In de meeste Japanse steden die we gezien hebben, delen fietsers en voetgangers het trottoir. Verdraaid moeilijk om aan te blijven denken als ogen te kort komende toerist. Okayama is niet anders, maar in deze vlakke, niet al te grote stad rijden de fietsers kriskras door de stad alsof ze in Amsterdam waren. Gelukkig maar dat in Okayama - naar Japanse normen - het verkeer minder opeengepakt is dan elders, zodat we onze weg door de fietsers nog een beetje kunnen vinden.

Most everywhere in Japan we’ve seen so far, the cyclists share the sidewalk with pedestrians. That is really tough to keep in mind, with so much else for us tourists to look at. Okayama is no different, but as it is a flat city of moderate size; cyclists zoom through one another like in Amsterdam. But luckily, by Japanese standards anyway, Okayama is much less crowded than elsewhere, so we’re able to slip in between them.

Na een tramrit in historisch aandoende trams vormt Okayama’s kasteel, een fraai na de Tweede Wereldoorlog heropgebouwd replica van het 16e-eeuwse origineel, een indrukwekkend gezicht. Ons eigenljke doel zijn de tuinen van Koraku-en, aangelegd in feodale tijden (1700) en nog grotendeels in oorspronkelijke staat. Via het kasteel leidt een brug over de plaatselijke rivier naar de achteringang van de tuin.

After a journey in a vintage tram recalling days of yore, the castle in Okayama makes a fine impression - a post-WWII replica of a 16th century original. Our actual goal is the Koraku-gardens (Koraku-en; 後楽園 ), established in feudal times (1700) en for the most part still in their original state. 

De plaatselijke bevolking ontspant hier volop. Families laten hun honden ravotten in het water, ondernemende koppels huren waterfietsen en roeiboten, en er wordt uitbundig gepraat en gelachen in de vier uitspanningen met uitzicht op het water die tegen de tuin grenzen. Het zijn oude houten gebouwtjes, met schuiframen die open kunnen zodra het weer het toelaat, door de tijd gepolijste houten tafels en banken, en uitbaters die gericht zijn op de plaatselijke bevolking. Onze lunch kost zes euro per persoon, en zowel de serveerster als de eigenaar zijn nieuwsgierig waar deze gai(koku)jin nu wel vandaan komen. Alleen de balkonkat, stevig slapend op een Toy Story-deken, is niet onder de indruk.

The locals enjoy themselves hier without reserve. Families let their dogs loose to cavort in the water, enterprising couples rent water-bikes and rowboats, and everywhere is the sound of chatting and laughter in the four establishments that overlook the river next to the garden. The businesses are housed in old wooden structures, with sliding windows that are open as soon as the weather permits, time-polished tables and benches, and proprietors who reckon on a local clientele. We pay 6 Euro each for lunch, and both the waitress and her boss come out to look at the foreigners and ask where they’re from. The exception is the balcony cat, having a devoted snooze beneath a Toy-Story blanket, totally unimpressed.

De tuin zelf  wordt geacht een van de mooiste in Japan te zijn. We vinden hem ook mooi, hoewel ik zelf de groene kunststukjes waar in een beperkte ruimte een overvloed aan afwisseling wordt verwerkt, indrukwekkender vind dan deze uitgestrekte tuin. Maar de pruimenbloesems, de thee, de rijstvelden en gazons, de kleine meertjes en miniatuureilandjes zijn toch een genot voor ‘t oog, en ook hier hebben jong en oud plezier. En steeds op de achtergrond: het kasteel... Zo kan je je goed voorstellen hoe de plaatselijke feodale heerser uit een raam keek om zijn favoriete theehuis voor die dag uit te zoeken.

Rinzilla had een andere mening: de uitgestrektheid van de tuin was een verfrissend middel tegen de drukte van de stad die achter de tuinmuren lag. Er was genoeg artistieke invetiviteit te zien, en ook enkele treffende herinneringen aan de basisbehoefte die we hebben om zaken te laten groeien - de thee en de rijst. (En het was erg aardig om die planten “in het echt” en in situ te zien).

These gardens are reckoned to be Japan’s most beautiful. We also enjoy it, although Oranda-jin says, “I find the artistic compositions in green using a limited space to display a multitude of contrasts more impressive than this broad expanse.But the plum blossoms, the tea-bushes, the rice-fields, the lawns, the miniature lakes and their little islands are still a pleasure to look at, and both young and old alike enjoy it. And always on the background: the castle. It’s easy to imagine this way how the local feodal ruler would look out of  a window to select his favourite tea house of the day...” Rinzilla’s dissenting opinion was that the expanses were a lovely antidote to the hustle-bustle of the city beyond the garden walls. There was still plenty of artistic inventiveness to see, as well as some resonant reminders of the very basic needs we have for growning things - the tea and the rice. (Plus, it was kind of cool to get to see these plants “for real” and in situ.)

In Okayama lacht men veel en graag, zo schijnt het. We hebben zo’n goedlachs gesprek met drie tieners uit Nara, die dezelfde kat als wij bewonderden, voor we weer de stad instruinen.

In Okayama the people laugh often and with conviction. We have a conversation in that vein ourselves with three teenagers from Nara, who admire the same cat we do, before we leave the gardens for the city again.

Koffie drinken in Okayama zonder een gesprek aan te knopen lijkt onmogelijk. Eèn theehuis wordt uitgebaat door een oudere vrouw met een tekentalent. Niet alleen staat het huis vol met daar te lezen manga’s, maar ook met door haarzelf getekende portretten, op velletjes papier, bierviltjes, koffiebekertjes, kortom alles.

Een andere doet me denken aan Archie Bunkers huiskamer uit All in the Family (voor diegenen die zich dat niet herinneren: een arbeiderswoning uit de jaren 60) die gevuld is met koppen uit een Kruasawa film. Nederland geeft interessante aanknopingspunten voor een gesprek - een kans voor Rinzilla om het Japanse woord voor windmolen te leren - maar Belgie geeft ons aanzienlijk meer kredietpunten: wij komen uit het land van chocolade!

Mission impossible: drinking coffee in Okayama without starting a conversation. One coffee place is run by an older woman with a talent for drawing. The tea shop filled with manga you can read there, but her own work is also in evidence - on sheets of paper, placemats, paper coffee cups... well pretty much everything.

The other coffee house reminds me of Archie Bunker’s living room from All in the Family (for those who do not remember that: 1960’s working class), but then with characters out of a Kurosawa movie. The Netherlands are an interesting comment hook for a talk- an opportunity for Rinzilla to learn th Japanese for wind mill - but Belgium earns us a lot more credit: we come from the land of chocolate!