Inderdaad, opnieuw moderne techniek, daarmee bedoel ik wifi en gsmbereik e.d.  Niet dat we dat gemist hebben hoor.  Alleen om het thuisfront een beetje op de hoogte te houden is het wel gemakkelijk, vooral die wifi dan want we zijn beter dat we onze gsm niet te veel gebruiken om te bellen of te smssen. Even een paar cijfers : uitgaande gesprekken kosten €3 per minuut en inkomende €1,5, een verstuurde sms €0,70.  Als je dus niet oplet zou je vlug aan een gepeperde factuur zitten.  Vandaar dat we ons beperken tot internet gerelateerde communicatiemiddelen.

Ik wil nog even terugkomen op de plaats waar we een paar dagen geleden zaten, nl. Lakes Entrance.  De naam mag je letterlijk nemen.  De lagunes en meren die jullie op één van de voorgaande foto's zagen worden gevoed door zeewater dat door één doorgang het binnenland ingeperst word, je ziet deze ingang op de eerste foto onderaan.  Je ziet wat voor een kracht de stroming van het water hier wel moet hebben.

We deden ook nog even een omweg via Raymond Island.  Dit kleine, nochtans bewoonde, eiland is eigenlijk één groot natuurreservaat vooral gekend voor het groot aantal koala's dat er leeft.

En inderdaad, in bijna elke boom zat zo'n levende teddybeer.  Eigenlijk zijn het helemaal geen teddyberen.  Een mevrouw die op het eiland woont een die ons in haar tuin binnen riep vertelde ons dat je best toch wel uit je doppen kijkt met zo'n beest.  Ze hebben een heel hoog knuffelgehalte maar beschikken over lange vlijmscherpe klauwen waarmee ze in de bomen klimmen maar waarmee ze ook venijnig kunnen uithalen.  Blijkbaar zouden ze er ook niet voor terugschrikken om met opzet op je te urineren als je te kort bij komt. Voordeel daarvan zou wel zijn dat de rest van de dag naar eucalyptus ruikt.  Maar we hadden het er toch niet voor over.

We zagen ook een echidna, een schattig beest, een soort van miereneter.  Het is een zoogdier maar het vrouwtje legt nog eieren.  Als het ei dan uitkomt wordt het jong verder voortgebracht in de buidel. Samen met het vogelbekdier of platypus is het het enige eierleggende zoogdier. 

Onze eigenlijke bestemming was niet te vinden op de GPS.  Wat we ook ingaven, het bleef onbekend terrein.  Via kaarten, gedownloaded op een gsm vonden we dan eindelijk toch waar we moesten zijn.  Het was evident dat de plaats niet echt voorkwam in de gps bestanden want ze lag ongeveer vijftig km verwijderd van het laatste dorpje, die naam waardig.  De laatste tien km was een offroadweg (foto 2)

Het was trouwens de eerste keer dat we op een zgn. golfplatenweg reden.  De naam zegt het helemaal.  Het is net of je over golfplaten rijdt.

Van zodra je vijftig km/h rijdt voel je er niet zoveel van maar daaronder, amai, de hele auto bibbert en davert dat het niet mooi meer is.

Of men dat nu expres zo aanlegt of dat het zo wordt door de weersomstandigheden en erosie weet ik eigenlijk niet.  Ik vermoed wel het eerste en dit om een betere grip op de weg te bekomen.

Veel werd goedgemaakt toen we er eindelijk aankwamen.  Het was een paradijselijke bestemming met zicht op de oceaan, met koala's in de tuin en hele zwermen papegaaien in de bomen.  Er was zelfs een poes, de eerste die we hier zagen.

De cottages waren ook heel gezellig ingericht, het geheel was een oase van rust.

