|
Hallo daar allemaal,
Ik merk dat het een volle zeven dagen geleden is dat ik nog iets van me heb laten horen. Hoogtijd dus om mijn aanwezigheid op deze aardkluit nog eens onomstotelijk te bewijzen door mijn blog te updaten.
Vandaag werken we in themas...
Thema 1: Robin beklimt een heuvel en ziet een berg
Zoals het ieder goed mens in het buitenland betaamt, werk ook ik hier de toeristische trekpleisters af. En voordat jullie nu in een collectieve lachstuip schieten: Armenië heeft écht wel wat te bieden! Het is niet omdat er geen Trotter van Armenië bestaat, dat er hier niets te zien zou zijn
Na het prachtig Armeens gelabeled Nationaal Historisch Museum van twee weekends geleden, heb ik me vorige week op het Genocide Memorial met bijhorend museum gestort. En zoals de titel van dit thema 1 al doet vermoeden, heb ik op de weg ernaartoe moeten vaststellen dat Jerevan niet zo vlak is als je zou denken bij een snelle blik op de kaart. Wat op papier een lieflijk parkje lijkt, durft namelijk wel eens een behoorlijk diepe kloof te zijn wat me op een fikse omweg/wandeling/klauterpartij is komen te staan.
Soit, na heel wat omzwervingen langs een kindertreintje, een voetbalstadion en een openluchtklerenmarkt, ben ik uiteindelijk toch boven geraakt op de heuvel met het Genocide Memorial . De obelisk-achtige piek en de eeuwige vlam ernaast zijn in de jaren zestig op een heuvel naast Jerevan neergepoot ter herdenking van de Armeense genocide. Voor wie nood heeft aan een kleine geheugensteun: in 1915 zouden, als onderdeel van een nationale uitroeiingspolitiek, zon 1,5 miljoen Armeniërs in Turkije zijn uitgemoord en verhongerd door het Turkse leger en Koerdische groepen. Zouden, want de Turken ontkennen alles vakkundig tot op de dag van vandaag, ondanks toch wel vrij overtuigend bewijsmateriaal. Die ontkenning leidt op haar beurt dan weer tot de nodige spanningen, gaande van een gesloten grens tussen Turkije en Armenië tot een sporadische rel in ons eigen Brussel
Wat je er ook van mag denken, het monument zelf is behoorlijk indrukwekkend, vooral door de schitterende (en symbolische) ligging. Vanop de heuvel heb je namelijk een enorm uitzicht over de uitgestrekte Araksvallei, met daarachter, als vanuit het niets, de Ararat die zijn kop boven de wolken uitsteekt. De grote frustratie van de Armeniërs over het verliezen van hun Ararat wordt heel wat begrijpelijker als je die zowat heilige berg daar binnen handbereik ziet liggen, terwijl het voor een Armeniër zo goed als onmogelijk is om er ooit naar toe te gaan.
Los van alle mythiek die er rond hangt (ja hoor, die Ark ligt er écht!), is het ook op zijn minst gezegd een bijzondere berg. Jerevan zelf ligt in de Araksvallei, een vrij grote vlakte op zo'n 1000 meter hoogte. Daarachter, net over de grens met Turkije, gaat het dan plots steil omhoog tot de top van de Ararat met zijn 5165 meter. Heel anders dan bijvoorbeeld de Alpen, waar de kracht van zo één berg veel minder sterk is doordat ernaast nog zon twintig gelijkaardige dingen staan
(Wat ook mooi is natuurlijk, maar op een heel andere manier)
Maar goed, tot zover mijn Araratobsessie. Ik beloof het er niet meer over te hebben...
Thema 2: Robin neemt de bus en gaat naar de mis
Op zondag ben ik helemaal de toeristische zwier op gegaan en heb ik de masjroetka genomen richting Etsjmiadzin. Zon masjroetka is een enorm vermakelijk ding, dat wij waarschijnlijk een busje zouden noemen. Het verschil met onze bussen is dat een masjroetka koppig blijft staan tot hij helemaal vol zit. Als hij dan na lang wachten vertrekt (als de motor wilt aanslaan toch), trekt hij stevig op, om vijftig meter verder nog eens tien mensen bij op te laden, tien meter verder nog eens vijf, nog wat verder weer zeven. Zo blijft dat een hele poos doorgaan door tot men zich dus een spreekwoordelijke sardine waant. Dit ganse totaalspektakel krijgt men bovendien voor de zeer democratische prijs van zon 40 eurocent voor een rit van meer dan een half uur. Hoera voor de masjroetka!
