Australië, het land waar iemand nog een lapje grond kan kopen van 1000ha ofte 10 km², deze week gezien voor het raam van een immobiliënkantoor.  

Gisteren, 9 februari, hebben we de hoogste berg van Australië beklommen.  Het is de Mt Kosciuszko waar ik jullie in een eerder bericht ook al over sprak, 2228m hoog.  Nu, in alle eerlijkheid, 'beklommen' is een groot woord.  We zijn met een skilift naar 1938m gesjeesd en van daaruit lag er letterlijk een wandelpad tot aan de top van berg.  Weliswaar een wandeling van 13km (heen en terug) maar met een beperkte hellingsgraad.

Maar goed, we hebben toch op het hoogste punt van het land gestaan. 

Om nog even terug te komen op al die dode beesten naast de weg waar ik al eerder over had.  Tijdens die wandeling raakten we aan de praat met een Australiër en die had daar een vrij rare theorie over.  Hij zei letterlijk:"Well, you know, as long as they are being run over by cars, at least you know they are there.  It is only when we don't find any dead animals along the road anymore that we have to start worrying about them being around."

Een doordenker, en in een vreemde manier van redeneren heeft hij eigenlijk wel gelijk, maar toch...

Terug naar onze berg.  De eerste westerling die de berg beklom was een Pool, Strzelecki, die de berg vernoemde naar een Poolse oorlogsheld uit de Amerikaanse onafhankelijksoorlog, een zekere Kosciuszko.  Deze zou ook één van de stichters zijn van het fort West Point, dat later uitgroeide tot de West Point Academie, een kweekvijver voor Amerikaanse legerofficieren.  Dit komt allemaal niet uit Wikipedia maar werd ons verteld door een aantal Polen op de top van de berg.

Vandaag reden we verder naar Albury.  Hierbij reden we nog een honderdtal km door het nationaal park, een prachtige rit door een landschap dat je niet beter kan omschrijven als een jungle.  Een ondoordringbaar woud met majestueuze bomen en reusachtige varens.

Ook als je even stopt en je laat de geluiden tot je komen waan je je in een oerwoud, overal gekrijs en geroep.  Je verwacht zo dat er ergens een dino zijn kop door het struikgewas gaat steken.

Onderweg namen we onder meer een zijweg naar Olsens lookout.  Hierbij waren we even alleen op de wereld.  Een tof baantje en gelukkig beschikten we hier over onze tank, zoals we onze huurwagen zijn gaan noemen, want met onze eigen salon 4x4 van thuis denk ik niet dat we er zouden zijn geraakt.  Maar al bij al de moeite van de omweg waard.  Dit is voor ons de betekenis van reizen.

Vandaag zagen we ook onze eerste wilde emoes.  Verdorie zeg, als ge daar een billetje zou van opeten had je genoeg voor een paar dagen.

Een grappig zicht eigenlijk want het was alsof die beesten achter een aantal kangoeroes aan het jagen was.  Jammer genoeg zie je deze niet op bijgevoegde foto's.

Onderweg stopten we ook even in een dorpje voor een kop koffie.  Net of je met de teletijdsmachine van professor Barabas terug geflitst werd naar 1950.  Een rust en kalmte dat daar hing, niet te geloven.

Toen we dan in de late namiddag bijna aankwamen op onze bestemming werd het tijd om een paar inkopen te doen.  Op zoek dus naar een warenhuis.  En ja, gevonden, in een winkelzone zag ik een groot gebouw met het opschrift 'warehouse' en voor de deur een stapel kruiwagens.  Annick vertrouwde het niet zo, maar goed, ik wist het natuurlijk weer beter en wij daarbinnen.  Bleken er binnen ook alleen maar doe het zelf artikelen te staan.  We stonden daar maar wat te gapen en komt er een local naar ons toe met de vraag of hij ons kon helpen (mensen zijn echt wel behulpzaam) en ik zei dat we eigenlijk op zoek waren naar 'a warehouse where one can buy things to eat '.

