(Tussentijdse uitleg op deze foto - dit was het soort land waarover wij met de trein moest tussen Okayama en Matsue. // an inbetween remark about this photo: this was the sort of country our train had to traverse between Okayama and Matsue -- Rinzilla)
Toen we twee jaar geleden acht dagen langer dan gepland in Japan verbleven omdat het luchtverkeer boven Europa was verstoord door die onuitspreekbare IJslandse vulkaan, vertelde onze vriend J. ons dat hij, omdat wij ons zo amuseerden in Japan, een paar zwarte geiten had geofferd om ons wat extra dagen in Japan te gunnen. Wel, vriend J. moet vandaag een kip hebben gekocht, want wij (en vele anderen) werden verrast door een tyfoonachtige storm. Na het eeerste uur vertraging op onze terugreis per trein vanuit Matsue gaf de conducteur ons elk een verzamelplaatje van treinen op de route terwijl hij al buigend sorry sorry zei tegen zijn buitenlandse passagiers. Toen we terug in Okayama aankwamen, twee uur per trein op normale dagen, was die vertraging tot zeven uur opgelopen. We wilden door naar Osaka, maar de rijen wachtenden om treinkaartjes om te boeken slingerden door het hele station (ja, zelfs onder stress blijven de meeste Japanners keurig wachtrijen vormen). Dan nog maar een nachtje in Okayama, met aanspraak van nieuwsgierige Japanse salarymen en later een Zweedse toeristengids die 12 jaar geleden in Japan was blijven plakken.
Two years ago we stayed eight days longer than planned in Japan, because the unpronouncable Iceland volcano had disrupted European air traffic so thoroughly. Our friend J. told us afterwards that, reading how me enjoyed Japan in our blog, hed made a sacrificial offering of two black goats to make that extension of our stay possible. Well, our friend J. must have bought a chicken today, because we (and may with us) were surprised by a typhoon-strength storm. After the first hour of delays on our rail journey back from Matsue, the conductor handed us each a collectable card with trains that service that route, while bowing and saying sorry sorry to his foreign passengers. By th time we reached Okayama, two hours on a normal day, the journey had stretched to eight hours. We had originally planned to continue on to Osaka, but the queues of passengers trying to rebook their disrupted journeys snaked dauntingly through the station (yes, in Japan one queues even under duress). Well, another night in Okayama then, with plenty of conversation partners - from curious Japanese salarymen to a Swedish tour guide whod happily stayed in Japan 12 years ago.
|
