One of our days in Matsue, the castle was having a matsuri or a festival. Everyone's excuse to get into kimono - we first saw this group having lots of fun with a ninja, who had been instructing them in the proper pose, much to everyone's merriment.

Tijdens een van onze dagen in Matsue was er een matsuri of festival aan de voet van het kasteel. Ieders excuus om zich in kimono te laten zien - we zagen eerst deze groep zich amuseren met een ninja, die hen probeerde de correcte pose te laten aannemen, tot ieders plezier.



On the main stage was a series of performances. Think "talent-show" and you'd not be far off. The announcer was near-constantly apologizing - for the un-spring-like chill in the air, and the lack of blossoms to enjoy. Her apologies were interspersed with her urging the listeners to be careful of the cold.

Het hoofdpodium bracht een serie acts. Denk aan een talentenshow zoals je die op de middag-tv ziet, en je hebt een aardig idee. De presentatrice was zich voortdurend aan het verontschuldigen - voor de lenteloze kou in de lucht, en het gebrek aan lentebloesems om tijdens dit lentefeest van te genieten. Ze wisselde haar verontschuldigingen af met advies aan de toeschouwers om toch vooral op te passen met de kou. Het was ook dan ook zo'n tien graden koeler dan de dag daarvoor...



These ladies were playing mini-koto, amplified and accompanied by something that was also electric, although I never did see what I thought should have been an electric guitar. In the meantime, the next portion of the show was getting ready - and then one of the participants called over from the stage wings, to a friend... 

Deze dames speelden op mini-kodo's, elektrisch versterkt en begeleid door een ander elektrisch geval dat klonk als een gitaar, hoewel ik het nooit te zien kreeg. Ondertussen maakte het volgend deel van de show zich klaar - en toen kwam een van de deelneemsters tevoorschijn uit de coulissen, om met een vriend te spreken...



Time to look at kimonos! The announcer first....
Tijd om naar kimono's te kijken. De presentatrice eerst...



... while a younger participant was having her own fun at the stage wings...
... terwijl een jongere deelneemster zich amuseerde in de coulissen... 





The kimonos were presented in a series of dance numbers - and, remembering that "kimono" can mean the wider variety of Japanese-style clothing, as well as the women's traditional ensemble - the item here being showcased are the purple hakama, labeled firmly by the announcer as "modern".
De kimono's werden in een serie dansnummers gepresenteerd en - er aan denkend dat "kimono" behalve het traditionele ensemble voor vrouwen in zijn bredere betekenis een heel scala aan Japanse kledij bestrijkt - het kledingstuk dat hier wordt gepresenteerd is een purperen hakama, die door de presentatrice onomwonden als "modern" werd aangeduid



Then to the classic Heian period,...
Dan naar de klassieke Heian periode...





Quickly moving on to the Edo period, just at the edge of modern...
Snel door naar de Edo-periode, net op het randje van modern...







Then some more fanciful dance numbers,....
Dan wat meer verbeeldingsrijke dansnummers...







And then, our darling little girl, looking somewhat less than convinced now that she was the observed instead of the observer,...
En dan, het kleine schatteboutje, met een stuk minder zelfvertrouwen nu dat ze in het midden van de belangstelling staat...



Then some definitely modern takes on the kimono...
Dan enkele beslist moderne varianten van de kimono...



And the furisode or long-sleeved, worn by young women,...
En de furisode oftwel kimono met lange mouwen, die door jonge vrouwen wordt gedragen...



And, after a little walk-around, tapping one another playfully with sticks (ooh! I remember that being described by Sei Shonagon in The Pillow Book, from around 990 A.D.!), they stand for their final moments on stage:
En, na wat rondlopen waarbij ze elkaar speels met stokjes aantikken (oh! ik herinner me hoe dat beschreven wordt door Sei Shonagon in Het hoofdkussenboek, zo'n duizend jaar geleden dus), staan ze bijeen voor hun finale op het podium:



After which, we were treated to a full-sized koto orchestra.... alas, by this point we were so frozen, having sat still for so long, that we had to hobble away, to warm up and repair in a local tourism coffee cafe and crafts emporium.
Waarna een volledig koto-orkest zijn opwachting maakte... maar toen waren we al zo verkleumd door de lange zit dat we weg moesten strompelen , om bij te warmen en op adem te komen in een nabije ambachtswinkel met koffiebar.

05-04-2012 om 00:00 geschreven door rinzilla

Toen we twee jaar geleden acht dagen langer dan gepland in Japan verbleven omdat het luchtverkeer boven Europa was verstoord door die onuitspreekbare IJslandse vulkaan, vertelde onze vriend J. ons dat hij, omdat wij ons zo amuseerden in Japan, een paar zwarte geiten had geofferd om ons wat extra dagen in Japan te gunnen. Wel, vriend J. moet vandaag een kip hebben gekocht, want wij (en vele anderen) werden verrast door een tyfoonachtige storm. Na het eeerste uur vertraging op onze terugreis per trein vanuit Matsue gaf de conducteur ons elk een verzamelplaatje van treinen op de route terwijl hij al buigend “sorry sorry” zei tegen zijn buitenlandse passagiers. Toen we terug in Okayama aankwamen, twee uur per trein op normale dagen, was die vertraging tot zeven uur opgelopen. We wilden door naar Osaka, maar de rijen wachtenden om treinkaartjes om te boeken slingerden door het hele station (ja, zelfs onder stress blijven de meeste Japanners keurig wachtrijen vormen). Dan nog maar een nachtje in Okayama, met aanspraak van nieuwsgierige Japanse salarymen en later een Zweedse toeristengids die 12 jaar geleden in Japan was blijven plakken.

Two years ago we stayed eight days longer than planned in Japan, because the unpronouncable Iceland volcano had disrupted European air traffic so thoroughly. Our friend J. told us afterwards that, reading how me enjoyed Japan in our blog, he’d made a sacrificial offering of two black goats to make that extension of our stay possible. Well,  our friend J. must have bought a chicken today, because we (and may with us) were surprised by a typhoon-strength storm. After the first hour of delays on our rail journey back from Matsue, the conductor handed us each a collectable card with trains that service that route, while bowing and saying “sorry sorry” to his foreign passengers. By th time we reached Okayama, two hours on a normal day, the journey had stretched to eight hours. We had originally planned to continue on to Osaka, but the queues of passengers trying to rebook their disrupted journeys snaked dauntingly through the station (yes, in Japan one queues even under duress). Well, another night in Okayama then, with plenty of conversation partners - from curious Japanese salarymen to a Swedish tour guide who’d happily stayed in Japan 12 years ago.

03-04-2012 om 00:00 geschreven door rinzilla