|
Hello again,
Gisteren 11 februari en vandaag 12 februari voelen we ons een beetje met vakantie, eerder dan op reis te zijn. Dit komt vooral door de accommodatie van gisteren enerzijds en anderzijds de locatie waar we vandaag zijn.
Het korte ritje van Albury naar Bright is eigenlijk het vermelden niet waard. Voordeel was natuurlijk wel dat we al voor de middag op onze bestemming waren.
Het betrof een kleinschalige onderneming met vier bungalows gerund door een Australisch - Nederlands echtpaar. Die Nederlanders kom je toch ook overal tegen, en gelukkig maar want zo leer je al eens iemand kennen nietwaar?
Greg en Christel waren echt aimabele mensen en hij was een liefhebber van ons Belgisch bier. Hij kende zelfs Karmeliet.
Hij gaf ons de raad om eens een wandeling naar het dorp te maken waar een lokale brouwerij was.
We namen zijn tip dan ook ter harte, maar niet vooraleer we een tijdje gespendeerd hadden in en rond het zwembad dat we voor ons alleen hadden. Zalig, zoals ik al zei, een beetje vakantiegevoel tijdens het reizen.
Bon, later wandelden we dan effectief naar de brouwerij waar ik een proevertje bestelde met zes bieren van hen. Op de bierfiche stond tweemaal een verwijzing naar de Belgisch biertraditie, eentje naar de witte van Hoegaarden en eentje naar de Trappisten. Laat ons zeggen dat het een verdienstelijke poging was om bier te brouwen maar ze kwamen nog niet aan de enkels van onze lekker Belgisch gerstenat. Of steekt hier een beetje chauvinisme de kop op? Neen, toch niet, het is gewoon zo.
Maar... tijdens de rit reden we ook door een wijngebied van Australië, en het dient gezegd, deze wijnen zijn wél van een uitmuntende kwaliteit. cfr Gapsted Valley Reserve Cabernet Merlot 2016, niet te versmaden. Die ga ik zeker proberen te vinden thuis.
De rit van vandaag was dan weer een pak mooier. Eens we Bright uit waren zaten we direct in de bergen. We maakten een prachtige klim tot op 1850m. Ik vraag me af wat het stijgingspercentage was maar het was alleszins de moeite. Onderweg passeerden we meerdere fietsers die de berg op hun ijzeren, waarschijnlijk eerder carbonnen, ros beklommen. Diep respect voor die mannen en vrouwen, ik denk niet dat ik het op dit moment zou kunnen. Alhoewel ik moet zeggen dat de eerste die we inhaalden een dame betrof die was moeten afstappen en die zag er helemaal niet OK uit. Die zag zo grijs als de Belgische lucht. Ik hoop dat ze er niets aan overgehouden heeft, ik was er niet gerust in. Gelukkig was er wel iemand bij haar.
Onderweg, tijdens een stop waar Annick op fotojacht ging naar een zwerm kaketoes maar door die beesten alleen maar werd uitgelachen w vanuit de bomen, vond ik een hol van een dier waarvan ik denk dat een wombat was. Ik heb er es in gepookt met een stok en me dan vliegensvlug uit de voeten gemaakt want ik vreesde dat het beest daar als een razende furie zou komen uit gestoven zijn. Niet dus, en voorlopig nog geen levende wombat gezien.
Het is trouwens ook al een dag of twee geleden dat we Skippies hebben zien rondhuppelen.
Een heel eind verder kwamen we op onze bestemming in Lakes Entrance en de eerste indruk hiervan was fabuleus. Een sprookjesachtige lagune waar je met een heel klein beetje verbeelding de piratenschepen zag aanmeren. Echt heel mooi.
In de loop van de namiddag maakten we nog een fijne wandeling naar een 'bounty'strand.
Er was daar een kerel vrij ver in de oceaan aan het zwemmen en ik maakte me plots luidop de bedenking dat, alhoewel ik het heel erg zou vinden voor die man, het toch vrij spectaculair zou geweest zijn moest er plots een witte haai opduiken en die vent met huid en haar zou opslokken. Ik had me die bedenking beter niet luidop gemaakt want mijn teergevoelige echtgenote vond het nogal ongepast. Allee, nu mag een man al niet wat fantasie meer hebben.
Ondertussen is het alweer tijd om moe maar voldaan onder de wol te kruipen.
Morgen zien we misschien onze eerste koalas.
Hoe dat afliep horen jullie later, geniet van de foto's en bedankt om ons via deze weg te volgen, hopelijk vinden jullie het een beetje fijn.
CU
Rony & Annick








|