|
Helaba,
Victor Harbor, waar we gisteren aankwamen is een alleraardigst, toeristisch stadje aan de kust.
Het hotel waar we verbleven was gelegen in een residentieel gebied waar ook huizen gebouwd zijn en werden. Vermoedelijk voor de iets oudere, rijkere inwoners. Het waren kasten van huizen, wel heel mooi maar opnieuw hadden de meeste huizen een zinken golfplaten dak. We blijven het een raar zicht vinden. De bouwgronden waren hier niet zo groot , klein, zelf minuscuul naar Australische normen. Ik spreek dan van 4 à 500 m². Maar die oppervlakte werd dan ook gans, en ik bedoel echt gans, volgebouwd. Als er rondom de huizen nog een meter vrij was, was het veel. Letterlijk één tot anderhalve meter tussen twee woningen, waar dan ook nog een blinde afsluiting tussen stond. En toch hadden ze dan toch nog ramen in die muren. Dat moet een benauwd gevoel én een prachtig uitzicht geven!
Aan de straatkant was alles dan weer mooi beplant en heel ruim opgevat.
Deze morgen hebben we er twee tweedehands platen- en boekenzaken bezocht waar Annick toch weer iets gevonden heeft van ABBA dat ze nog niet in haar verzameling heeft.
Men is hier wel Rock en Blues gericht met de nadruk op het hardere werk. AC/DC krijgt hier uiteraard een prominente plaats. Enfin, de mensen hebben hier een hele goede smaak wat betreft muziek.
Daarna alweer de weg op voor een lange rit. Hierbij moesten we na ongeveer 100 km Adelaide passeren. Wel via de ringweg maar voor het eerst in drie weken hebben we daar opnieuw kennis gemaakt met druk verkeer. Was me dat even slikken. Voorbij Adelaide werd het op de weg opnieuw rustiger. De volgende 100km reden we ononderbroken door onmetelijke graanvelden. Het graan was weliswaar gemaaid maar dit was toch wel een stuk van de graanschuur van Australië. We reden ook opnieuw onder een helblauwe hemel waar precies een paar plukken watten in gedropt waren.
In het plaatsje Lochiel, drie huizen en en openbaar toilet, stopten we aan een immense zoutvlakte waar we even het kind weer in ons los lieten. Eigenlijk hadden we wel een dubbel gevoel bij die vlakte. Enerzijds was dat prachtig om zien maar anderzijds moest dat eigenlijk een meer zijn, het Lake Bumbunga. Is het de opwarming van de aarde die zich laat voelen of is het een normaal fenomeen hier? Ik moest het eens gevraagd hebben.
...
Ondertussen heb ik het eens opgezocht en blijkbaar is het toch de normale gang van zaken, oef.
Er stond trouwens een strak windje op die vlakte, zie foto. En dat waren wij niet, maar andere, wie anders, Chinezen.
In de vooravond kwamen we aan in Port Augusta. Dit zou de poort tot de Outback zijn. Dat zegt men alleszins in de boekskes. We zien morgen wel of het waar is.
We hebben vandaag ook de eerste echte Aboriginals ontmoet. Alhoewel... En men had er ons al voor gewaarschuwd...
Ik hoop dat diegene die we vandaag ontmoetten niet de echte vertegenwoordigers van hun volk zijn. Ze zien er, om het zacht uit te drukken, niet echt aaibaar uit.
Ook het feit dat we logeren op een domein dat omheind is en 's nachts afgesloten wordt met een poort geeft niet echt een geruststellend gevoel. Zonder dan ook weer te zeggen dat we hier bibberend in ons appartement zitten hé. Maar soms kunnen te veel voorzorgen een averechts effect hebben, ik weet waarover ik spreek.
Er is alleszins een contrast met de gemoedelijkheid in de rustige afgelegen plaatsen die we de voorbije weken bezochten. Maar goed, het is maar een, hopelijk verkeerde, eerste indruk. Maar vermoedelijk zullen we in de Outback toch iets meer op onze tellen moeten passen. We laten het jullie zo spoedig mogelijk weten.
Oh ja, vandaag beseften we plots dat we tot hiertoe in feite nog geen enkele echte kangoeroe gezien hebben, dood of levend.
Voor ons is elk springbeest een kangoeroe (ik kom er nu ook achter dat ik het altijd verkeerd spelde) maar eigenlijk hebben we tot nu enkel Walabies, Walaroos en konsoorten gezien. Dit zijn de kleinere soorten want een echte kangoeroe kan tot 100kg wegen en moet dus een serieus beest zijn. Zulke zouden we in de Outback moeten gaan zien, we zijn benieuwd.
Ziezo, het was mijn bedoeling bovenstaand epistel in het klad op te slaan en morgen de rest te schrijven maar ik zal het maar doorsturen.
Dit keer niet veel foto's want eerlijk gezegd was er vandaag niet zoveel te fotograferen. En aan die Aboriginals durfde ik het niet vragen want ik wou geen ambras.
Ik ga nog eens zwemmen en dan de beddebak in.
Tot volgende keer.
CU
de reizigers
|
