Als men je dat hier vraagt is het niet de bedoeling heel je leven te vertellen maar gewoon te antwoorden : and how you doin'? Ik had in het begin nogal de neiging om over te gaan tot het eerste maar aangezien de aandacht van de mensen al vlug weg ebde ben ik daar maar mee gestopt.
We zijn ondertussen jammer genoeg al over de helft. Bijna niet te geloven dat het al twee weken geleden is dat we in Sydney vol bewondering voor het Operahouse stonden.
Over de voorbije dagen valt er niet zo veel te vertellen eigenlijk, ofwel begin ik gebrek aan inspiratie te krijgen.
Vanuit Port Fairy reden we twee dagen geleden naar het natuurgebied 'The Grampians', een bosrijk, heuvelachtig en rotsachtig terrein met spectaculaire vergezichten. het was eigenlijk maar een overgangsritje van 160km.
We logeerden er in Hall's Gap, een heel gezellig stadje waar ik tijdens een wandeling in gesprek geraakte met een nogal markant figuur. Een oudere kerel, bijna zo groot als ik maar gemakkelijk 25kg zwaarder met een opvallende walrus snor en een tshirt van een snorrenclub. Hij droeg een korte broek en daar onder werkbottines. Achteraf heb ik altijd spijt dat ik van zulke sinjoren geen foto genomen heb maar ik ben altijd een beetje verlegen om dat te vragen.
Enfin, ik had met die man, die Michael noemde, een leuk onderonsje over koetjes en kalfjes en ik vond dat eigenlijk wel een toffe peer. Achteraf bleek dit een dorpsfiguur te zijn die geen vlieg kwaad deed maar die men op één of andere manier toch liever kwijt dan rijk was.
Eigenlijk een eenzaam iemand die blij is dat hij zijn ei eens bij iemand kwijt kan. Zo een beetje als Eddy de fotograaf, formerly known als Eddy de whiskyfreak. Mensen uit Buggenhout weten zeker over wie ik het heb.
Blijkbaar trek ik zulke specimen aan want het is niet de eerste keer dat ik met zulke 'sjarels' in gesprek geraak tijdens één van onze reizen.
Diezelfde avond aten we een spaghetti op het terras van onze chalet en hebben we ons gedurende een hele tijd vrolijk gemaakt over de capriolen van kaketoes en magpies (eksters) die om eten kwamen bedelen. Het was op sommige ogenblikken echt hilarisch. In een park in het stadje waren er al een paar op onze arm en been komen zitten maar het echte spektakel was 's avonds.
Eerst waren er de eksters die we al eens een stukje spaghetti gaven. De eksters kunnen hier trouwens mooi fluiten.
Als ze in het snuitje kregen dat er iets te halen viel kwamen de kaketoes ook dichterbij. Eerst de kat uit de boom kijken van op afstand, dan vanop het dak boven het terras en daarna lieten ze alle schaamte varen en kwamen ze gewoon letterlijk mee aan tafel zitten. We hadden een bord op de grond gezet samen met een kom waar de overschot van de slierten lag. Eén van die kerels heeft daar gewoon een flinke portie pasta op zijn gemak soldaat gemaakt.
Dat zijn mooie beesten en je mag er eigenlijk niet aan denken dat die bij ons soms in een kooi zitten.
Een groot nadeel aan die beesten is wel dat die hun stoelgang niet zo onder controle hebben als wij, want als dankbaarheid voor de succulente hapjes hadden ze tegen 's morgens één van onze terrasstoelen ondergescheten.(excuseer) Ik had dit niet gezien met als resultaat dat ik mijn lievelingsbroek voor de rest van de vakantie niet meer kan dragen, de smeerlappen.
's Morgens hadden we de ontbijttafel voor de vliegendeur gezet en toen we alles op tafel aan het zetten waren stonden ze al terug op het terras en begonnen ze zelfs met hun bek tegen het raam te tikken omdat het niet vlug genoeg ging naar hun zin.
Op het grasperk voor de chalet zat er gedurende een hele tijd een grote kangoeroe rustig te grazen. Nu moet er me over kangoeroes toch iets van het hart. Er is bij die beesten een duidelijk onderscheid tussen de mannetjes en de vrouwtjes. En het is niet de buidel. Die ziet men moeilijk. Maar mensenlief, ik zou niet graag een mannetjeskangoeroe zijn. Die kan volgens mij nooit zonder pijn op zijn achterste gaan zitten. Ik ga er niet verder over uitweiden want ik ben deftig opgevoed maar laat ons zeggen dat de klokken van de Big Ben er niks tegen zijn.
Vandaag hadden we een rit van 360km voor de boeg. We hebben ondertussen trouwens ook al de kaap van 3000km gerond.
Van die 360km waren de eerste 200 over de Wimmera Highway een omzeggens rechte baan (vandaar de titel van deze episode) door de bush zonder een kruispunt van enige betekenis. Juist af en toe een tros kangoeroes in de schaduw van een boom, een paar emoes tussen de bomen en een echidna die langs de weg rondscharrelde. Mensen die we zagen tijdens dit traject : <10. De paar dorpen die we passeerden leken wel uitgestorven en de enige voertuigen die we zagen waren af en toe een paar reusachtige trucks die ons kruistten. Ik blijf zo'n Kenworth of Mack trouwens mateloos fascinerend vinden. Waarschijnlijk een overblijfsel uit mijn jeugd toen ik door één of andere vreemde hersenkronkel het merk van een vrachtwagen van ver kon benoemen aan de hand van zijn achterlicht of spiegel.
