roadtrip Australia

Maar eerst wil ik nog eventjes terug naar onze Belgische Gastvrouw en -heer. Deze mensen waren net één jaartje ouder dan wij en waren pas drie jaar geleden geëmigreerd naar Australië. Volgens wat zij ons vertelden kan men vrij gemakkelijk naar hier emigreren tot je vijftigste mits je een knelberoep (hier dan) uitoefent en als je kan bewijzen dat je daadwerkelijk iets aan de Australische economie zal bijbrengen, in hun geval de toeristische sector. Eénmaal na je vijftigste wordt het al wat moeilijker hierheen te komen maar kan het nog steeds als je kan bewijzen dat je onafhankelijk van de Australische 'social security' kan leven, m.a.w. je moet dan beschikken over een goede hoeveelheid cash.

De weg begint in Torquay en volgt ongeveer de kustlijn tot Apollo Bay. Daar gaat ze het binnenland en baant zich een weg door de regenwouden om dan in Princetown terug aan de kust te komen. Officieel eindigt de Road iets voor Warrnambool, een driehonderd kilometer verder maar eigenlijk is het mooiste gedeelte na de 'Bay of Islands' gedaan.

Tussen Torquay en Apollo Bay is de weg vooral heel mondain. Aan de ene kant de prachtige kust en aan de andere zijde villa's waarvan de ene al wat groter is dan de andere. En, er is altijd wel eentje die er in slaagt tussen al dat grootse, toch nog een beetje meer op te vallen dan de de anderen (zie foto 2)

Dit eerste gedeelte van de weg is trouwens ook heel geliefd bij de surfers omdat de stranden hier vrij toegankelijk zijn. Iets voorbij Torquay bezochten we bv. Bells Beach, waar volgens de boekskens de mooiste golven van Australië op de kust zouden rollen. Het strand heeft eind jaren 80 gefungeerd als decor in de film 'Point Break', een surf/misdaad prent met Patrick Swayze en Keanu Reeves.

Maar...dit is dan ook het drukste en meeste toeristische deel van onze trip dat we al tegengekomen zijn. En wat meer is, dit gedeelte van de weg wordt overspoeld, en dit blijkbaar pas sinds een jaar of drie, door horden en horden en horden rijke Chinezen. Zij landen in Melbourne en komen dan met alle gemotoriseerde vervoermiddelen die je je maar kan inbeelden naar hier voor een blitzbezoek aan dit gedeelte van the Road.

Ze zijn er met bussen, waarvan de chauffeur dan ook weer een Chinees is. Ze komen met campers, met minibusjes kortom met alles wat wielen en een motor heeft. En er komt weer een maar...ik heb de indruk dat die helemaal niet met de auto kunnen rijden. Zonder overdrijven zijn ze een gevaar op de weg. Ze stoppen waar ze het denken, afslaan zonder richtingsaanwijzer te gebruiken, filmen en fotograferen terwijl ze rijden enz. enz.

Mijn vermoeden bleek trouwens vrij correct te zijn want toen we onze ervaringen deelden met mensen van hier bleken die er net zo over te denken. Het gaat zelfs zo ver dat op dit gedeelte van het traject de wegsignalisatie in het Chinees vermeld wordt en er worden aan die toeristen, vooraleer ze naar hier komen, cursussen aangeboden over hoe zich te gedragen in het verkeer. Blijkbaar, en dat is naar wat men ons deze avond vertelde, zouden de Chinezen zich een tijdelijk internationaal rijbewijs kunnen aanschaffen zelfs als ze niet beschikken over een rijbewijs in hun land. Het lijkt me sterk maar bon. Er gebeuren alleszins veel zware ongevallen waar zij bij betrokken zijn. Het is soms op het komische af. Op een bepaald ogenblik passeerden we een minibusje dat stil stond half naast en half op de weg. Daar een paar meter achter lagen een hoeveelheid flessen drinkwater die, vraag me niet hoe, uit dat busje gevallen waren en rond dat busje een hoop drukdoenigere paniekerige Chinezen, om niet meer bij te komen van het lachen. Als je naar iets aan het kijken bent willen die ook altijd op exact dezelfde plaats staan als jij, geen twintig centimeter verder, nee, exact waar jij staat. Precies of die zijn altijd bang dat jij toch iets meer ziet dan zij.

Genoeg over Chinezen, terug naar de reis.Dus, vanaf Apollo Bay begint het pas echt. Hier kronkelt de weg eerst inlands tussen de imposante regenwouden. Torenhoge Eucalyptusbomen en daartussen gigantische varens. In de wouden ruikt het echt zoals in de tropische serres van de zoo. Op een bepaalde plaats wilden we een 'Tree Walk' doen, een wandeling op hangbruggen tussen de kruinen van de bomen maar omdat...zie vorige alinea, lieten we deze beker aan ons voorbijgaan en reden we 'op de willen boef' een onverharde weg in. Even een woordje uitleg, 'op de willen boef' betekent, voor de Nederlanders :op de bonnefooi, voor de Vlamingen van buiten Buggenhout : op goed geluk af.

Op de willen boef dus, een onverharde weg in. Deze voerde ons kilometers langs door een, naar ons gevoel, ongerept stuk regenwoud waar we helemaal alleen waren. Een hele toffe ervaring. Overal gekrijs en geroep, horden veelkleurige papegaaien maar ik maakte me wel de bedenking dat het raar is dat daar, buiten mezelf dan, bv. geen apen te zien zijn. Zal wel iets te maken met de evolutie en zo.

Kilometers verder kwamen we dan terug op de Road en dan kronkelde ze zich terug naar de kust waar het ene majestueuze vergezicht na het andere zich voor onze ogen ontplooide, met als één van de hoogtepunten 'the Twelve Apostels' Het is eigenlijk erg om zeggen maar er is hier aan deze kust zoveel moois te zien dat het precies is alsof je harde schijf op een bepaald moment vol is en je de schoonheid ervan niet meer kan opnemen.

Het laatste stukje weg naar Port Fairy is het vermelden niet waard en wonder boven wonder, eens de Loch Ard gorge, zo genoemd naar een schip dat er vergaan is, waren al die Chinezen plots verdwenen. Er was nog één bestuurder waar ik hard voor in de remmen moest gaan omdat hij plots midden op de weg stopte en dan waren ze allemaal weg, alsof ze in rook opgegaan waren. Volgens mij is die hun techniek al zover gevorderd dat die over een soort van fwietmachine of teleportatiecabine beschikken : fwiet...plots zijn ze er, fwiet...plots zijn ze er niet meer.

Oh ja, vorige nacht sliepen we in een soort van grote bungalow die bij ons in de Ardennen niet zou misstaan. We zaten er gans alleen. Hij was gelegen op nogal een vreemde plaats en het was er vrij spooky eigenlijk. Tof se. De plaats werd gerund door twee uitermate sympathieke knarren van 78 jaar oud. Ze maakten ontbijt voor ons en hielden ons gezelschap terwijl wij het verorberden. Echt heel interessante mensen met een verhaal. We hebben er uren zitten mee babbelen en ze waren ook oprecht geïnteresseerd in wat wij te vertellen hadden. Het was verdorie na half elf eer we daar de hof afreden.