Gisteren begonnen we aan één van dé hoogtepunten van de reis nl. het rijden van 'the Great Ocean Road'

Maar eerst wil ik nog eventjes terug naar onze Belgische Gastvrouw en -heer. Deze mensen waren net één jaartje ouder dan wij en waren pas drie jaar geleden geëmigreerd naar Australië.  Volgens wat zij ons vertelden kan men vrij gemakkelijk naar hier emigreren tot je vijftigste mits je een knelberoep (hier dan) uitoefent en als je kan bewijzen dat je daadwerkelijk iets aan de Australische economie zal bijbrengen, in hun geval de toeristische sector.  Eénmaal na je vijftigste wordt het al wat moeilijker hierheen te komen maar kan het nog steeds als je kan bewijzen dat je onafhankelijk van de Australische 'social security' kan leven, m.a.w. je moet dan beschikken over een goede hoeveelheid cash.

Trouwens ook even vermelden dat men hier niet kan verbergen waar hun roots ligt met plaatsnamen als Rye, Hastings, Eastbourne, Portsmouth en nog vele andere.  We waanden ons even terug op onze trip van vorige zomer.

The Great Ocean Road dan.  Een snelweg begin vorige eeuw aangelegd door de veteranen van de Eerste Wereldoorlog als remedie tegen hun shellshock.

En ook direkt bedoeld als eerbetoon aan hen.  Overal staan er herdenkingen aan deze soldaten die, laat het ons niet vergeten, ook voor onze vrijheid gevochten hebben.

De weg begint in Torquay en volgt ongeveer de kustlijn tot Apollo Bay.  Daar gaat ze het binnenland en baant zich een weg door de regenwouden om dan in Princetown terug aan de kust te komen.  Officieel eindigt de Road iets voor Warrnambool, een driehonderd kilometer verder maar eigenlijk is het mooiste gedeelte na de 'Bay of Islands' gedaan.

Tussen Torquay en Apollo Bay is de weg vooral heel mondain.  Aan de ene kant de prachtige kust en aan de andere zijde villa's waarvan de ene al wat groter is dan de andere.  En, er is altijd  wel eentje die er in slaagt tussen al dat grootse, toch nog een beetje meer op te vallen dan de de anderen (zie foto 2)

Dit eerste gedeelte van de weg is trouwens ook heel geliefd bij de surfers omdat de stranden hier vrij toegankelijk zijn.  Iets voorbij Torquay bezochten we bv. Bells Beach, waar volgens de boekskens de mooiste golven van Australië op de kust zouden rollen.  Het strand heeft eind jaren 80 gefungeerd als decor in de film 'Point Break', een surf/misdaad prent met Patrick Swayze en Keanu Reeves.  

Hier leeft echt de surfersmentaliteit die je kent van tv.  De streek is bevolkt met oude en jonge hippies in hun beschilderde busjes en het loopt er vol van blitse, bruingebakken, knappe surfers en surfsters.  

Ook al is de pracht van deze eerste kilometers kustlijn niet te versmaden, het echt wowgevoel begint pas bij Apollo Bay. 

Maar...dit is dan ook het drukste en meeste toeristische deel van onze trip dat we al tegengekomen zijn.  En wat meer is, dit gedeelte van de weg wordt overspoeld, en dit blijkbaar pas sinds een jaar of drie, door horden en horden en horden rijke Chinezen.  Zij landen in Melbourne en komen dan met alle gemotoriseerde vervoermiddelen die je je maar kan inbeelden naar hier voor een blitzbezoek aan dit gedeelte van the Road.

Ze zijn er met bussen, waarvan de chauffeur dan ook weer een Chinees is.  Ze komen met campers, met minibusjes kortom met alles wat wielen en een motor heeft.  En er komt weer een maar...ik heb de indruk dat die helemaal niet met de auto kunnen rijden.  Zonder overdrijven zijn ze een gevaar op de weg.  Ze stoppen waar ze het denken, afslaan zonder richtingsaanwijzer te gebruiken, filmen en fotograferen terwijl ze rijden enz. enz.

