Lafcadio Hearns “Vluchtige blikken op een onbekend Japan” is ideaal leesvoer als je de Noordwestelijke aan een meer gelegen stad Matsue bezoekt. Hearn moet een inspiratie voor zowel Tolkien als JMS (Babylon 5) geweest zijn, wnneer hij schrijft over “elfachtige kleine schepen die op de rivier tewater worden gelaten.. het vage idee achter deze vrome daad is dat alle wateren naar de zee vloeien en de zee zelf  naar de Neder-verre landen”  of wanner hij ons onthaalt op een van de vele andere verhalen uit het Japan dat hij zo bewondert. Maar hij geeft ook prachtige beschrijvingen an Matsue, waar hij een korte periode tijdens de jaren 1880 woonde. De historische ijzeren brug waar we overheen lopen terwijl de zonsondergang bewonderen en de oude lantaarns aanfloepen schemert naar andere tijden als Hearn zijn feestelijke opening beschrijft door de “twee gelukkigste mensen in Matsue”, twee echtparen die meer dan vijftig jaar getrouwd zijn terwijl hun hele familie nog steeds in leven is, terwijl veel van de plattelandsmensen wegblijven omdat een gerucht de ronde doet dat uit de aanwezigen een mensenoffer geselecteerd zal worden om de brug te stabiliseren, net zals de oude houten brug nodig had gehad.

   

Lafcadio Hearn’s “Glimpses of an unfamiliar Japan” is ideal reading material when visiting the Nortwest lakeside town of Matsue. Hearn must have been an inspiration for Tolkien and JMS (Babylon 5) alike, when in writing of “elfish little ships .. which are launched upon rivers ... the vague idea behind the pious act is that all waters flow to the sea and the sea itself unto the Nether-distant land” or when he regales one of the many other tales of the Japan he so much admires. But he also wonderfully describes Matsue, where he lived for a short while in the 1890s. The historic iron bridge we walk over, admiring the sunset over the lake while the old  lanterns flicker on, is recalls other times when Hearn describes its opening ceremony - the main participants are the ‘two happiest people in Matsue’: two aged couples who’d been married for more than fifty years, with their entire families still alive. But many of the country folk stayed away due to a rumour that a human sacrifice would be picked from among those present to stabilise the bridge, just as the old wooden bridge had required...

Matsue is een fantastische stad om te bezoeken. We vergapen ons aan een volledig bewaard gebleven samoeraihuis, compleet met uitleg, een van de twaalf Japanse kastelen (of Jo’s) die nog in originele toestand intact zijn gebkeven, en we kunnen ongestoord rondlopen in Lafcadio Hearns huis: eindelijk een kans om een tradiitioneel Japans huis zelf te ervaren. De zonsondergangen over de baai zijn magisch, het schelpdieren uit de baai verser van vers.

Matsue is a fantastic city to visit. We’re gawking at a completely preserved samurai residence, complete with explanations, at one of the twelve castles (or Jo’s) still existing in its original state, and we’re allowed to walk around undisturbed in Lafcadio Hearns’s residence: at last a chance to experience a traditional Japanese house firsthand. The sunsets over the bay are magical, the shellfish from the bay fresher than fresh.  

01-04-2012 om 00:00 geschreven door Oranda-jin

In de meeste Japanse steden die we gezien hebben, delen fietsers en voetgangers het trottoir. Verdraaid moeilijk om aan te blijven denken als ogen te kort komende toerist. Okayama is niet anders, maar in deze vlakke, niet al te grote stad rijden de fietsers kriskras door de stad alsof ze in Amsterdam waren. Gelukkig maar dat in Okayama - naar Japanse normen - het verkeer minder opeengepakt is dan elders, zodat we onze weg door de fietsers nog een beetje kunnen vinden.

Most everywhere in Japan we’ve seen so far, the cyclists share the sidewalk with pedestrians. That is really tough to keep in mind, with so much else for us tourists to look at. Okayama is no different, but as it is a flat city of moderate size; cyclists zoom through one another like in Amsterdam. But luckily, by Japanese standards anyway, Okayama is much less crowded than elsewhere, so we’re able to slip in between them.

Na een tramrit in historisch aandoende trams vormt Okayama’s kasteel, een fraai na de Tweede Wereldoorlog heropgebouwd replica van het 16e-eeuwse origineel, een indrukwekkend gezicht. Ons eigenljke doel zijn de tuinen van Koraku-en, aangelegd in feodale tijden (1700) en nog grotendeels in oorspronkelijke staat. Via het kasteel leidt een brug over de plaatselijke rivier naar de achteringang van de tuin.