Je moet je die baan proberen voor te stellen. In België zou je dus van Oostende tot, laat ons zeggen, Bastogne, rechtdoor kunnen rijden zonder kruispunten, zonder oponthoud en bijna zonder mensen tegen te komen. Onvoorstelbaar toch?
En toch wordt het niet vervelend. Een mooi deuntje uit de jukebox en rijden door het grote niets wordt zelfs rustgevend.
We zijn ondertussen ook in South Australia aangekomen, wat betekent dat we onze horloge een half uur moeten terug draaien.
Australiërs zijn volgens ons ook kouwelijke mensen. Vandaag hadden we temperaturen tot 34° en toch lag er op elk bed waar tot hiertoe al in sliepen een elektrische deken. Het liedje van André Van Duin, ik wil met jou wel zeven weken onder... is al dikwijls door mijn hoofd geflitst.
Ik vertelde eerder ook al dat de meeste dorpjes waar we door rijden een zekere rust en gezelligheid uitstralen. Vandaag snapte ik plots waarom. Buiten uiteraard in de grote steden is hier nergens hoogbouw. Op die manier wordt het zonlicht nergens tegengehouden. Als je onze manier van bouwen bekijkt maakt dat wel een wereld van verschil.
Zo zijn er nog wel een paar eigenaardigheden die ons zijn opgevallen maar ik bewaar die voor een volgende keer wanneer ik eens echt niet weet wat te vertellen.
Ondertussen is het alweer kwart voor elf.
Tijd dus om doda te doen want morgen hebben we een nog langere rit voor de boeg. Dan rijden we naar de ferry die ons naar Kangaroo Island zal brengen.
Gisteren begonnen we aan één van dé hoogtepunten van de reis nl. het rijden van 'the Great Ocean Road'
Maar eerst wil ik nog eventjes terug naar onze Belgische Gastvrouw en -heer. Deze mensen waren net één jaartje ouder dan wij en waren pas drie jaar geleden geëmigreerd naar Australië. Volgens wat zij ons vertelden kan men vrij gemakkelijk naar hier emigreren tot je vijftigste mits je een knelberoep (hier dan) uitoefent en als je kan bewijzen dat je daadwerkelijk iets aan de Australische economie zal bijbrengen, in hun geval de toeristische sector. Eénmaal na je vijftigste wordt het al wat moeilijker hierheen te komen maar kan het nog steeds als je kan bewijzen dat je onafhankelijk van de Australische 'social security' kan leven, m.a.w. je moet dan beschikken over een goede hoeveelheid cash.
Trouwens ook even vermelden dat men hier niet kan verbergen waar hun roots ligt met plaatsnamen als Rye, Hastings, Eastbourne, Portsmouth en nog vele andere. We waanden ons even terug op onze trip van vorige zomer.
The Great Ocean Road dan. Een snelweg begin vorige eeuw aangelegd door de veteranen van de Eerste Wereldoorlog als remedie tegen hun shellshock.
En ook direkt bedoeld als eerbetoon aan hen. Overal staan er herdenkingen aan deze soldaten die, laat het ons niet vergeten, ook voor onze vrijheid gevochten hebben.
De weg begint in Torquay en volgt ongeveer de kustlijn tot Apollo Bay. Daar gaat ze het binnenland en baant zich een weg door de regenwouden om dan in Princetown terug aan de kust te komen. Officieel eindigt de Road iets voor Warrnambool, een driehonderd kilometer verder maar eigenlijk is het mooiste gedeelte na de 'Bay of Islands' gedaan.
Tussen Torquay en Apollo Bay is de weg vooral heel mondain. Aan de ene kant de prachtige kust en aan de andere zijde villa's waarvan de ene al wat groter is dan de andere. En, er is altijd wel eentje die er in slaagt tussen al dat grootse, toch nog een beetje meer op te vallen dan de de anderen (zie foto 2)
Dit eerste gedeelte van de weg is trouwens ook heel geliefd bij de surfers omdat de stranden hier vrij toegankelijk zijn. Iets voorbij Torquay bezochten we bv. Bells Beach, waar volgens de boekskens de mooiste golven van Australië op de kust zouden rollen. Het strand heeft eind jaren 80 gefungeerd als decor in de film 'Point Break', een surf/misdaad prent met Patrick Swayze en Keanu Reeves.
Hier leeft echt de surfersmentaliteit die je kent van tv. De streek is bevolkt met oude en jonge hippies in hun beschilderde busjes en het loopt er vol van blitse, bruingebakken, knappe surfers en surfsters.
Ook al is de pracht van deze eerste kilometers kustlijn niet te versmaden, het echt wowgevoel begint pas bij Apollo Bay.
Maar...dit is dan ook het drukste en meeste toeristische deel van onze trip dat we al tegengekomen zijn. En wat meer is, dit gedeelte van de weg wordt overspoeld, en dit blijkbaar pas sinds een jaar of drie, door horden en horden en horden rijke Chinezen. Zij landen in Melbourne en komen dan met alle gemotoriseerde vervoermiddelen die je je maar kan inbeelden naar hier voor een blitzbezoek aan dit gedeelte van the Road.
