijen, deze kan er weer bij. Niks ernstig, behalve dat ik een tijdje nadien toch last kreeg van mijn duim bij het schakelen en in de afdalingen. Die bleek dus verstuikt te zijn. Ik zal hem goed moeten inpakken voor de zware afdalingen van morgen. De rest van de rit was inderdaad niet al te selectief: t.t.z dat de vier volgende klimmen grotendeels verhard waren, maar wel nog steeds op het allerkleinste verzetje. De afdalingen waren gelukkig grotendeels wel onverhard. Eens de startklim verteerd was, vond ik algauw mijn goede ritme weer dat ik kon volhouden tot aan de finish met opnieuw een mooi resultaat: 15de elite (20ste algemeen, want er waren ook 5 masters sneller). Toch is de vermoeidheid van gisteren goed merkbaar: mijn gemiddelde hartslag was vandaag 139, dat was gisteren nog 148 en dat zal de komende dagen alleen nog dalen.
Ondertussen liet La Ruta zich ook van zijn slechtste kant zien: hier en daar wordt er vals gespeeld: bike in de pick-up tot boven en dan verder rijden alsof er niks aan de hand is, anderen laten zich voorttrekken door een wagen... en langs de kant van de weg dienen renners elkaar spuiten toe alsof het doodnormaal is .
Herman Quirynen (veteraan), de andere belg in de race en mijn kamergenoot, kwam gisteren aan om 17u45, goed voor een rit van bijna 13uur. Dat is pas karakter tonen!!!
6 uur later dan gepland en met een onvoorziene tussenstop in Panama landde ik vorige nacht in San Jose, Costa Rica. Ondertussen ben ik goed onthaald bij kennissen Clari en Andres die zeer kort bij de start van de tweede etappe wonen. Vandaag heb ik dus de eerste col (1800m) van de tweede rit verkend. Hiertegenover is de Mont-Ventoux klein grut! Weinig grip en vooral zeer steil, weinig stukken om te recuperen. In de afdaling kon ik ook al kennis maken met de fameuze modder/klei: spekglad! Bovendien maakten de diepe groeven, veroorzaakt door de tropische regens het er niet makkelijker op. Een mooie rit dus en zo heb ik ondertussen al een beetje een idee wat ons te wachten staat. Het wordt niet voor niks als de zwaarste marathon ter wereld bestempeld...
Nog enkele dagen en het is zover: zaterdag vroeg uit de veren, het vliegtuig op richting Costa Rica.
Een maand geleden nam ik deel aan de Roc Marathon en de Roc d'Azur, maar de laatste weken verliep de voorbereiding niet als verhoopt wegens drukte op het werk en een kersverse dochter, Laure, die zó kan genieten van veel aandacht. Maar hopelijk volstaat het om de loodzware 4-daagse coast to coast dwars door het regenwoud en over de vulkanen heelhuids te doorstaan. We starten op het strand aan de Westkust op 11/11 en komen 14/11 aan op het strand aan de Oostkust.
. Demarreren tegen de wind in was onbegonnen werk, dus besloot ik te temporiseren en mijn tuk af te wachten.
. 
. Uiteindelijk bleek dat we met z'n tweeën waren: een minuut eerder had mijn globetrotter compagnon, Rüne Hoydahl, ex-wereldkampioen MTB, dezelfde stunt uitgehaald. Op bijna elk MTB-evenement ter wereld binnen en buiten Europa kom ik deze sympathieke Noor, veelzijdig mulitsporter en zeer technisch begaafde biker tegen en rijden we dikwijls in elkaars buurt. Altijd goed voor een pak plezier! 
Bij deze weet ik dus dat het technisch perfect mogelijk is om zelfs met de fiets 100% onder water toch verder te fietsen ... of dat zo goed is voor het materiaal is een andere zaak. 
In de loop van de volgende dagen zet ik nog een nabeschouwing op de blog voor de geïnteresseerde renners.
.