After a journey in a vintage tram recalling days of yore, the castle in Okayama makes a fine impression - a post-WWII replica of a 16th century original. Our actual goal is the Koraku-gardens (Koraku-en; 後楽園 ), established in feudal times (1700) en for the most part still in their original state. 

De plaatselijke bevolking ontspant hier volop. Families laten hun honden ravotten in het water, ondernemende koppels huren waterfietsen en roeiboten, en er wordt uitbundig gepraat en gelachen in de vier uitspanningen met uitzicht op het water die tegen de tuin grenzen. Het zijn oude houten gebouwtjes, met schuiframen die open kunnen zodra het weer het toelaat, door de tijd gepolijste houten tafels en banken, en uitbaters die gericht zijn op de plaatselijke bevolking. Onze lunch kost zes euro per persoon, en zowel de serveerster als de eigenaar zijn nieuwsgierig waar deze gai(koku)jin nu wel vandaan komen. Alleen de balkonkat, stevig slapend op een Toy Story-deken, is niet onder de indruk.

The locals enjoy themselves hier without reserve. Families let their dogs loose to cavort in the water, enterprising couples rent water-bikes and rowboats, and everywhere is the sound of chatting and laughter in the four establishments that overlook the river next to the garden. The businesses are housed in old wooden structures, with sliding windows that are open as soon as the weather permits, time-polished tables and benches, and proprietors who reckon on a local clientele. We pay 6 Euro each for lunch, and both the waitress and her boss come out to look at the foreigners and ask where they’re from. The exception is the balcony cat, having a devoted snooze beneath a Toy-Story blanket, totally unimpressed.

De tuin zelf  wordt geacht een van de mooiste in Japan te zijn. We vinden hem ook mooi, hoewel ik zelf de groene kunststukjes waar in een beperkte ruimte een overvloed aan afwisseling wordt verwerkt, indrukwekkender vind dan deze uitgestrekte tuin. Maar de pruimenbloesems, de thee, de rijstvelden en gazons, de kleine meertjes en miniatuureilandjes zijn toch een genot voor ‘t oog, en ook hier hebben jong en oud plezier. En steeds op de achtergrond: het kasteel... Zo kan je je goed voorstellen hoe de plaatselijke feodale heerser uit een raam keek om zijn favoriete theehuis voor die dag uit te zoeken.

Rinzilla had een andere mening: de uitgestrektheid van de tuin was een verfrissend middel tegen de drukte van de stad die achter de tuinmuren lag. Er was genoeg artistieke invetiviteit te zien, en ook enkele treffende herinneringen aan de basisbehoefte die we hebben om zaken te laten groeien - de thee en de rijst. (En het was erg aardig om die planten “in het echt” en in situ te zien).

These gardens are reckoned to be Japan’s most beautiful. We also enjoy it, although Oranda-jin says, “I find the artistic compositions in green using a limited space to display a multitude of contrasts more impressive than this broad expanse.But the plum blossoms, the tea-bushes, the rice-fields, the lawns, the miniature lakes and their little islands are still a pleasure to look at, and both young and old alike enjoy it. And always on the background: the castle. It’s easy to imagine this way how the local feodal ruler would look out of  a window to select his favourite tea house of the day...” Rinzilla’s dissenting opinion was that the expanses were a lovely antidote to the hustle-bustle of the city beyond the garden walls. There was still plenty of artistic inventiveness to see, as well as some resonant reminders of the very basic needs we have for growning things - the tea and the rice. (Plus, it was kind of cool to get to see these plants “for real” and in situ.)

In Okayama lacht men veel en graag, zo schijnt het. We hebben zo’n goedlachs gesprek met drie tieners uit Nara, die dezelfde kat als wij bewonderden, voor we weer de stad instruinen.

In Okayama the people laugh often and with conviction. We have a conversation in that vein ourselves with three teenagers from Nara, who admire the same cat we do, before we leave the gardens for the city again.

Koffie drinken in Okayama zonder een gesprek aan te knopen lijkt onmogelijk. Eèn theehuis wordt uitgebaat door een oudere vrouw met een tekentalent. Niet alleen staat het huis vol met daar te lezen manga’s, maar ook met door haarzelf getekende portretten, op velletjes papier, bierviltjes, koffiebekertjes, kortom alles.