Etsjmiadzin is een stadje dat geldt als het Vaticaan van de Armeens Apostolische Kerk en dus wel degelijk een echte toeristische attractie is: naast een massa Armeniërs, heb ik er ook zeker tien toeristen gezien! Bovendien was ik er dus op palmzondag, wat leuke taferelen oplevert. Rondom de kathedraal ontvouwt zich daar dan namelijk een spontane markt met kroontjes en bloemenkransen, die massaal door al wat Armeens is gekocht en opgezet worden (gaande van schattige twaalfjarige meisjes tot louche uitziende 35-jarige kleerkasten).
De mis is op zich ook een vrij boeiend gebeuren. Om te beginnen duurt dat behoorlijk lang: ze waren al een tijdje bezig toen ik aankwam rond 11u en zijn pas gestopt rond half 2 denk ik. Maar wat het helemaal leuk boeiend maakt zijn de geur en de rook van honderden kaarsen die aan de lopende band verkocht en aangestoken worden, de gezangen en vooral de priesters die een soort pinnemutsgewaden dragen en op geregelde tijdstippen verschijnen wanneer in volle theaterstijl het doek voor het altaar geopend wordt. Veel mystieker dan de missen die wij kennen.
En voor wie nu denkt dat ik daar een paar uur vast heb gezeten in die mis: niets is minder waar. Iedereen loopt daar namelijk aan de lopende band binnen en buiten, wat voor de nodige opstoppingen zorgt aan het veel te kleine deurtje. Dat men bovendien verondersteld wordt een Armeense kerk achteruit te verlaten maakt heel dit proces er niet bepaald gemakkelijker op. (wel uiterst vermakelijk)
Thema 3: Robin steekt de straat over (en onder)
Als ik dus niet de toerist uithang, maar als een volleerd Jerevaan door het straatbeeld snel, gaat het oversteken van de straat ongeveer in tien stappen:
1. Men komt aan de straat.
2. Men ziet dat het licht net op rood is gesprongen.
3. Men ziet dat er een kudde ladas en mercedessen aan komt gestoven.
4. Men bedenkt dat blijven staan toch echt wel een beetje onnozel is, want mits enige snelheid, behendigheid en doodsverachting kan je die kudde ladas écht wel te snel af zijn.
5. Spurten, en vooral doen alsof die kudde absolùùt niet angstaanjagend is.
6. Plots weer remmen! We zijn immers in het midden van de straat, en daar blijkt een soortgelijke massa autos de andere kant uit te racen.
7. Je plukt doodgemoedereerd een stofje van je jas terwijl langs twee kanten de ladas toeterend aan de hoogst mogelijke snelheid voorbijstuiven.