Ze zijn er met bussen, waarvan de chauffeur dan ook weer een Chinees is. Ze komen met campers, met minibusjes kortom met alles wat wielen en een motor heeft. En er komt weer een maar...ik heb de indruk dat die helemaal niet met de auto kunnen rijden. Zonder overdrijven zijn ze een gevaar op de weg. Ze stoppen waar ze het denken, afslaan zonder richtingsaanwijzer te gebruiken, filmen en fotograferen terwijl ze rijden enz. enz.
Mijn vermoeden bleek trouwens vrij correct te zijn want toen we onze ervaringen deelden met mensen van hier bleken die er net zo over te denken. Het gaat zelfs zo ver dat op dit gedeelte van het traject de wegsignalisatie in het Chinees vermeld wordt en er worden aan die toeristen, vooraleer ze naar hier komen, cursussen aangeboden over hoe zich te gedragen in het verkeer. Blijkbaar, en dat is naar wat men ons deze avond vertelde, zouden de Chinezen zich een tijdelijk internationaal rijbewijs kunnen aanschaffen zelfs als ze niet beschikken over een rijbewijs in hun land. Het lijkt me sterk maar bon. Er gebeuren alleszins veel zware ongevallen waar zij bij betrokken zijn. Het is soms op het komische af. Op een bepaald ogenblik passeerden we een minibusje dat stil stond half naast en half op de weg. Daar een paar meter achter lagen een hoeveelheid flessen drinkwater die, vraag me niet hoe, uit dat busje gevallen waren en rond dat busje een hoop drukdoenigere paniekerige Chinezen, om niet meer bij te komen van het lachen. Als je naar iets aan het kijken bent willen die ook altijd op exact dezelfde plaats staan als jij, geen twintig centimeter verder, nee, exact waar jij staat. Precies of die zijn altijd bang dat jij toch iets meer ziet dan zij.
Genoeg over Chinezen, terug naar de reis.Dus, vanaf Apollo Bay begint het pas echt. Hier kronkelt de weg eerst inlands tussen de imposante regenwouden. Torenhoge Eucalyptusbomen en daartussen gigantische varens. In de wouden ruikt het echt zoals in de tropische serres van de zoo. Op een bepaalde plaats wilden we een 'Tree Walk' doen, een wandeling op hangbruggen tussen de kruinen van de bomen maar omdat...zie vorige alinea, lieten we deze beker aan ons voorbijgaan en reden we 'op de willen boef' een onverharde weg in. Even een woordje uitleg, 'op de willen boef' betekent, voor de Nederlanders :op de bonnefooi, voor de Vlamingen van buiten Buggenhout : op goed geluk af.
Op de willen boef dus, een onverharde weg in. Deze voerde ons kilometers langs door een, naar ons gevoel, ongerept stuk regenwoud waar we helemaal alleen waren. Een hele toffe ervaring. Overal gekrijs en geroep, horden veelkleurige papegaaien maar ik maakte me wel de bedenking dat het raar is dat daar, buiten mezelf dan, bv. geen apen te zien zijn. Zal wel iets te maken met de evolutie en zo.
Kilometers verder kwamen we dan terug op de Road en dan kronkelde ze zich terug naar de kust waar het ene majestueuze vergezicht na het andere zich voor onze ogen ontplooide, met als één van de hoogtepunten 'the Twelve Apostels' Het is eigenlijk erg om zeggen maar er is hier aan deze kust zoveel moois te zien dat het precies is alsof je harde schijf op een bepaald moment vol is en je de schoonheid ervan niet meer kan opnemen.
De ruige kustlijn is trouwens ook bekend als de 'Shipwreck Coast' vanwege de tientallen schepen die hier de voorbije eeuwen vergaan zijn.
Kan ik mooie verhalen over vertellen, maar daar ga ik jullie niet mee lastigvallen.
Het laatste stukje weg naar Port Fairy is het vermelden niet waard en wonder boven wonder, eens de Loch Ard gorge, zo genoemd naar een schip dat er vergaan is, waren al die Chinezen plots verdwenen. Er was nog één bestuurder waar ik hard voor in de remmen moest gaan omdat hij plots midden op de weg stopte en dan waren ze allemaal weg, alsof ze in rook opgegaan waren. Volgens mij is die hun techniek al zover gevorderd dat die over een soort van fwietmachine of teleportatiecabine beschikken : fwiet...plots zijn ze er, fwiet...plots zijn ze er niet meer.
Oh ja, vorige nacht sliepen we in een soort van grote bungalow die bij ons in de Ardennen niet zou misstaan. We zaten er gans alleen. Hij was gelegen op nogal een vreemde plaats en het was er vrij spooky eigenlijk. Tof se. De plaats werd gerund door twee uitermate sympathieke knarren van 78 jaar oud. Ze maakten ontbijt voor ons en hielden ons gezelschap terwijl wij het verorberden. Echt heel interessante mensen met een verhaal. We hebben er uren zitten mee babbelen en ze waren ook oprecht geïnteresseerd in wat wij te vertellen hadden. Het was verdorie na half elf eer we daar de hof afreden.
Hier is het alweer elf uur gepasseerd. ik kruip in mijn keef.
Geniet van de foto's en slaapwel.
