roadtrip Australia

Zoals ik al zei zitten we nu precies op het einde van de wereld. 150km van een dorp, midden in de bush en 16 km verder houdt het land gewoon op en is er niks dan water tot aan Antartica. Na een ontbijtje reden verder naar het Zuiden, Flinders Chase National Park in. De naam Flinders heeft trouwens niks te maken met vlinders maar met diegene die het gebied als eerste westerling doorkruistte.

Onze eerste stop was aan de 'Remarcable Rocks', een granieten rotsformatie die sinds 500 miljoen jaar in kunstzinnige vormen gesculpteerd is door blootstelling aan de elementen. Met een beetje verbeelding kan je er allemaal vreemde wezens in ontwaren.

Op de weg er naartoe hadden we op een haar na een ongeval. Zoals je op sommige foto's kan zien zijn de wegen hier heel golvend. Toen we naar die Rocks reden stond er net na zo'n golf een idioot, en geen Chinees deze keer, midden op de weg geparkeerd en een vijftal meter achter die auto liep zijn vrouw te fotograferen, ook midden op de weg. We moesten hard in de remmen gaan en ons ook op het tegemoetkomende rijvak werpen. Ik was er effenaf niet goed van. Gelukkig liep alles goed af.

De volgende halte was Admirals Arch. Ook al weer een wondermooie creatie van de natuur. En wat zeker zo fascinerend was, beneden op de rotsen leefde een grote kolonie Zeeleeuwen. Het was alsof we live naar een documentaire van National Geographic aan het kijken waren. We zagen de mannetjes met elkaar vechten, de pups met elkaar spelen en overal in de zee waren dieren gekke capriolen aan het uithalen. We hebben er zeker een uur staan naar kijken. Omdat de South Pacific Ocean ook het leefgebied is van de witte haai en zo'n zeehondenkolonie zorgt voor een lekker brokje voor hen hebben we ook op de uitkijk gestaan naar vinnen die het water doorkliefden, zonder succes evenwel. We zagen wel plots een school jagende dolfijnen vlak onder de kust.

De Admirals Arch is ook een 'last bushfire resort' m.a.w. een laatste schuilplaats bij bosbranden. Aanduidingen van zulke 'last resorts' zie je hier trouwens regelmatig. Meestal zijn dat gebieden aan een strand of toch aan water en anders is dit een plaats waar op een vrij grote oppervlakte niets, maar dan ook niets van begroeiing staat. Met bosbranden lacht men hier trouwens niet. Momenteel is het hier overal code very high. Dit betekent dat vuur dat onder deze omstandigheden ontstaat vrij gemakkelijk onder controle te krijgen is. Het hoogste level is 'catastrophic' (nog twee levels te gaan dus) en dan moet je maken dat je weg komt. Op welke manier ook. Eigenlijk komt het hier op neer: trek uw plan. Maar goed, zo ver zijn we nog helemaal niet maar je ziet wel overal sporen van vroegere bosbranden. Nu is het wel zo dat deze natuur die bosbranden eigenlijk van tijd tot tijd eens nodig heeft om oude begroeiing te verwijderen en nieuwe te doen groeien. Het is zelfs zo dat er soms gecontroleerde branden aangestoken worden om de vegetatie te vernieuwen.

Een volgende stop was aan Weirs cove, een plaats waar in de negentiende eeuw een vuurtoren stond en waarvan de bewoners pas om de drie maand bevoorraad werden per schip. Pas in 1940 geraakte een eerste vrachtwagen tot aan deze plaats.

Na een verkwikkende pauze bezochten we nog de 'Platypus waterholes' en omdat de plaats ons zo bekoord had keerden we nog eens terug naar Admirals Arch. Ondertussen was het al in de vooravond en waren we moederziel alleen op deze plaats. Toffe ervaring. We waren er nog getuige van een aandoenlijk tafereel recht uit een natuurprogramma op tv. Zoals ik al vertelde waren er op de rotsen ook zeehondenpups aan het spelen. Op een bepaald ogenblik kwam er een volwassen exemplaar aan land. Zij, want dat bleek het te zijn, begon te roepen en plots hoorde één van die pups die schreeuwen, stopte met spelen en haastte zich naar het volwassen dier dat zijn moeder bleek te zijn die terug kwam van de jacht. Wij voelden als het ware de blijdschap die van die pup afstraalde.

Wat het geheel nog mysterieuzer, zelfs spookachtiger maakte was het feit dat er in de loop van de namiddag een dikke mist opgekomen was. Alhoewel de plaats hetzelfde gebleven was beleefden we ze op een heel andere manier.

Vandaag hadden we niks anders te doen dan de ferry te halen en naar Victor Harbour te rijden. We zijn enkel eens gestopt aan Little Sahara, een duinengebied, maar dan zo groot dat het inderdaad doet denken aan een woestijn.

Ondertussen hebben we al een pak mooie dingen gezien, veel interessante mensen ontmoet en een koffer fantastische ervaringen rijker. Iedereen waarmee we aan de praat geraken heeft wel een verhaal, en willen ook ons verhaal horen.

Australië, een land met zijn inwoners met hun eigenaardige ingesteldheid. De meeste mensen waarmee we al spraken verwijzen altijd eerder naar hun afkomst dan naar hun huidige nationaliteit. Men kan hier niet omheen het feit dat het land nu éénmaal een jonge natie is.

Volgens de man waarbij we een tijdje geleden verbleven moet er trouwens jaren geleden eens een heel gedoe ontstaan zijn naar aanleiding van een vrouw van Aboriginal afkomst die tot het parlement wou toetreden. De vraag werd toen gesteld of zij wel de Australische nationaliteit bezat. Die vrouw maakte daar een hele zaak van met als resultaat dat bleek dat aantal mandatarissen eigenlijk niet mochten zetelen omdat zijzelf nog steeds over de nationaliteit van hun voorvaderen beschikten en dus het parlement moesten verlaten. Wie een put graaft voor een ander...