Mijn vermoeden bleek trouwens vrij correct te zijn want toen we onze ervaringen deelden met mensen van hier bleken die er net zo over te denken.  Het gaat zelfs zo ver dat op dit gedeelte van het traject de wegsignalisatie in het Chinees vermeld wordt en er worden aan die toeristen, vooraleer ze naar hier komen, cursussen aangeboden over hoe zich te gedragen in het verkeer.  Blijkbaar, en dat is naar wat men ons deze avond vertelde, zouden de Chinezen zich een tijdelijk internationaal rijbewijs kunnen aanschaffen zelfs als ze niet beschikken over een rijbewijs in hun land.  Het lijkt me sterk maar bon.  Er gebeuren alleszins veel zware ongevallen waar zij bij betrokken zijn.  Het is soms op het komische af.  Op een bepaald ogenblik passeerden we een minibusje dat stil stond half naast en half op de weg.  Daar een paar meter achter lagen een hoeveelheid flessen drinkwater die, vraag me niet hoe, uit dat busje gevallen waren en rond dat busje een hoop drukdoenigere paniekerige Chinezen, om niet meer bij te komen van het lachen.  Als je naar iets aan het kijken bent willen die ook altijd op exact dezelfde plaats staan als jij, geen twintig centimeter verder, nee, exact waar jij staat. Precies of die zijn altijd bang dat jij toch iets meer ziet dan zij.  

Genoeg over Chinezen, terug naar de reis.Dus, vanaf Apollo Bay begint het pas echt.  Hier kronkelt de weg eerst inlands tussen de imposante regenwouden.  Torenhoge Eucalyptusbomen en daartussen gigantische varens.  In de wouden ruikt het echt zoals in de tropische serres van de zoo.  Op een bepaalde plaats wilden we een 'Tree Walk' doen, een wandeling  op hangbruggen tussen de kruinen van de bomen maar omdat...zie vorige alinea, lieten we deze beker aan ons voorbijgaan en reden we  'op de willen boef' een onverharde weg in. Even een woordje uitleg, 'op de willen boef' betekent, voor de Nederlanders :op de bonnefooi, voor de Vlamingen van buiten Buggenhout : op goed geluk af.  

Op de willen boef dus, een onverharde weg in.  Deze voerde ons kilometers langs door een, naar ons gevoel, ongerept stuk regenwoud waar we helemaal alleen waren.  Een hele toffe ervaring.  Overal gekrijs en geroep, horden veelkleurige papegaaien maar ik maakte me wel de bedenking dat het raar is dat daar, buiten mezelf dan, bv. geen apen te zien zijn.  Zal wel iets te maken met de evolutie en zo.

Kilometers verder kwamen we dan terug op de Road en dan kronkelde ze zich terug naar de kust waar het ene majestueuze vergezicht na het andere zich voor onze ogen ontplooide, met als één van de hoogtepunten 'the Twelve Apostels'  Het is eigenlijk erg om zeggen maar er is hier aan deze kust zoveel moois te zien dat het precies is alsof je harde schijf op een bepaald moment vol is en je de schoonheid ervan niet meer kan opnemen.

De ruige kustlijn is trouwens ook bekend als de 'Shipwreck Coast' vanwege de tientallen schepen die hier de voorbije eeuwen vergaan zijn.

Kan ik mooie verhalen over vertellen, maar daar ga ik jullie niet mee lastigvallen.

Het laatste stukje weg naar Port Fairy is het vermelden niet waard en wonder boven wonder, eens de Loch Ard gorge, zo genoemd naar een schip dat er vergaan is, waren al die Chinezen plots verdwenen.  Er was nog één bestuurder waar ik hard voor in de remmen moest gaan omdat hij plots midden op de weg stopte en dan waren ze allemaal weg, alsof ze in rook opgegaan waren.  Volgens mij is die hun techniek al zover gevorderd dat die over een soort van fwietmachine of teleportatiecabine beschikken : fwiet...plots zijn ze er, fwiet...plots zijn ze er niet meer.

Oh ja, vorige nacht sliepen we in een soort van grote bungalow die bij ons in de Ardennen niet zou misstaan.  We zaten er gans alleen.  Hij was gelegen op nogal een vreemde plaats en het was er vrij spooky eigenlijk.  Tof se.  De plaats werd gerund door twee uitermate sympathieke knarren van 78 jaar oud.  Ze maakten ontbijt voor ons en hielden ons gezelschap terwijl wij het verorberden.  Echt heel interessante mensen met een verhaal.  We hebben er uren zitten mee babbelen en ze waren ook oprecht geïnteresseerd in wat wij te vertellen hadden. Het was verdorie na half elf eer we daar de hof afreden.