CU
Rony en Annick
Ps; ik weet het : de ene koala begint op de andere te lijken maar deze met haar jongske op haar rug wil ik jullie toch nog meegeven
Inderdaad, opnieuw moderne techniek, daarmee bedoel ik wifi en gsmbereik e.d. Niet dat we dat gemist hebben hoor. Alleen om het thuisfront een beetje op de hoogte te houden is het wel gemakkelijk, vooral die wifi dan want we zijn beter dat we onze gsm niet te veel gebruiken om te bellen of te smssen. Even een paar cijfers : uitgaande gesprekken kosten 3 per minuut en inkomende 1,5, een verstuurde sms 0,70. Als je dus niet oplet zou je vlug aan een gepeperde factuur zitten. Vandaar dat we ons beperken tot internet gerelateerde communicatiemiddelen.
Ik wil nog even terugkomen op de plaats waar we een paar dagen geleden zaten, nl. Lakes Entrance. De naam mag je letterlijk nemen. De lagunes en meren die jullie op één van de voorgaande foto's zagen worden gevoed door zeewater dat door één doorgang het binnenland ingeperst word, je ziet deze ingang op de eerste foto onderaan. Je ziet wat voor een kracht de stroming van het water hier wel moet hebben.
We deden ook nog even een omweg via Raymond Island. Dit kleine, nochtans bewoonde, eiland is eigenlijk één groot natuurreservaat vooral gekend voor het groot aantal koala's dat er leeft.
En inderdaad, in bijna elke boom zat zo'n levende teddybeer. Eigenlijk zijn het helemaal geen teddyberen. Een mevrouw die op het eiland woont een die ons in haar tuin binnen riep vertelde ons dat je best toch wel uit je doppen kijkt met zo'n beest. Ze hebben een heel hoog knuffelgehalte maar beschikken over lange vlijmscherpe klauwen waarmee ze in de bomen klimmen maar waarmee ze ook venijnig kunnen uithalen. Blijkbaar zouden ze er ook niet voor terugschrikken om met opzet op je te urineren als je te kort bij komt. Voordeel daarvan zou wel zijn dat de rest van de dag naar eucalyptus ruikt. Maar we hadden het er toch niet voor over.
We zagen ook een echidna, een schattig beest, een soort van miereneter. Het is een zoogdier maar het vrouwtje legt nog eieren. Als het ei dan uitkomt wordt het jong verder voortgebracht in de buidel. Samen met het vogelbekdier of platypus is het het enige eierleggende zoogdier.
Onze eigenlijke bestemming was niet te vinden op de GPS. Wat we ook ingaven, het bleef onbekend terrein. Via kaarten, gedownloaded op een gsm vonden we dan eindelijk toch waar we moesten zijn. Het was evident dat de plaats niet echt voorkwam in de gps bestanden want ze lag ongeveer vijftig km verwijderd van het laatste dorpje, die naam waardig. De laatste tien km was een offroadweg (foto 2)
Het was trouwens de eerste keer dat we op een zgn. golfplatenweg reden. De naam zegt het helemaal. Het is net of je over golfplaten rijdt.
Van zodra je vijftig km/h rijdt voel je er niet zoveel van maar daaronder, amai, de hele auto bibbert en davert dat het niet mooi meer is.
Of men dat nu expres zo aanlegt of dat het zo wordt door de weersomstandigheden en erosie weet ik eigenlijk niet. Ik vermoed wel het eerste en dit om een betere grip op de weg te bekomen.
Veel werd goedgemaakt toen we er eindelijk aankwamen. Het was een paradijselijke bestemming met zicht op de oceaan, met koala's in de tuin en hele zwermen papegaaien in de bomen. Er was zelfs een poes, de eerste die we hier zagen.
De cottages waren ook heel gezellig ingericht, het geheel was een oase van rust.
's Avonds ben ik me daar toch verschoten zeg(voor de Nederlanders : geschrokken ) Ik ging nog een kijken naar de magistrale sterrenhemel. Toen ik de deur opendeed zat er in de boom naast het huis, op ooghoogte, een opossum. Da's een soort kruising van een kat met een eekhoorn, totaal ongevaarlijk maar dat beest bezorgde me de schrik van mijn leven. Da's eigenlijk raar, thuis ben ik totaal niet bang in de donker, maar hier, in een andere omgeving met overal geschreeuw en lawaai dat je niet kent ben ik niet op mijn gemak.
Toen we deze morgen onze valiezen opnieuw reisklaar maakten bleek trouwens dat we een ongenode gast gehad hadden want er was aan ons pak soldatenkoeken geknabbeld. Annick wees eerst nog met een beschuldigende vinger naar mij maar deze keer was het een ander beest geweest. Voor hetzelfde geld zit het nog ergens in één van de valiezen.
We hadden tijdens de nacht al gemerkt dat er vrij veel wind stond maar toen we wakker werden woedde er een verschrikkelijke storm. Regenen, maar vooral een zeer harde wind, nog niet gauw meegemaakt. Er was hierdoor later op dag zelfs een elektriciteitspanne waardoor we zelfs geen stromend water meer hadden. Maar goed, levensbedreigend is dat allemaal niet en we maakten het ons dan maar op andere manieren gezellig. Toen we dachten dat het ergste over was reden we naar een vuurtoren in de buurt maar het bleek dat we de wind toch onderschat hadden want we geraakten bijna niet vooruit te voet.
Later, wanneer de storm echt gaan liggen was maakten we nog een rit naar een natuurgebied verderop, het Zuidelijkste punt van Australië en daar zagen we de kangoeroes van dichtbij.