Die vent bekeek mij alsof ik van Mars kwam.  (we komen natuurlijk ook bijna van daar)  Blijkt dus dat een warehouse echt een doe-het- zelfzaak is waar  je gereedschap en tuingerei en dergelijke kan kopen.  Annick heeft tot in het hotel met mij gelachen.

Bon, die man heeft ons dan toch vriendelijk de weg gewezen naar de dichts bijzijnde 'supermarket', what's in a name.

Na de inkopen gingen we tanken.  De tank was wel nog meer dan een kwart vol maar allee.  Het was me al opgevallen dat we eigenlijk wel een aanzienlijk bereik hebben met de auto, ook al zal die zeker wat verbruiken.  Om een lang verhaal kort te maken, ik heb daar aan die pomp 95 liter getankt. Dat was even slikken.  Blijkt die kar dus te beschikken over een tank van +/- 125 Liter.  Maar bon, of je nu meerdere keren een kleine hoeveelheid tankt of één keer een grote komt over mekaar uit en zo'n grote tank is natuurlijk een voordeel voor later in de Outback.

Morgen hebben we trouwens onze eerste 1000 km al achter de kiezen.

Zo, dat was het voor de voorbije dagen.

Nog even lezen in bed en dan...oogjes dicht en snaveltjes toe.

Tot de volgende,

CU

Rony & Annick

gisteren geen internetverbinding en eigenlijk ook veel te moe om aan de blog te werken.

Het zijn vooral twee dagen van reizen geworden.

Gisteren, woensdag, zijn we de auto gaan ophalen.  Het was weer een beetje gewoon worden.  Het stuur staat rechts, er moet links gereden worden en dat direct in een stad die je van geen kanten kent.  Het zweet stond de eerste minuten in mijn schoenen.

Ondertussen ben ik het al goed gewoon en heb ik er al terug plezier in.  

Zoals gezegd, het was vooral genieten van het onderweg zijn, de prachtige vergezichten en het nieuwe allemaal.

Op weg naar onze tweede slaapplaats kwamen we voorbij plaatsen met namen als Ulla Dulla, Gang Gang, Woolamia enz.  Ietsje exotischer als Gent en Brussel dus.

Onze overnachtingsplaats van gisteren was heel tof, jammer dat we daar niet meer nachten verbleven.  Het was gelegen in een bos, ongeveer een kilometer van de weg gelegen.  We sliepen in een safaritent.  Net of we buiten sliepen, ook de badkamer was gewoon buiten maar wel overdekt. Deze morgen nam ik  er de beste douche van mijn leven.  Tijdens de nacht was het pikdonker en hoorden we de beesten in de bomen kabaal maken.  Blijkbaar zouden het Opossums geweest zijn.  Wij hebben er geen gezien maar bij anderen zaten ze zelfs tot in de badkamer.

We hebben er geslapen als roosjes.

Vandaag hebben we een langere rit naar Thredbo achter de kiezen.  

Een paar tussenstops ingelast waarvan eentje op Pebbly Beach.  Dit zou de enige plaats in Australië zijn waar de kangoeroes tot op het strand komen en er zich zelfs in zee wagen, vandaar dat men ze de 'surfing kagaroos' noemt.

Een prachtig afgelegen strand, bereikbaar via een avontuurlijk baantje.  Maar wat denk je?  Uiteraard geen enkele kangoeroe te zien op het strand.  Ze lagen een beetje verder in het gras onder de bomen.  En groot gelijk hadden ze, het was 39°.  Maar ze komen er wel want het strand lag bezaaid met hun keutels.

De weg doet raar aan, je rijdt wel door bossen net als bij ons maar het lijkt toch een andere wereld, het zijn allemaal boomsoorten die je bij ons niet vindt en daartussen staan dan reusachtige varens, net een prehistorische wereld.

We hebben ook meerdere wombats gezien, een soort groot knaagdier.  Ze waren wel allemaal nogal onbeweeglijk, vermoedelijk van een beetje dood te zijn want het waren er allemaal die gesneuveld waren in het verkeer.  Het valt trouwens op hoeveel dieren er sterven door confrontaties met auto's.  De weg ligt letterlijk bezaaid met kadavers van kangoeroes, wombats, vossen en zelfs papegaaien.  En dit in alle staten van ontbinding.  Jammerlijk zicht voor dierenliefhebbers als wij.