Hier is het alweer elf uur gepasseerd.  ik kruip in mijn keef.

Geniet van de foto's en slaapwel.

CU

Rony en Annick

Ps; ik weet het : de ene koala begint op de andere te lijken maar deze met haar jongske op haar rug wil ik jullie toch nog meegeven

Inderdaad, opnieuw moderne techniek, daarmee bedoel ik wifi en gsmbereik e.d.  Niet dat we dat gemist hebben hoor.  Alleen om het thuisfront een beetje op de hoogte te houden is het wel gemakkelijk, vooral die wifi dan want we zijn beter dat we onze gsm niet te veel gebruiken om te bellen of te smssen. Even een paar cijfers : uitgaande gesprekken kosten €3 per minuut en inkomende €1,5, een verstuurde sms €0,70.  Als je dus niet oplet zou je vlug aan een gepeperde factuur zitten.  Vandaar dat we ons beperken tot internet gerelateerde communicatiemiddelen.

Ik wil nog even terugkomen op de plaats waar we een paar dagen geleden zaten, nl. Lakes Entrance.  De naam mag je letterlijk nemen.  De lagunes en meren die jullie op één van de voorgaande foto's zagen worden gevoed door zeewater dat door één doorgang het binnenland ingeperst word, je ziet deze ingang op de eerste foto onderaan.  Je ziet wat voor een kracht de stroming van het water hier wel moet hebben.

We deden ook nog even een omweg via Raymond Island.  Dit kleine, nochtans bewoonde, eiland is eigenlijk één groot natuurreservaat vooral gekend voor het groot aantal koala's dat er leeft.

En inderdaad, in bijna elke boom zat zo'n levende teddybeer.  Eigenlijk zijn het helemaal geen teddyberen.  Een mevrouw die op het eiland woont een die ons in haar tuin binnen riep vertelde ons dat je best toch wel uit je doppen kijkt met zo'n beest.  Ze hebben een heel hoog knuffelgehalte maar beschikken over lange vlijmscherpe klauwen waarmee ze in de bomen klimmen maar waarmee ze ook venijnig kunnen uithalen.  Blijkbaar zouden ze er ook niet voor terugschrikken om met opzet op je te urineren als je te kort bij komt. Voordeel daarvan zou wel zijn dat de rest van de dag naar eucalyptus ruikt.  Maar we hadden het er toch niet voor over.

We zagen ook een echidna, een schattig beest, een soort van miereneter.  Het is een zoogdier maar het vrouwtje legt nog eieren.  Als het ei dan uitkomt wordt het jong verder voortgebracht in de buidel. Samen met het vogelbekdier of platypus is het het enige eierleggende zoogdier. 

Onze eigenlijke bestemming was niet te vinden op de GPS.  Wat we ook ingaven, het bleef onbekend terrein.  Via kaarten, gedownloaded op een gsm vonden we dan eindelijk toch waar we moesten zijn.  Het was evident dat de plaats niet echt voorkwam in de gps bestanden want ze lag ongeveer vijftig km verwijderd van het laatste dorpje, die naam waardig.  De laatste tien km was een offroadweg (foto 2)

Het was trouwens de eerste keer dat we op een zgn. golfplatenweg reden.  De naam zegt het helemaal.  Het is net of je over golfplaten rijdt.

Van zodra je vijftig km/h rijdt voel je er niet zoveel van maar daaronder, amai, de hele auto bibbert en davert dat het niet mooi meer is.

Of men dat nu expres zo aanlegt of dat het zo wordt door de weersomstandigheden en erosie weet ik eigenlijk niet.  Ik vermoed wel het eerste en dit om een betere grip op de weg te bekomen.

Veel werd goedgemaakt toen we er eindelijk aankwamen.  Het was een paradijselijke bestemming met zicht op de oceaan, met koala's in de tuin en hele zwermen papegaaien in de bomen.  Er was zelfs een poes, de eerste die we hier zagen.

De cottages waren ook heel gezellig ingericht, het geheel was een oase van rust.