Bleek dat het echt wel een zware storm geweest was want overal lagen er afgebroken takken en zelfs bomen op de weg.
Het was trouwens vandaag ook nog niet echt fameus weer. Het is niet echt koud maar we reden toch een ganse dag onder een dik wolkendek en hadden af en toe regen. Ik heb wel de indruk dat het nu wat aan het verbeteren is.
Vandaag kwamen we toe op het Mornington Peninsula. Een vrij druk gebied maar blijkbaar zou dat hier de verzamelplaats zijn van de beau monde van het land. Er staan inderdaad kasten van villa's en ook Gotye zou hier wonen. Optrekjes van 50 miljoen en meer zouden hier geen uitzondering zijn. Zo vertelde toch de uitbaatster van de B&B, een madam uit Leuven. Ze profileert zich als een een B&B met Belgische allures (wisten we trouwens niet op voorhand) met wafels en Belgische bieren. 10 voor een Lachouffe trouwens.
Deze plaats is ook bekend als plaats waar in de 19° eeuw de kolonisten aankwamen. Toen in november 1852 het schip de Ticonderoga vanuit Liverpool aankwam bleken 300 van de 800 opvarenden besmet met Typhus en zette men vlug een kampement op om deze zieken in quarantaine te houden zodat ze de lokale bevolking niet zouden besmetten. Men werd zich bewust van het feit dat dit eigenlijk wel een goed idee was en men bouwde deze plek uit tot een heus dorp met woningen, hospitalen, forten en zelfs ontsmettingsruimtes waar de bagage en soms zelfs mensen in grote buizen gestopt werden om te ontsmetten. Het werd een soort van ghetto waar de kolonisten drie tot zes maanden moesten verblijven vooraleer ze het land binnen mochten. De zone werd omgeven door afsluitingen met prikkeldraad. Het ganse gebied doet trouwens een beetje denken aan de minder frisse praktijken van onze Oosterburen in een niet zo ver verleden.
De plaats bleef in gebruik tot 1980 en was op zijn drukst op het eind van WO I toen 12000 soldaten terugkeerden vanuit Europa met in hun kielzog het spookbeeld van de Spaanse Griep.
Voilà, tot zover de les geschiedenis. Morgen nemen we de ferry naar alweer een stukje verder.
Gisteren 11 februari en vandaag 12 februari voelen we ons een beetje met vakantie, eerder dan op reis te zijn. Dit komt vooral door de accommodatie van gisteren enerzijds en anderzijds de locatie waar we vandaag zijn.
Het korte ritje van Albury naar Bright is eigenlijk het vermelden niet waard. Voordeel was natuurlijk wel dat we al voor de middag op onze bestemming waren.
Het betrof een kleinschalige onderneming met vier bungalows gerund door een Australisch - Nederlands echtpaar. Die Nederlanders kom je toch ook overal tegen, en gelukkig maar want zo leer je al eens iemand kennen nietwaar?
Greg en Christel waren echt aimabele mensen en hij was een liefhebber van ons Belgisch bier. Hij kende zelfs Karmeliet.
Hij gaf ons de raad om eens een wandeling naar het dorp te maken waar een lokale brouwerij was.
We namen zijn tip dan ook ter harte, maar niet vooraleer we een tijdje gespendeerd hadden in en rond het zwembad dat we voor ons alleen hadden. Zalig, zoals ik al zei, een beetje vakantiegevoel tijdens het reizen.
Bon, later wandelden we dan effectief naar de brouwerij waar ik een proevertje bestelde met zes bieren van hen. Op de bierfiche stond tweemaal een verwijzing naar de Belgisch biertraditie, eentje naar de witte van Hoegaarden en eentje naar de Trappisten. Laat ons zeggen dat het een verdienstelijke poging was om bier te brouwen maar ze kwamen nog niet aan de enkels van onze lekker Belgisch gerstenat. Of steekt hier een beetje chauvinisme de kop op? Neen, toch niet, het is gewoon zo.
Maar... tijdens de rit reden we ook door een wijngebied van Australië, en het dient gezegd, deze wijnen zijn wél van een uitmuntende kwaliteit. cfr Gapsted Valley Reserve Cabernet Merlot 2016, niet te versmaden. Die ga ik zeker proberen te vinden thuis.
De rit van vandaag was dan weer een pak mooier. Eens we Bright uit waren zaten we direct in de bergen. We maakten een prachtige klim tot op 1850m. Ik vraag me af wat het stijgingspercentage was maar het was alleszins de moeite. Onderweg passeerden we meerdere fietsers die de berg op hun ijzeren, waarschijnlijk eerder carbonnen, ros beklommen. Diep respect voor die mannen en vrouwen, ik denk niet dat ik het op dit moment zou kunnen. Alhoewel ik moet zeggen dat de eerste die we inhaalden een dame betrof die was moeten afstappen en die zag er helemaal niet OK uit. Die zag zo grijs als de Belgische lucht. Ik hoop dat ze er niets aan overgehouden heeft, ik was er niet gerust in. Gelukkig was er wel iemand bij haar.
Onderweg, tijdens een stop waar Annick op fotojacht ging naar een zwerm kaketoes maar door die beesten alleen maar werd uitgelachen w vanuit de bomen, vond ik een hol van een dier waarvan ik denk dat een wombat was. Ik heb er es in gepookt met een stok en me dan vliegensvlug uit de voeten gemaakt want ik vreesde dat het beest daar als een razende furie zou komen uit gestoven zijn. Niet dus, en voorlopig nog geen levende wombat gezien.