Een andere doet me denken aan Archie Bunkers huiskamer uit All in the Family (voor diegenen die zich dat niet herinneren: een arbeiderswoning uit de jaren 60) die gevuld is met koppen uit een Kruasawa film. Nederland geeft interessante aanknopingspunten voor een gesprek - een kans voor Rinzilla om het Japanse woord voor windmolen te leren - maar Belgie geeft ons aanzienlijk meer kredietpunten: wij komen uit het land van chocolade!

Mission impossible: drinking coffee in Okayama without starting a conversation. One coffee place is run by an older woman with a talent for drawing. The tea shop filled with manga you can read there, but her own work is also in evidence - on sheets of paper, placemats, paper coffee cups... well pretty much everything.

The other coffee house reminds me of Archie Bunker’s living room from All in the Family (for those who do not remember that: 1960’s working class), but then with characters out of a Kurosawa movie. The Netherlands are an interesting comment hook for a talk- an opportunity for Rinzilla to learn th Japanese for wind mill - but Belgium earns us a lot more credit: we come from the land of chocolate!

30-03-2012 om 00:00 geschreven door Oranda-jin

English readers - scroll down - the text is arranged in (hopefully not too large) blocks...

I Vertrek van huis, tot Okayama (kleine-heuvel berg)

Het is een lange reis. We richten ons met name op de vlucht (voor ons tussen Parijs-Charles De Gaulle en Narita luchthaven bij Tokio), maar de treinreis tussen Narita en Okayama is ook een bloedeind. Zes uur met de shinkansen, de hogesnelheidstrein dus.(de  Japanse naam heeft het daar overigens niet over, die richt zich op het feit dat dit de nieuwe hoofdslagader van het Japanse treinnet is). De Engelsen hebben het over een “kogeltein”, vanwege de snelheid en de vorm van de trein waarschijnlijk, hoewel ik meer moet denken aan de neus van een dolfijn als ik de treinen zie.

 We treinen eerst naar Brussels Zuidstation, vanwaar een specifiek voor Air France ingehuurde TGV passagiers rechtstreeks naar de CDG-luchthaven brengt. Speciaal ingehuurd maar helaas niet op tijd, zoals je kan zien.

I. Departure from home, to Okayama (“Small-hill Mountain”)

Toch konden we de tijd nemen om een van  die typische souvenirfoto’s te nemen, zoals je ziet.

Ik was onder de indruk hoe groot CDG is - we vliegen niet zo vaak, zal ‘k maar zeggen.

However, we at least could take the time, once at the airport, to snap a typically souvenir shot - love this board!

The scale of CDG really impressed me, but then I don’t get out much, eh?

De vlucht duurt normaal 11 uur en 30 minute, hoewel we 45 minuten sneller waren. En we hadden onderweg ook nog wat afleiding, zeker toen ik uit het raam keek en nietsvermoedend de Afsluitdijk zag.

The flight was stated to be 11 hours and 30 minutes, although in the end we were 45 minutes less than that. And there was some entertainment along the way, especially when I looked out the window and said, “F*cking hell, that’s the Afsluitdijk!!”

We vertrekken in de vroege middag vanaf Parijs, en kwamen net na het ontbijt in Tokio aan, plaatselijke tijd. Na een uur of zeven vliegen begon de bemanning ijsjes en kaassandwiches uit te delen  - aan wie er om vroeg, dus terwijl Oranda-jin een filmpje keek klauterde ik langs verschillende feestvierende Japanse studenten, bemachtigde twee sets van de lekkernijen en presenteerde een set aan Oranda-jin, die gepast onder de indruk was. 

Departing from CDG was early afternoon; arrival in Tokyo was breakfast, local time. Seven hours into the flight, the crew served chocolate covered ice cream bars and cheese sandwiches... but without a general announcement to the whole plane. So, while Oranda-jin was watching a film on his seatback screen, I scampered past several partying Japanese students to claim 2 sets of treats, and victoriously presented one to Oranda-jin, who was very impressed. All in all, it was like a communal midnight raid on the fridge.

 We sliepen maar matigjes in sardienenklasse (die ook wel economy wordt genoemd). Geen van ons tweeen wilden de stoelen ver achteruit zetten om de mensen achter ons niet te storen (ik had m’n stoel al wat achteruitgezet, maar zette ‘m weer recht toen ik zag dat de Japanse passagiers keurig informeerden bij hun achterburen  of achteruitzetten oke was). Science fiction fan alert: ik slaagde er in om wat rust te krijgen door me te verbeelden dat ik Delenn op de White Star was, die Minbari meditatietechnieken doet op van die terughellende planken die de schrijver de Minbari als bedden heeft toebedacht. 

