Gisteren hadden we de langste rit voor de boeg, 540km en laat ons eerlijk zijn, een vrij saaie rit.

We doken inderdaad de Outback in maar we kwamen al vlug in een dor woestijnlandschap terecht.  Vanuit Port Augusta begint de Stuart Highway tot in Darwin.  Zoals ik in het eerste bericht al zei is deze snelweg genoemd naar de eerste westerling die het land van Noord naar Zuid doorkruistte.  Heden ten dage is de snelweg volledig geasfalteerd maar dit is eigenlijk nog niet zo lang.  En van zodra men de snelweg verlaat zit men op dirt road, maar dit noemen de Australiërs niet eens off road.

Buiten het zien van een eenzame emoe en kadavers van kangoeroes en zelfs koeien viel er deze eerste honderden km niets te beleven.  Of beginnen we verwend te geraken?  De Outback is het terrein van het vee dat hier gewoon vrij rondloopt en dus ook op de weg kan lopen.

Men noemt het wel een snelweg, maar eigenlijk is het een veredelde tweevaksbaan.  Maximum snelheid: 110km/h.  Buiten die emoe en eental schapen en koeien zagen we niet veel dieren.  Deze komen pas in beweging eens de avond valt.  Het is ook dan dat ze het slachtoffer worden van het verkeer.  Het is echt niet voor niets dat de meeste voertuigen hier uitgerust zijn met een bullbar of kangaroocatcher.

Deze highways in de Outback zijn ook het terrein van de roadtrains.  Truck die tot vier opleggers trekken, een indrukwekkend zicht.

Zij hebben een absolute voorrang en hebben geen snelheidsbegrenzer als bij ons, hun maximum snelheid is dus dezelfde als de onze, 110 dus.

Op de Highway kwamen we ook voorbij een landingsstrook voor het vliegtuig van de Flying Doctors.  Dat is gewoon een strook aangegeven door een verkeersbord en met uitwijkmogelijkheden voor de auto's want de doctors landen gewoon op de snelweg.

In de vooravond kwamen we aan in Coober Pedy, een mijnstadje waar opaal gewonnen wordt.  Het zou zelfs de grootste producent van opaal ter wereld zijn en het noemt zichzelf dan ook de opaal hoofdstad.

Aangezien het hier zo warm kan zijn, vandaag hadden we op een bepaald moment 40° op de thermometer wonen veel mensen onder de grond.  Het waren de veteranen uit WOI die hier kwamen werken die het idee invoerden door hun ervaring met loopgraven in België.

De naam Coober Pedy is trouwens afkomstig van de Aboriginals die diet gebruik met grote ogen aanzagen en die de mijnwerkers Kubba Piti noemden of blanke man in een hol.

Eigenlijk leven ze niet onder de grond als dusdanig maar in de bergwand die ze uitgegraafd hebben om het opaal te winnen.  De hotelkamer waar we deze nacht in sliepen was trouwens in zo'n dugout zoals ze zo'n ondergrondse woning hier noemen.

Vandaag hebben we zo'n mijn annex ondergronds woning bezocht, begeleid door een kranige oud mijnwerker van 82 jaar oud, Rudi.

Alweer een man met een heleboel levensverhalen.  Vijftien sigaretten per dag roken, zoals hij vroeger deed vond hij niet zo erg maar op een bepaald moment in zijn leven besefte hij wel dat hij een beetje te veel dronk.  Volgens hem tot 12 liter wijn per weekend!!!!!!!!!!

Ofwel een sterk staaltje van overdrijven ofwel had die kerel een lever als een warmwaterkruik.  Het dient gezegd, eigenlijk zag hij er nog redelijk goed en kwiek uit.  We bezochten ook een ondergrondse kerk.

Daarna, het was dan al 11h30 reden we door naar de vlogende stop, Marla.  Maar we deden dit via een omweg, weg van de Stuart Highway de woestijn in.  We bezochten 'the breakaways' een dal omgeven door rotsformaties dat ooit de setting was voor Mad Max, beyond the thunderdome.  Verder reden we door de Painted Desert.  Als je eens op een afgelegen plaats wil komen, awel hier is het.

Honderd en meer km in de omtrek, niets.  Geen GSM bereik, geen geluid, geen levende ziel, alleen een loden hitte.  Als je hier iets voor hebt, wel dan heb je pas echt iets voor.  We maakten ons vanavond de bedenking dat er eigenlijk niemand wist waar we waren.  We hadden in Coober Pedy op het infocentrum wel het idee geopperd dat we die woestijnweg wilden volgen en uiteraard moest we vanavond inchecken op onze slaapplaats.  Maar moest er nu iets gebeurd zijn, hoe lang zou het dan geduurd hebben vooraleer er zich iemand zorgen maakte.

Maar goed, het was een prachtige ervaring en we zijn er zonder accidenten door geraakt.  

Met een beetje geluk en omdat het nieuwsgierige dieren zijn hebben we ook een paar kangoeroes gezien.  Op een bepaald ogenblik waren we gestopt om de omgeving te bewonderen en plots zagen we tussen de bomen een paar dieren hun kop omhoog steken om naar ons te kijken.  Een heel grappig gezicht.  De kangoeroes zijn er wel, ze verstoppen zich alleen voor de hitte.

Nu zijn we in Marla.  Een gat midden in de woestijn.  Een motel uit de films, een bar, een restaurant en daarmee is het zowat gezegd.

Daarnet zijn we een biertje gaan drinken in die bar en buiten ons was er nog wat ruig, maar vriendelijk volk aanwezig.  We maakten een praatje met de dame, ja, dame, achter de bar.  En die vond het best aangenaam wonen.  Alleen om boodschappen te doen was het lastig, dat was telkens tussen de 3 à 400km rijden.  Hopelijk stel je dan niet vast dat je iets vergeten bent als je thuiskomt.

Geniet van de foto's en slaapwel,

CU,

Annick en Rony 

P.S.  nog vergeten te zeggen.  We kwamen vandaag ook aan het Dogfence, een hek van 5400km tussen West en Oost Australië, twee meter hoog.  Geplaatst om de dingoes in het Noorden te houden, weg van de schapen in het Zuiden.