Het is trouwens ook al een dag of twee geleden dat we Skippies hebben zien rondhuppelen.
Een heel eind verder kwamen we op onze bestemming in Lakes Entrance en de eerste indruk hiervan was fabuleus. Een sprookjesachtige lagune waar je met een heel klein beetje verbeelding de piratenschepen zag aanmeren. Echt heel mooi.
In de loop van de namiddag maakten we nog een fijne wandeling naar een 'bounty'strand.
Er was daar een kerel vrij ver in de oceaan aan het zwemmen en ik maakte me plots luidop de bedenking dat, alhoewel ik het heel erg zou vinden voor die man, het toch vrij spectaculair zou geweest zijn moest er plots een witte haai opduiken en die vent met huid en haar zou opslokken. Ik had me die bedenking beter niet luidop gemaakt want mijn teergevoelige echtgenote vond het nogal ongepast. Allee, nu mag een man al niet wat fantasie meer hebben.
Ondertussen is het alweer tijd om moe maar voldaan onder de wol te kruipen.
Morgen zien we misschien onze eerste koalas.
Hoe dat afliep horen jullie later, geniet van de foto's en bedankt om ons via deze weg te volgen, hopelijk vinden jullie het een beetje fijn.
Australië, het land waar iemand nog een lapje grond kan kopen van 1000ha ofte 10 km², deze week gezien voor het raam van een immobiliënkantoor.
Gisteren, 9 februari, hebben we de hoogste berg van Australië beklommen. Het is de Mt Kosciuszko waar ik jullie in een eerder bericht ook al over sprak, 2228m hoog. Nu, in alle eerlijkheid, 'beklommen' is een groot woord. We zijn met een skilift naar 1938m gesjeesd en van daaruit lag er letterlijk een wandelpad tot aan de top van berg. Weliswaar een wandeling van 13km (heen en terug) maar met een beperkte hellingsgraad.
Maar goed, we hebben toch op het hoogste punt van het land gestaan.
Om nog even terug te komen op al die dode beesten naast de weg waar ik al eerder over had. Tijdens die wandeling raakten we aan de praat met een Australiër en die had daar een vrij rare theorie over. Hij zei letterlijk:"Well, you know, as long as they are being run over by cars, at least you know they are there. It is only when we don't find any dead animals along the road anymore that we have to start worrying about them being around."
Een doordenker, en in een vreemde manier van redeneren heeft hij eigenlijk wel gelijk, maar toch...
Terug naar onze berg. De eerste westerling die de berg beklom was een Pool, Strzelecki, die de berg vernoemde naar een Poolse oorlogsheld uit de Amerikaanse onafhankelijksoorlog, een zekere Kosciuszko. Deze zou ook één van de stichters zijn van het fort West Point, dat later uitgroeide tot de West Point Academie, een kweekvijver voor Amerikaanse legerofficieren. Dit komt allemaal niet uit Wikipedia maar werd ons verteld door een aantal Polen op de top van de berg.
Vandaag reden we verder naar Albury. Hierbij reden we nog een honderdtal km door het nationaal park, een prachtige rit door een landschap dat je niet beter kan omschrijven als een jungle. Een ondoordringbaar woud met majestueuze bomen en reusachtige varens.
Ook als je even stopt en je laat de geluiden tot je komen waan je je in een oerwoud, overal gekrijs en geroep. Je verwacht zo dat er ergens een dino zijn kop door het struikgewas gaat steken.
Onderweg namen we onder meer een zijweg naar Olsens lookout. Hierbij waren we even alleen op de wereld. Een tof baantje en gelukkig beschikten we hier over onze tank, zoals we onze huurwagen zijn gaan noemen, want met onze eigen salon 4x4 van thuis denk ik niet dat we er zouden zijn geraakt. Maar al bij al de moeite van de omweg waard. Dit is voor ons de betekenis van reizen.
Vandaag zagen we ook onze eerste wilde emoes. Verdorie zeg, als ge daar een billetje zou van opeten had je genoeg voor een paar dagen.
Een grappig zicht eigenlijk want het was alsof die beesten achter een aantal kangoeroes aan het jagen was. Jammer genoeg zie je deze niet op bijgevoegde foto's.
Onderweg stopten we ook even in een dorpje voor een kop koffie. Net of je met de teletijdsmachine van professor Barabas terug geflitst werd naar 1950. Een rust en kalmte dat daar hing, niet te geloven.
Toen we dan in de late namiddag bijna aankwamen op onze bestemming werd het tijd om een paar inkopen te doen. Op zoek dus naar een warenhuis. En ja, gevonden, in een winkelzone zag ik een groot gebouw met het opschrift 'warehouse' en voor de deur een stapel kruiwagens. Annick vertrouwde het niet zo, maar goed, ik wist het natuurlijk weer beter en wij daarbinnen. Bleken er binnen ook alleen maar doe het zelf artikelen te staan. We stonden daar maar wat te gapen en komt er een local naar ons toe met de vraag of hij ons kon helpen (mensen zijn echt wel behulpzaam) en ik zei dat we eigenlijk op zoek waren naar 'a warehouse where one can buy things to eat '.