's Avonds ben ik me daar toch verschoten zeg(voor de Nederlanders : geschrokken   )  Ik ging nog een kijken naar de magistrale sterrenhemel.  Toen ik de deur opendeed zat er in de boom naast het huis, op ooghoogte, een opossum. Da's een soort kruising van een kat met een eekhoorn, totaal ongevaarlijk maar dat beest bezorgde me de schrik van mijn leven.  Da's eigenlijk raar, thuis ben ik totaal niet bang in de donker, maar hier, in een andere omgeving met overal geschreeuw en lawaai dat je niet kent ben ik niet op mijn gemak.

Toen we deze morgen onze valiezen opnieuw reisklaar maakten bleek trouwens dat we een ongenode gast gehad hadden want er was aan ons pak soldatenkoeken geknabbeld.  Annick wees eerst nog met een beschuldigende vinger naar mij maar deze keer was het een ander beest geweest.  Voor hetzelfde geld zit het nog ergens in één van de valiezen.

We hadden tijdens de nacht al gemerkt dat er vrij veel wind stond maar toen we wakker werden woedde er een verschrikkelijke storm.  Regenen, maar vooral een zeer harde wind, nog niet gauw meegemaakt.  Er was hierdoor later op dag zelfs een elektriciteitspanne waardoor we zelfs geen stromend water meer hadden.  Maar goed, levensbedreigend is dat allemaal niet en we maakten het ons dan maar op andere manieren gezellig.  Toen we dachten dat het ergste over was reden we naar een vuurtoren in de buurt maar het bleek dat we de wind toch onderschat hadden want we geraakten bijna niet vooruit te voet.

Later, wanneer de storm echt gaan liggen was maakten we nog een rit naar een natuurgebied verderop, het Zuidelijkste punt van Australië en daar zagen we de kangoeroes van dichtbij.

Bleek dat het echt wel een zware storm geweest was want overal lagen er afgebroken takken en zelfs bomen op de weg.

Het was trouwens vandaag ook nog niet echt fameus weer.  Het is niet echt koud maar we reden toch een ganse dag onder een dik wolkendek en hadden af en toe regen.  Ik heb wel de indruk dat het nu wat aan het verbeteren is.

Vandaag kwamen we toe op het Mornington Peninsula. Een vrij druk gebied maar blijkbaar zou dat hier de verzamelplaats zijn van de beau monde van het land.  Er staan inderdaad kasten van villa's en ook Gotye zou hier wonen.  Optrekjes van 50 miljoen en meer zouden hier geen uitzondering zijn.  Zo vertelde toch de uitbaatster van de B&B, een madam uit Leuven.  Ze profileert zich als een een B&B met Belgische allures (wisten we trouwens niet op voorhand) met wafels en Belgische bieren.  €10 voor een Lachouffe trouwens.

Deze plaats is ook bekend als plaats waar in de 19° eeuw de kolonisten aankwamen.  Toen in november 1852 het schip de Ticonderoga vanuit Liverpool aankwam bleken 300 van de 800 opvarenden besmet met Typhus en zette men vlug een kampement op om deze zieken in quarantaine te houden zodat ze de lokale bevolking niet zouden besmetten.  Men werd zich bewust van het feit dat dit eigenlijk wel een goed idee was en men bouwde deze plek uit tot een heus dorp met woningen, hospitalen, forten en zelfs ontsmettingsruimtes waar de bagage en soms zelfs mensen in grote buizen gestopt werden om te ontsmetten.  Het werd een soort van ghetto waar de kolonisten drie tot zes maanden moesten verblijven vooraleer ze het land binnen mochten.  De zone werd omgeven door afsluitingen met prikkeldraad.  Het ganse gebied doet trouwens een beetje denken aan de minder frisse praktijken van onze Oosterburen in een niet zo ver verleden.

De plaats bleef in gebruik tot 1980 en was op zijn drukst op het eind van WO I toen 12000 soldaten terugkeerden vanuit Europa met in hun kielzog het spookbeeld van de Spaanse Griep.

Voilà, tot zover de les geschiedenis.  Morgen nemen we de ferry naar alweer een stukje verder.

Slaapwel en tot de volgende.

CU  

Rony en Annick

Gisteren 11 februari en vandaag 12 februari voelen we ons een beetje met vakantie, eerder dan op reis te zijn.  Dit komt vooral door de accommodatie van  gisteren enerzijds en anderzijds de locatie waar we vandaag zijn.

