Als men je dat hier vraagt is het niet de bedoeling heel je leven te vertellen maar gewoon te antwoorden : and how you doin'?  Ik had in het begin nogal de neiging om over te gaan tot het eerste maar aangezien de aandacht van de mensen al vlug weg ebde ben ik daar maar mee gestopt.

We zijn ondertussen jammer genoeg al over de helft.  Bijna niet te geloven dat het al twee weken geleden is dat we in Sydney vol bewondering voor het Operahouse stonden.

Over de voorbije dagen valt er niet zo veel te vertellen eigenlijk, ofwel begin ik gebrek aan inspiratie te krijgen.

Vanuit Port Fairy reden we twee dagen geleden naar het natuurgebied 'The Grampians', een bosrijk, heuvelachtig en rotsachtig terrein met spectaculaire vergezichten.  het was eigenlijk maar een overgangsritje van 160km.

We logeerden er in Hall's Gap, een heel gezellig stadje waar ik tijdens een wandeling in gesprek geraakte met een nogal markant figuur.  Een oudere kerel, bijna zo groot als ik maar gemakkelijk 25kg zwaarder met een opvallende walrus snor en een tshirt van een snorrenclub. Hij droeg een korte broek en daar onder werkbottines.  Achteraf heb ik altijd spijt dat ik van zulke sinjoren geen foto genomen heb maar ik ben altijd een beetje verlegen om dat te vragen.  

Enfin, ik had met die man, die Michael noemde, een leuk onderonsje over koetjes en kalfjes en ik vond dat eigenlijk wel een toffe peer.  Achteraf bleek dit een dorpsfiguur te zijn die geen vlieg kwaad deed maar die men op één of andere manier toch liever kwijt dan rijk was.

Eigenlijk een eenzaam iemand die blij is dat hij zijn ei eens bij iemand kwijt kan.  Zo een beetje als Eddy de fotograaf, formerly known als Eddy de whiskyfreak.  Mensen uit Buggenhout weten zeker over wie ik het heb.

Blijkbaar trek ik zulke specimen aan want het is niet de eerste keer dat ik met zulke 'sjarels' in gesprek geraak tijdens één van onze reizen.

Diezelfde avond aten we een spaghetti op het terras van onze chalet en hebben we ons gedurende een hele tijd vrolijk gemaakt over de capriolen van kaketoes en magpies (eksters) die om eten kwamen bedelen.  Het was op sommige ogenblikken echt hilarisch.  In een park in het stadje waren er al een paar op onze arm en been komen zitten maar het echte spektakel was 's avonds.

Eerst waren er de eksters die we al eens een stukje spaghetti gaven.  De eksters kunnen hier trouwens mooi fluiten.  

Als ze in het snuitje kregen dat er iets te halen viel kwamen de kaketoes ook dichterbij.  Eerst de kat uit de boom kijken van op afstand, dan vanop het dak boven het terras en daarna lieten ze alle schaamte varen en kwamen ze gewoon letterlijk mee aan tafel zitten.  We hadden een bord op de grond gezet samen met een kom waar de overschot van de slierten lag.  Eén van die kerels heeft daar gewoon een flinke portie pasta op zijn gemak soldaat gemaakt.

Dat zijn mooie beesten en je mag er eigenlijk niet aan denken dat die bij ons soms in een kooi zitten.

Een groot nadeel aan die beesten is wel dat die hun stoelgang niet zo onder controle hebben als wij, want als dankbaarheid voor de succulente hapjes hadden ze tegen 's morgens één van onze terrasstoelen ondergescheten.(excuseer)  Ik had dit niet gezien met als resultaat dat ik mijn lievelingsbroek voor de rest van de vakantie niet meer kan dragen, de smeerlappen.

's Morgens hadden we de ontbijttafel voor de vliegendeur gezet en toen we alles op tafel aan het zetten waren stonden ze al terug op het terras en begonnen ze zelfs met hun bek tegen het raam te tikken omdat het niet vlug genoeg ging naar hun zin.

Op het grasperk voor de chalet zat er gedurende een hele tijd een grote kangoeroe rustig te grazen.  Nu moet er me over kangoeroes toch iets van het hart.  Er is bij die beesten een duidelijk onderscheid tussen de mannetjes en de vrouwtjes. En het is niet de buidel.  Die ziet men moeilijk.  Maar mensenlief, ik zou niet graag een mannetjeskangoeroe zijn.  Die kan volgens mij nooit zonder pijn op zijn achterste gaan zitten.  Ik ga er niet verder over uitweiden want ik ben deftig opgevoed maar laat ons zeggen dat de klokken van de Big Ben er niks tegen zijn.

Vandaag hadden we een rit van 360km voor de boeg.  We hebben ondertussen trouwens  ook  al  de kaap van 3000km gerond.

Van die 360km waren de eerste 200 over de Wimmera Highway  een omzeggens rechte baan (vandaar de titel van deze episode) door de bush zonder een kruispunt van enige betekenis.  Juist af en toe een tros kangoeroes in de schaduw van een boom, een paar emoes tussen de bomen en een echidna die langs de weg rondscharrelde.  Mensen die we zagen tijdens dit traject : <10.  De paar dorpen die we passeerden leken wel uitgestorven en de enige voertuigen die we zagen waren af en toe een paar reusachtige trucks die ons kruistten.  Ik blijf zo'n Kenworth of Mack trouwens mateloos fascinerend vinden.  Waarschijnlijk een overblijfsel uit mijn jeugd toen ik door één of andere vreemde hersenkronkel het merk van een vrachtwagen van ver kon benoemen aan de hand van zijn achterlicht of spiegel.

Je moet je die baan proberen voor te stellen.  In België zou je dus van Oostende tot, laat ons zeggen, Bastogne, rechtdoor kunnen rijden zonder kruispunten, zonder oponthoud en bijna zonder mensen tegen te komen.  Onvoorstelbaar toch?  

En toch wordt het niet vervelend.   Een mooi deuntje uit de jukebox en rijden door het grote niets wordt zelfs rustgevend.  

We zijn ondertussen ook in South Australia aangekomen, wat betekent dat we onze horloge een half uur moeten terug draaien.

Australiërs zijn volgens ons ook kouwelijke mensen.  Vandaag hadden we temperaturen tot 34° en toch lag er op elk bed waar tot hiertoe al in sliepen een elektrische deken.  Het liedje van André Van Duin, ik wil met jou wel zeven weken onder... is al dikwijls door mijn hoofd geflitst.

Ik vertelde eerder ook al dat de meeste dorpjes waar we door rijden een zekere rust en gezelligheid uitstralen.  Vandaag snapte ik plots waarom.  Buiten uiteraard in de grote steden is hier nergens hoogbouw. Op die manier wordt het zonlicht nergens tegengehouden. Als je onze manier van bouwen bekijkt maakt dat wel een wereld van verschil.

Zo zijn er nog wel een paar eigenaardigheden die ons zijn opgevallen maar ik bewaar die voor een volgende keer wanneer ik eens echt niet weet wat te vertellen.

Ondertussen is het alweer kwart voor elf.  

Tijd dus om doda te doen want morgen hebben we een nog langere rit voor de boeg.  Dan rijden we naar de ferry die ons naar Kangaroo Island zal brengen.  

Geniet van de foto's en tot volgende keer.

CU,

Rony en Annick