Die vent bekeek mij alsof ik van Mars kwam. (we komen natuurlijk ook bijna van daar) Blijkt dus dat een warehouse echt een doe-het- zelfzaak is waar je gereedschap en tuingerei en dergelijke kan kopen. Annick heeft tot in het hotel met mij gelachen.
Bon, die man heeft ons dan toch vriendelijk de weg gewezen naar de dichts bijzijnde 'supermarket', what's in a name.
Na de inkopen gingen we tanken. De tank was wel nog meer dan een kwart vol maar allee. Het was me al opgevallen dat we eigenlijk wel een aanzienlijk bereik hebben met de auto, ook al zal die zeker wat verbruiken. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb daar aan die pomp 95 liter getankt. Dat was even slikken. Blijkt die kar dus te beschikken over een tank van +/- 125 Liter. Maar bon, of je nu meerdere keren een kleine hoeveelheid tankt of één keer een grote komt over mekaar uit en zo'n grote tank is natuurlijk een voordeel voor later in de Outback.
Morgen hebben we trouwens onze eerste 1000 km al achter de kiezen.
Zo, dat was het voor de voorbije dagen.
Nog even lezen in bed en dan...oogjes dicht en snaveltjes toe.
gisteren geen internetverbinding en eigenlijk ook veel te moe om aan de blog te werken.
Het zijn vooral twee dagen van reizen geworden.
Gisteren, woensdag, zijn we de auto gaan ophalen. Het was weer een beetje gewoon worden. Het stuur staat rechts, er moet links gereden worden en dat direct in een stad die je van geen kanten kent. Het zweet stond de eerste minuten in mijn schoenen.
Ondertussen ben ik het al goed gewoon en heb ik er al terug plezier in.
Zoals gezegd, het was vooral genieten van het onderweg zijn, de prachtige vergezichten en het nieuwe allemaal.
Op weg naar onze tweede slaapplaats kwamen we voorbij plaatsen met namen als Ulla Dulla, Gang Gang, Woolamia enz. Ietsje exotischer als Gent en Brussel dus.
Onze overnachtingsplaats van gisteren was heel tof, jammer dat we daar niet meer nachten verbleven. Het was gelegen in een bos, ongeveer een kilometer van de weg gelegen. We sliepen in een safaritent. Net of we buiten sliepen, ook de badkamer was gewoon buiten maar wel overdekt. Deze morgen nam ik er de beste douche van mijn leven. Tijdens de nacht was het pikdonker en hoorden we de beesten in de bomen kabaal maken. Blijkbaar zouden het Opossums geweest zijn. Wij hebben er geen gezien maar bij anderen zaten ze zelfs tot in de badkamer.
We hebben er geslapen als roosjes.
Vandaag hebben we een langere rit naar Thredbo achter de kiezen.
Een paar tussenstops ingelast waarvan eentje op Pebbly Beach. Dit zou de enige plaats in Australië zijn waar de kangoeroes tot op het strand komen en er zich zelfs in zee wagen, vandaar dat men ze de 'surfing kagaroos' noemt.
Een prachtig afgelegen strand, bereikbaar via een avontuurlijk baantje. Maar wat denk je? Uiteraard geen enkele kangoeroe te zien op het strand. Ze lagen een beetje verder in het gras onder de bomen. En groot gelijk hadden ze, het was 39°. Maar ze komen er wel want het strand lag bezaaid met hun keutels.
De weg doet raar aan, je rijdt wel door bossen net als bij ons maar het lijkt toch een andere wereld, het zijn allemaal boomsoorten die je bij ons niet vindt en daartussen staan dan reusachtige varens, net een prehistorische wereld.
We hebben ook meerdere wombats gezien, een soort groot knaagdier. Ze waren wel allemaal nogal onbeweeglijk, vermoedelijk van een beetje dood te zijn want het waren er allemaal die gesneuveld waren in het verkeer. Het valt trouwens op hoeveel dieren er sterven door confrontaties met auto's. De weg ligt letterlijk bezaaid met kadavers van kangoeroes, wombats, vossen en zelfs papegaaien. En dit in alle staten van ontbinding. Jammerlijk zicht voor dierenliefhebbers als wij.
Vannacht verblijven we in een skioord vlak aan de hoogste berg van Australië, de mount Kosciuszko, 2228m hoog.
De reis hier naartoe was vermoeiend maar is heel vlot verlopen. Geen enkele vertraging, het overstappen in Dubai is heel vlot verlopen en toen we landden in Sydney zou ik gezworen hebben dat er een kangoeroe over de tarmac huppelde. Maar ik denk dat ik toen hallucineerde van het slaaptekort.
Want de reis was lang, heel lang. Vanaf we thuis vertrokken tot we in het hotel aankwamen zijn we 26h onderweg geweest waarvan 20h vlucht. Gelukkig waren de vliegtuigen ietsje comfortabeler dan die van Ryanair. Vooral op de vlucht van Dubai naar Sydney met een airbus A380 hadden we riante plaatsen, zelfs in economy class. In de business class op het upper deck mochten we niet eens onze neus binnen steken.
Zo'n airbus is best een imposante machine, in economy alleen waren er bv al 10 à 12 toiletten.
En het dient gezegd, Emirates verdient haar vermelding van beste vliegtuigmaatschappij ter wereld ten volle. Wat een service! Vriendelijke behandeling tijdens de ganse duur van de vlucht en nog nooit zo lekker gegeten op een vliegtuig. De maaltijden waren van restaurantniveau. Drankjes wanneer en wat je wou, zelfs de whisky was onbeperkt inbegrepen.