's Avonds ben ik me daar toch verschoten zeg(voor de Nederlanders : geschrokken   )  Ik ging nog een kijken naar de magistrale sterrenhemel.  Toen ik de deur opendeed zat er in de boom naast het huis, op ooghoogte, een opossum. Da's een soort kruising van een kat met een eekhoorn, totaal ongevaarlijk maar dat beest bezorgde me de schrik van mijn leven.  Da's eigenlijk raar, thuis ben ik totaal niet bang in de donker, maar hier, in een andere omgeving met overal geschreeuw en lawaai dat je niet kent ben ik niet op mijn gemak.

Toen we deze morgen onze valiezen opnieuw reisklaar maakten bleek trouwens dat we een ongenode gast gehad hadden want er was aan ons pak soldatenkoeken geknabbeld.  Annick wees eerst nog met een beschuldigende vinger naar mij maar deze keer was het een ander beest geweest.  Voor hetzelfde geld zit het nog ergens in één van de valiezen.

We hadden tijdens de nacht al gemerkt dat er vrij veel wind stond maar toen we wakker werden woedde er een verschrikkelijke storm.  Regenen, maar vooral een zeer harde wind, nog niet gauw meegemaakt.  Er was hierdoor later op dag zelfs een elektriciteitspanne waardoor we zelfs geen stromend water meer hadden.  Maar goed, levensbedreigend is dat allemaal niet en we maakten het ons dan maar op andere manieren gezellig.  Toen we dachten dat het ergste over was reden we naar een vuurtoren in de buurt maar het bleek dat we de wind toch onderschat hadden want we geraakten bijna niet vooruit te voet.

Later, wanneer de storm echt gaan liggen was maakten we nog een rit naar een natuurgebied verderop, het Zuidelijkste punt van Australië en daar zagen we de kangoeroes van dichtbij.

Bleek dat het echt wel een zware storm geweest was want overal lagen er afgebroken takken en zelfs bomen op de weg.

Het was trouwens vandaag ook nog niet echt fameus weer.  Het is niet echt koud maar we reden toch een ganse dag onder een dik wolkendek en hadden af en toe regen.  Ik heb wel de indruk dat het nu wat aan het verbeteren is.

Vandaag kwamen we toe op het Mornington Peninsula. Een vrij druk gebied maar blijkbaar zou dat hier de verzamelplaats zijn van de beau monde van het land.  Er staan inderdaad kasten van villa's en ook Gotye zou hier wonen.  Optrekjes van 50 miljoen en meer zouden hier geen uitzondering zijn.  Zo vertelde toch de uitbaatster van de B&B, een madam uit Leuven.  Ze profileert zich als een een B&B met Belgische allures (wisten we trouwens niet op voorhand) met wafels en Belgische bieren.  €10 voor een Lachouffe trouwens.

Deze plaats is ook bekend als plaats waar in de 19° eeuw de kolonisten aankwamen.  Toen in november 1852 het schip de Ticonderoga vanuit Liverpool aankwam bleken 300 van de 800 opvarenden besmet met Typhus en zette men vlug een kampement op om deze zieken in quarantaine te houden zodat ze de lokale bevolking niet zouden besmetten.  Men werd zich bewust van het feit dat dit eigenlijk wel een goed idee was en men bouwde deze plek uit tot een heus dorp met woningen, hospitalen, forten en zelfs ontsmettingsruimtes waar de bagage en soms zelfs mensen in grote buizen gestopt werden om te ontsmetten.  Het werd een soort van ghetto waar de kolonisten drie tot zes maanden moesten verblijven vooraleer ze het land binnen mochten.  De zone werd omgeven door afsluitingen met prikkeldraad.  Het ganse gebied doet trouwens een beetje denken aan de minder frisse praktijken van onze Oosterburen in een niet zo ver verleden.

De plaats bleef in gebruik tot 1980 en was op zijn drukst op het eind van WO I toen 12000 soldaten terugkeerden vanuit Europa met in hun kielzog het spookbeeld van de Spaanse Griep.

Voilà, tot zover de les geschiedenis.  Morgen nemen we de ferry naar alweer een stukje verder.

Slaapwel en tot de volgende.

CU  

Rony en Annick