Vannacht verblijven we in een skioord vlak aan de hoogste berg van Australië, de mount Kosciuszko, 2228m hoog.

En we gaan stilaan slapen.

Tot de volgende keer,

CU,

Wij

Onze eerste dag Down Under zit erop.  

De reis hier naartoe was vermoeiend maar is heel vlot verlopen.  Geen enkele vertraging, het overstappen in Dubai is heel vlot verlopen en toen we landden in Sydney zou ik gezworen hebben dat er een kangoeroe over de tarmac huppelde.  Maar ik denk dat ik toen hallucineerde van het slaaptekort.

Want de reis was lang, heel lang.  Vanaf we thuis vertrokken tot we in het hotel aankwamen zijn we 26h onderweg geweest waarvan 20h vlucht.  Gelukkig waren de vliegtuigen ietsje comfortabeler dan die van Ryanair.  Vooral op de vlucht van Dubai naar Sydney met een airbus A380 hadden we riante plaatsen, zelfs in economy class.  In de business class op het upper deck mochten we niet eens onze neus binnen steken. 

Zo'n airbus is best een imposante machine, in economy alleen waren er bv al 10 à 12 toiletten.

En het dient gezegd, Emirates verdient haar vermelding van beste vliegtuigmaatschappij ter wereld ten volle.  Wat een service!  Vriendelijke behandeling tijdens de ganse duur van de vlucht en nog nooit zo lekker gegeten op een vliegtuig. De maaltijden waren van restaurantniveau. Drankjes wanneer en wat je wou, zelfs de whisky was onbeperkt inbegrepen.

In Sydney hebben we ons vandaag beperkt tot het verkennen van het gebied om en rond het Opera House, hét symbool van de stad.  

Dit markant concertgebouw is gebouwd in de wijk 'The Rocks', zo genoemd door de allereerste kolonisten die hier aankwamen op 13 mei 1787 omdat de kust bezaaid was met enorme rotsblokken.  Achter het Opera House ligt de imposante Harbour Bridge. Om beide mooi op de foto te krijgen moet je een wandeling maken door de botanische tuinen van Sydney. Een prachtig, rustig park met, voor ons, exotische planten en bevolkt met allerlei rare vogels, met en zonder pluimen.

Waar bij ons de mussen en merels de kruimels van je bord komen halen doen hier de ibissen en kaketoes dat.  We zagen zelfs al een kookaburra, een soort ijsvogel en het symbool van de provincie New South Wales.

Sydney is een stad gebouwd naar Amerikaans model met rechte, evenwijdige straten maar met een Britse mentaliteit.  De meeste straten verwijzen naar streken of steden in Groot Brittannië met namen als York-, Gloucester-, Victoria-,en Kent street. (zelfs mijnen hond heeft hier dus een straat vernoemd naar hem)

Er is ook een mix van oude gebouwen met moderne architectuur.

De bevolking is heel vriendelijk zonder opdringerig te zijn.

Aboriginals zie je hier niet, toch wel, ene, die als toeristische attractie aan de waterkant op een didgeridoo zat te spelen en dikke joints aan roken was.

's Avonds keerden we nog eens terug om de buurt eens by night te zien en dan bleken de bomen vol te zitten met vliegende honden, een gigantische vleermuis.  Als zulke beesten hier al in de stad zitten vraag ik me af wat we gaan tegenkomen op den buiten.

Om maar te zeggen dat het hier tof is.

En niet te versmaden, van putteke winter, koud en grijs, naar hoogzomer, volle zon en warm, en dit op één dag.  Enig nadeel, onzer beider smikkel is al flink verbrand.  Moeten we voor opletten!

We gaan slapen nu.  Morgen begint de eigenlijke roadtrip.

Slaapwel en tot schrijfs,

CU,

Rony en Annick