Inhoud blog


	Time to dust off the blog / Terug van weg geweest
	Time for a kimono show / Tijd om kimono's te bekijken
	An interrupted journey / onderbroken reis
	Matsue - terug in de tijd / a trip through time

Zoeken in blog

Rinzilla and Oranda-jin are two folks of middle-age, one American (Rinzilla) and one Dutch (Oranda-jin).

This weblog recounts the adventures of these two on various journeys to Japan. Beginning in 2010 with their very first trip, this blog contains a somewhat truncated chronicle of a second trip in 2012.

Now in 2016, we're starting work on a new trip to Japan, and hope you, our readers, will enjoy the things we can share with you here. This trip will feature a more on longer-term residing in Tokyo for Rinzilla, and a happy reunion with Oranda-jin at the beginning of July. Thank you for your visit!

Rinzilla gaat naar Japan

berichten van een ~~first-time~~ repeat bezoeker

31-05-2016

Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

Preparation for Departure

So strange, like trying to see the future. Or making a promise, with one's choices of what to bring/what to leave behind... "I will use this item," but if I don't, I've "wasted" the effort and room in carrying it.

And what about the "carrying coals to Newcastle" effect? Like my desire to take my favorite calligraphy brush, even though Japan is filled with all the "treasures of the study." At least I've been able to restrain myself to just two brushes, leaving behind my writing-felt, paper weights and ink stone.

Still, if by some miracle there is extra capacity in my luggage, I might still bring the lovely set given to me over ten years ago by my dojo mates back in Ireland, when I left to come to Belgium. Because it's all how I built up to this moment.

As this day of departure progresses, I note that more of the space and items here at home become "not mine." An example is the kitchen timer, which I keep set at a specific time for making coffee in the morning. I heard Oranda-jin in the kitchen, changing the timer (poor man was even making some tea for me!) and I had to stop myself from reminding him to get the timer back to its original position when he was done. That reminder would have been excessive, and also annoying, because of course I won't be making the coffee here tomorrow morning.

De laatste loodjes voor het vertrek

Zo vreemd, alsof je de toekomst in wil kijken. Of je spulletjes iets plechtig wil beloven, terwijl je uitzoekt welke je wel en welke je niet meeneemt... "Ik ga dit echt gebruiken," maar als je dat dan niet doet, heb je de moeite en ruimte om het mee te nemen "verspild".

En dan is er ook nog het effect dat je "water naar de zee draagt". Zoals mijn wens om mijn favoriete calligrafiekwast mee te nemen, hoewel Japan tot de nok vol zit met alle "schatten van de studie". Ik heb me tenminste kunnen beheersen en neem maar twee kwasten mee, en ik laat zelfs m'n schrijfvilt, presse-papiers en inktsteen thuis laten liggen.

En toch, als er nog wat extra ruimte overblijft in mijn bagage - wonderen voltrekken zich soms echt - dan kan ik misschien de fantastische set meenemen die ik meer dan tien jaar geleden van mijn dojogenoten terug in Ierland heb gekregen, toen ik daar vertrok om naar Belgie te komen. Want dat is een belangrijke mijlpaal waarlangs ik me heb opgewerkt naar dit moment.

Naarmate mijn vertrekdag verdergaat, valt het me op dat meer en meer van de ruimte en spullen hier niet langer "van mij" zijn. Bijvoorbeeld de keukenwekker, die ik op een bepaalde tijdsduur ingesteld houd om 's ochtends koffie te maken. I hoorde hoe Oranda-jin in de keuken de timer verzette (de arme man deed dat zelfs om voor mij thee te zetten!) en ik moest mezelf tegenhouden om hem niet te vragen de timer achteraf weer terug op zijn oorspronkelijke tijdsduur te zetten. Maar dat is niet echt nodig, want morgenochtend zal ik hier geen koffie zetten.