Vandaag staat een dagje Grand Canyon op het programma. Voor Leyla de eerste keer, voor mij de 2de keer, althans gedeeltelijk. 3 jaar geleden besloot de vicepremier van Amerika, Joe Biden, om juist die dag een speech te geven op één van de uitkijkpunten van het park, dus de helft was afgesloten. IN volle zomerspits een half park, jullie raden het wel, heel veel hebben we toen niet gezien. Vandaag zou het anders worden, om 7 uur uit de veren en 10 minuutjes later stonden we op de parking. Ideaal weer, 27 graden met zon, en goed rustig in het park. We begonnen de dag met een hike, de populairste van het park, de bright angel trail. De trail loopt beneden in de canyon via een spectaculair pad. De meeste bezoekers die avontuurlijk zijn, maar toch niet echt volledig, wij dus
, lopen tot op het eerste rustpunt, samen heen en terug is dat 4,8km met diepteverschil van 345meter. Hoogtevreezers wezen gewaarschuwd, Leyla dus, maar ze wilde toch de trail lopen. Ik ben gelukkig de laatste jaren verlost geraakt van mijn hoogtevrees, dus voor mij één groot avontuur. Voor Leyla soms wel afzien. Maar alles kwam goed, we geraakten aan het rustpunt en na wat viewen gingen we op weg naar boven. What comes down, must come up. Ja seg, amai! Wel efkes afzien seg! Voor mij liep het goed, ik had mijn ritme gevonden, had geen last, voor Leyla was het wel anders. Zij was in het begin te diep gegaan en was echt serieus aan het afzien. Ik dacht echt dat die iets ging krijgen daar! Maar uiteindelijk na genoeg rusten, veel water, een pilleke vond ze haar tweede adem terug en zijn we uiteindelijk boven geraakt. Helemaal euforisch van onze inspanning begonnen we dan aan de hermits rest route, de route die ik dus ook nog niet gedaan had, met de "taffelende" pendelbussen. Die Amerikanen in die bussen, man seg, die kunnen serieus treuzelen! Maar goed, we geraakten overal, het was toch rustig, en die route was ook echt de moeite. Helicoptervluchten durven we niet (you know, de noodlandingtoestand van ons beiden waardoor niet zomaar in iets vliegends kruipen
) maar hier had je ook spectaculaire uitzichten. Na nog wat geologyles in de trail of time, een rustige rimhike begonnen we dan uiteindelijk rond 5uur aan het laatste deel van het park, de desert view route, die je zelf mag rijden (45 mile).Na wat stoppen bij uitkijkpunten, diner with a view, pikten we de zonsondergang op desert view nog mee (drie jaar geleden was dit echt de moeite, deze keer ook prachtig!) en daarna gps op voor een tochtje naar Kanab. Volgens google maps en onze planning een kleine 3 uur, volgens onze GPS 5 uur! Slik! Stress! Dan begon er nog een lichtje in de auto te branden, hadden we een potentieel benzineprobleem (volgens gps pas benzine op 248km) maar uiteindelijk kwam alles goed! Lichtje uit (was iets met de banden, ze hadden uiteindelijk de hele dag stilgestaan), er bleek wel een station te zijn en dan gewapend met energydrink gingen we on route. Wel lang parken, bossen, slingerende bergwegen met wild ernaast (stressy!) maar uiteindelijk was de gps ernaast. Een drietal uur later arriveerden we in Kanab. Dit hadden we op de valreep nog vastgelegd want er bleek een highway die we normaal moesten nemen gesloten te zijn. Om half twaalf kwamen we uiteindelijk toe, hotel ok, buiten het slechte bed, en oogjes toe nu! Morgen staat Page met Antelope canyon op het programma.