In Sydney hebben we ons vandaag beperkt tot het verkennen van het gebied om en rond het Opera House, hét symbool van de stad.
Dit markant concertgebouw is gebouwd in de wijk 'The Rocks', zo genoemd door de allereerste kolonisten die hier aankwamen op 13 mei 1787 omdat de kust bezaaid was met enorme rotsblokken. Achter het Opera House ligt de imposante Harbour Bridge. Om beide mooi op de foto te krijgen moet je een wandeling maken door de botanische tuinen van Sydney. Een prachtig, rustig park met, voor ons, exotische planten en bevolkt met allerlei rare vogels, met en zonder pluimen.
Waar bij ons de mussen en merels de kruimels van je bord komen halen doen hier de ibissen en kaketoes dat. We zagen zelfs al een kookaburra, een soort ijsvogel en het symbool van de provincie New South Wales.
Sydney is een stad gebouwd naar Amerikaans model met rechte, evenwijdige straten maar met een Britse mentaliteit. De meeste straten verwijzen naar streken of steden in Groot Brittannië met namen als York-, Gloucester-, Victoria-,en Kent street. (zelfs mijnen hond heeft hier dus een straat vernoemd naar hem)
Er is ook een mix van oude gebouwen met moderne architectuur.
De bevolking is heel vriendelijk zonder opdringerig te zijn.
Aboriginals zie je hier niet, toch wel, ene, die als toeristische attractie aan de waterkant op een didgeridoo zat te spelen en dikke joints aan roken was.
's Avonds keerden we nog eens terug om de buurt eens by night te zien en dan bleken de bomen vol te zitten met vliegende honden, een gigantische vleermuis. Als zulke beesten hier al in de stad zitten vraag ik me af wat we gaan tegenkomen op den buiten.
Om maar te zeggen dat het hier tof is.
En niet te versmaden, van putteke winter, koud en grijs, naar hoogzomer, volle zon en warm, en dit op één dag. Enig nadeel, onzer beider smikkel is al flink verbrand. Moeten we voor opletten!
We gaan slapen nu. Morgen begint de eigenlijke roadtrip.
zondag vertrekken we voor een maand naar Down Under. Best wel een avontuur maar goed, we hebben ondertussen al een beetje ervaring met dergelijke reizen dus het moet ons wel lukken.
Aangezien we van meerdere mensen de vraag kregen om af en toe eens een fotootje en/of een berichtje door te sturen zochten we een gemakkelijke manier om dit te doen.
Via WhatsApp is het een heel gedoe. Een groep aanmaken, allemaal goed en wel, maar wie moet er dan in? En uiteraard vergeet je dan ook sommigen.
Aangezien de 'social media' mij niet zo genegen zijn stond ik wat afkerig tegenover Facebook. Maar ik ben ondertussen toch al zo geëvolueerd dat ik besef dat een bericht via een gele briefkaart ook niet meer van deze tijd is.
Vandaar het idee van deze Blog.
Pin me er niet op vast dat ik elke dag een heel epistel ga schrijven maar zo eens een fotootje en een tekstje moet wel lukken.
Het zou best kunnen dat we op sommige plekken gewoon geen connectie hebben maar ik vermoed dat de meeste hotels wel internet zullen hebben.
Misschien even een schets van ons traject?
Wij vertrekken vanuit Zaventem naar Sydney met een tussenstop in Dubai.
Vanuit Sydney rijden we naar het uiterste Zuiden van Australië via de hoofdstad Canberra naar Melbourne.
Afgezien van Sydney (Annick wil koste wat kost het Opera House zien) laten we de steden naast ons liggen en focussen we ons eerder op de natuur.
Vanuit de buurt van Melbourne reizen we via Adelaide naar Kangaroo Island. Van hieruit reizen we min of meer pal naar het Noorden om via Port Augusta de Outback in te trekken. Over de Stuart Highway, eigenlijk de enige weg van betekenis in dit gebied en genoemd naar de eerste blanke die het continent van Zuid naar Noord doorkruiste in 1861, rijden we naar Alice Springs. Met deze laatste etappe zijn we ongeveer een week zoet en we komen door plaatsen als Coober Pedy, Marla en natuurlijk het ganse gebied rond Uluru of Ayers Rock.
Vanuit Alice Springs vliegen we dan via Sydney en Dubai terug naar België.
Vast en zeker doodmoe maar weer een pak ervaringen rijker.
Ziezo, hiermee is mijn wat uit de kluiten gewassen testberichtje af.
Hopelijk genieten jullie van onze belevenissen en laat gerust een commentaar achter.
Pour mes amis Francophones, je m'excuse mais nos escapades vont être racontées dans la langue de Vondel c.a.d. le Néerlandais. Ca va prendre trop de temps et il vont y avoir trop de fautes si je vais devoir traduire le tout. Mais comme vous êtes des vrais 'Brusseleirs' et que la plupart d'entre vous ont leur niveau 2 vous allez tout comprendre n'est-ce-pas?
Hieronder ook een foto als test. Da's al het gerief van Annick dat mee moet, het mijne ligt nog boven, gewoon op een stoel.
En als allerlaatste nog een dankwoordje aan onze dochter en zoon en hun respectievelijke vriend en vriendin om hier op het thuisfront de geplogendheden een beetje te verzorgen.
.