8. Hé, het licht springt op groen.
9. Kijk eens aan, de ladas staan stil
10. Hopla! Je bent er en zet je weg weer verder tot de volgende straat.
Uiteraard zijn er ook een paar boulevards waar bovenstaand scenario toch een beetje lastig is. Dan steken we de straat onder. Hier zijn namelijk tunnels gemaakt voor voetgangers, die in de loop der tijden zijn omgetuned tot ondergrondse supermarkt, waar je zowat alles kan kopen wat een voetganger/21-eeuwse-consument nodig heeft. Telefoonkaarten, halfrauw vlees, een voetbal, een gekopiëerde cd van Amy Winehouse, een broek, een schaakbord
Thema 4: Robin thesist
Mijn actieveld heeft zich ondertussen verlegt van het OVSE Bureau naar internationale organisaties, Armeense ngos en parlementariërs. Deze week ben ik dus voornamelijk bezig geweest met een hele serie interviews vast te leggen. Inderdaad, uiteindelijk toch maar traag op gang gekomen, ondanks alle goede voornemens... Het gevolg is dat volgende week nu wel stampvol staat met interviews met een hele hoop mensen van uiteenlopend allooi, af te nemen in plaatsen gaande van Government Building nr. 3 tot Café de Paris. Deze week ook een stuk of vier interviews gedaan, waarvan het leukste deze middag met de voorzitster van een ngo die maandelijks een bijlage over Vrouwen en Politiek publiceert in de belangrijkste kranten. Heel boeiende vrouw (wat men dan noemt 'een straffe madam'), die helaas niet echt Engels spreekt. Maar dat werd dus opgelost door een medewerkster van haar die als tolk heeft gefungeerd, wat tot mijn verbazing eigenlijk zeer goed werkte en best leuk was. Volgende week ongetwijfeld meer interviewnieuws
Thema 5: Robin en de noodtoestand
Sinds middernacht is de noodtoestand hier opgeheven. Het legertje dat tot gisteren de wacht hield aan de opera is nu vervangen door politie, en ook heel wat minder in getale. Deze namiddag waren het een stuk of tien vrij normaal uitziende politieagenten, nu vanavond is het toch weer een stuk of dertig man echte oproerpolitie compleet met schilden, helmen en matrakken. Maar goed, de geweren zijn weg, en t zou een beetje bizar zijn moesten ze dat plein van de ene op de andere dag volledig onbewaakt laten... Van de aangekondigde en vervolgens verboden manifestaties van de oppositie is hier tot nu toe in ieder geval niets te merken (hoewel het natuurlijk altijd kan zijn dat de andere kant van de stad in brand staat, maar dat is dan tot nu toe totaal aan mij voorbijgegaan).
Ik heb trouwens tijdens de noodtoestand een keer een poging gedaan me voor te doen als nietsvermoedende toerist die een foto wilde trekken van het Nationaal Museum. Kwestie van toch eens een foto te hebben van die militairen. Dat is me toen op een vrij genante scène komen te staan in het midden van het grootste plein van Armenië, met een militair die luid begon rond te roepen of er iemand was die mij in t Engels kon uitleggen dat fotos trekken niet echt geapprecieerd werd. Het is een beetje vergelijkbaar met hoe de Chinezen in Tibet alles van pers proberen buiten te houden, denk ik. Zo weinig mogelijk aan de wereld laten zien wat de regering doet, om zo alles op de oppositie te kunnen steken.
Soit, foto gewist dus, en verder wijselijk geen pogingen meer gedaan
Zoals het er nu naar uitziet heeft de regering dus min of meer haar zin gekregen. Sarkisian wordt president, de oppositie is voorlopig klein gekregen, en de fraude wordt internationaal waarschijnlijk gauw wel weer vergeten
Thema 6: Robin strekt de beentjes
Naast gewerkt en getoerist, heb ik ondertussen ook ontdekt dat Jerevan een (weliswaar zeer kleine) leuke internationale gemeenschap heeft. Via een hoop Spanjaarden die ik tijdens mijn toerist-spelen was tegengekomen, ben ik gisteravond terechtgekomen op een feestje van de internationale vrijwilligers en toevallig aangespoelde toeristen. Vrij grappig om plots een hoop jonge mensen uit Frankrijk, Nederland, Canada, Iran, Libanon, Litouwen,... volledig uit de bol te zien gaan in een leegstaand huisje in een wat vervallen buitenwijk van Jerevan. Net wanneer ik er stilaan van overtuigd was dat er hier, afgezien dan van het legertje diplomaten en andere gekostumeerde mensen, helemaal niets internationaal rondliep. Best leuk dus allemaal, en het is eens wat anders dan Larry King op CNN call-girls te zien interviewen over de slippertjes van die New Yorkse gouverneur...
Thema 7: Robin beseft dat hij er ditmaal écht wel overgaat en wenst zich daarvoor te excuseren
Dit weekend ga ik Pasen vieren met de gehandicapten in Spitak (mét fuif, zo is me beloofd!) en bezoekjes brengen aan Suzanne, Anush, Karine, Narine en Marine en al de rest. Verslag volgt! En ik neem me dus bij deze al voor het dan toch iets beknopter te houden
Kwestie dat niet enkel mijn mama nog de moeite doet dit alles door te lezen ;-)
Tot de volgende briefing!
Robin
PS: het fotomateriaal van mijn toeristische uitstapjes naar het Genocide Memorial en Etsjmiadzin staat al een tijdje te bewonderen op Facebook. Mooie berg hoor, die Ararat!
|