Sleeping was sort of achieved in sardine class (aka economy). Neither of us wanted to put our seat backs back, for fear of disturbing the people behind us. (I actually had reclined my seat - “reclined” being a mere 5 degrees, at most - and then put it back up straight when I realized that among the Japanese passengers, they were enquiring solicitously to the passenger directly behind them if reclining was okay. Science fiction geek alert: I managed some rest of my own, partly by indulging the fantasy of being Delenn on the White Star, doing Minbari meditation techniques on those slanted platforms that the writer decided were the Minbari beds.

We werden beloond met een schitterende aanvliegroute over de bergachtige ruggegraat van Japans voornaamste eiland, Honshu. 

We were awarded with a splendid approach over the mountainous spine of Japan’s main island, Honshu.

En de piloot gaf ons een seintje om deze niet te missen (hint: zoek in het midden van de bovenkant van deze foto nar een vaag zichtbare witte driehoek)

And the pilot gave us a heads-up for this one (hint - look in the middle top portion of the picture, for a faintly visible white triangle)

Later op de dag, toen we van het vliegtuig waren overgestapt op de trein, hadden we nog meer geluk - de dag was enorm opgehelderd toen we tussen Yokohama en Kyoto treinden:

As the day progressed, and we shifted from airplain to train travel, we really got lucky - the day was considerably clearer as we travelled between Yokohama and Kyoto:

Ons doel na aankomst was om zo ver mogelijk op weg naar Matsue te komen voor we zouden instorten na meer dan 24 uur zo goed als steeds wakker te zijn geweest. Oranda-jins handigheid met zoekmachines gaf ons Okayama als een goede gelegenheid om te stoppen, te rusten en te acclimatiseren. Het hotel dat we hadden uitgeozcht hielp ons daar enorm bij: de kleine supermarkt in het hotel verkocht in Okayama zelf gemaakte sake in een fles op formaat van 2 personen, voor niet veel meer dan 5 euro...

Our goal was to get away as far along our journey to Matsue as we could before collapsing from the 24 plus hours of near-continuous wakefulness: Oranda-jin’s search-engine skills gave us Okayama as a good place to stop, rest and acclimatize in a metaphorical sense. We were helped immensely by the choice of hotel, which was right next door to a convenience shop... one stocked with a locally produced sake, in a nicely sized bottle for two adults, for not much over 5 Euro.

Ah, maar dat was voor de udon noedelbar, waar we na 20 minuten rondkijken terechtkwamen. Het was hetzelfde soort in houtpanelen uitgevoerde deur met noren gordijnen als ale die anderen, maar hier dachten we: “oke, deze dan.”

Waarom? Er stond hier een serie kinderwagens buiten de voordeur geparkeerd.

Ah, but that was before the udon noodle place. After 20 minutes of wandering and going, “Nah, not this one,” we paused at what seemed like yet another wood-panelled, sliding door entry with noren curtains... thinking, “Oh, all right then.” What might have distinguished this place from the rest? A set of baby-strollers was parked outside the front door.

Binnen was een klein feestje aan de gang: drie moeders en de kinderen die ze bij zich hadden - twee kleine peuters en drie energieke kinderen van een lagereschoolleeftijd. Maar ze hadden al gegeten en waren aan het ontspannen, dus de uitbater had alle kans om in eenvoudig Japan uit te leggen wat onze keuzes waren. Lichte of donkere bouillon? Wat voor soort ingredienten? De tempura was erg goed, weet je? De eerste keer ging ik daar niet op in, maar ik veranderde de tweede keer van gedachten, toen ik er aan dacht dat een Japanse suggestie heel vaak eigenlijk een sterke indicatie is is van wat je conversatiepartner het beste acht te zijn.

Udon are described most often as “thick wheat noodles”, which makes them sound about as unappetizing as they are delicious. They are indeed thick, but made with the very right degree of al dente that gave them a very satisfying mouth-feel. Their wonderfulness was not the only revelation of the meal: the tempura was indeed delicious, crispy and light, and the squid pieces covered by the tempura were done softly, without a hint of rubber.

Niet alleen dat, maar de atmosfeer was ook geweldig. De families kenden de eigenaar erg goed (en ok zijn vrouw, die kort na ons arriveerde) 

29-03-2012 om 00:00 geschreven door Oranda-jin