Het korte ritje van Albury naar Bright is eigenlijk het vermelden niet waard.  Voordeel was natuurlijk wel dat we al voor de middag op onze bestemming waren.  

Het betrof een kleinschalige onderneming met vier bungalows gerund door een Australisch - Nederlands echtpaar.  Die Nederlanders kom je toch ook overal tegen, en gelukkig maar want zo leer je al eens iemand kennen nietwaar? 

Greg en Christel waren echt aimabele mensen en hij was een liefhebber van ons Belgisch bier.  Hij kende zelfs Karmeliet.

Hij gaf ons de raad om eens een wandeling naar het dorp te maken waar een lokale brouwerij was.

We namen zijn tip dan ook ter harte, maar niet vooraleer we een tijdje gespendeerd hadden in en rond het zwembad dat we voor ons alleen hadden.  Zalig, zoals ik al zei, een beetje vakantiegevoel tijdens het reizen.

Bon, later wandelden we dan effectief naar de brouwerij waar ik een proevertje bestelde met zes bieren van hen.  Op de bierfiche stond tweemaal een verwijzing naar de Belgisch biertraditie, eentje naar de witte van Hoegaarden en eentje naar de Trappisten.  Laat ons zeggen dat het een verdienstelijke poging was om bier te brouwen maar ze kwamen nog niet aan de enkels van onze lekker Belgisch gerstenat.  Of steekt hier een beetje chauvinisme de kop op?  Neen, toch niet, het is gewoon zo.

Maar... tijdens de rit reden we ook door een wijngebied van Australië, en het dient gezegd, deze wijnen zijn wél van een uitmuntende kwaliteit. cfr Gapsted Valley Reserve Cabernet Merlot 2016, niet te versmaden.  Die ga ik zeker proberen te vinden thuis.

De rit van vandaag was dan weer een pak mooier.  Eens we Bright uit waren zaten we direct in de bergen. We maakten een prachtige klim tot op 1850m.  Ik vraag me af wat het stijgingspercentage was maar het was alleszins de moeite.  Onderweg passeerden we meerdere fietsers die de berg op hun ijzeren, waarschijnlijk eerder carbonnen, ros beklommen.  Diep respect voor die mannen en vrouwen, ik denk niet dat ik het op dit moment zou kunnen.  Alhoewel ik moet zeggen dat de eerste die we inhaalden een dame betrof die was moeten afstappen en die zag er helemaal niet OK uit. Die zag zo grijs als de Belgische lucht.  Ik hoop dat ze er niets aan overgehouden heeft, ik was er niet gerust in. Gelukkig was er wel iemand bij haar.

Onderweg, tijdens een stop waar Annick op fotojacht ging naar een zwerm kaketoes maar door die beesten alleen maar werd uitgelachen w vanuit de bomen,  vond ik een hol van een dier waarvan  ik denk dat  een wombat was.  Ik heb er es in gepookt met een stok en me dan vliegensvlug uit de voeten gemaakt want ik vreesde dat het beest daar als een razende furie zou komen uit gestoven zijn.  Niet dus, en voorlopig nog geen levende wombat gezien.

Het is trouwens ook al een dag of twee geleden dat we Skippies hebben zien rondhuppelen.

Een heel eind verder kwamen we op onze bestemming in Lakes Entrance en de eerste indruk hiervan was fabuleus.  Een sprookjesachtige lagune waar je met een heel klein beetje verbeelding de piratenschepen zag aanmeren.  Echt heel mooi.

In de loop van de namiddag maakten we nog een fijne wandeling naar een 'bounty'strand.  

Er was daar een kerel vrij ver in de oceaan aan het zwemmen en ik maakte me plots luidop de bedenking dat, alhoewel ik het heel erg zou vinden voor die man, het toch vrij spectaculair zou geweest zijn moest er plots een witte haai opduiken en die vent met huid en haar zou opslokken.  Ik had me die bedenking beter niet luidop gemaakt want mijn teergevoelige echtgenote vond het nogal ongepast.  Allee, nu mag een man al niet wat fantasie meer hebben.

Ondertussen is het alweer tijd om moe maar voldaan onder de wol te kruipen.

Morgen zien we misschien onze eerste koalas.  

Hoe dat afliep horen jullie later, geniet van de foto's en bedankt om ons via deze weg  te volgen, hopelijk vinden jullie het een beetje fijn.

CU

Rony & Annick