Rinzilla and Oranda-jin are two folks of middle-age, one American (Rinzilla) and one Dutch (Oranda-jin).
This weblog recounts the adventures of these two on various journeys to Japan. Beginning in 2010 with their very first trip, this blog contains a somewhat truncated chronicle of a second trip in 2012.
Now in 2016, we're starting work on a new trip to Japan, and hope you, our readers, will enjoy the things we can share with you here. This trip will feature a more on longer-term residing in Tokyo for Rinzilla, and a happy reunion with Oranda-jin at the beginning of July. Thank you for your visit!
Rinzilla gaat naar Japan
berichten van een first-time repeat bezoeker
18-04-2010
Pictures!!
One candidate for a "says-it-all" photo of Japan... except... *sigh* Een van de kandidaten voor een "allesverklarende" foto van Japan... behalve... *zucht*
This of course is less about Japan than about us enjoying ourselves: Oranda-jin in a hotel-provided robe, relaxing in bed with some dessert from the local convenience store.
Dit is natuurlijk minder over Japan dan over ons eigen plezier: Oranda-jin in een door het hotel voorziene badjas, die in bed ontspant met een dessert uit het plaatselijke kruidenier.
Backtracking a wee bit, the first of several foodie photos: two cups of special cafe lattes - matcha (green tea), and black sesame seed. And they both worked, really! Iets verder terug, de eerste van een aantal eetgenotfoto's: twee kopjes met speciale koffie - mactha (groene thee) en (zwart) sesamzaad. allebei lekker, echt!
And another foodie moment, this one because it's so cute! Oranda-jin ordered some chocolate cake (yeah, we gave in and visited a patisserie... which was spot-on perfect as you would imagine for here!) and the cream came in the shape of a wee little mouse, with white chocolate ears.... Nog een eetmoment, deze keer omdat 't zo snoezig was! Oranda-jin bestelde een chocaladecakepunt (ja, we bezweken en bezochten een patisserie... die werkelijk uit de kunst was, zoals je dat hier zou verwachten!) en de room arriveerde in de vorm van een klein muisje, met witte chocolade-oren.
We found a special dessert place in Tokyo with some friends (fellow students studying for this year in Japan) - the special twist is that all these desserts were made WITH TOMATOS. And... it worked, absolutely every one of them.
We vonden een speciaal dessertrestaurant in Tokyo met enkele vrienden (mede-studenten die dit jaar in Japan studeren) - het speciale ervan is dat alle dessert MET TOMATEN waren bereid. En... ze smaakten erg lekker, allemaal.
Back in Matsumoto, we had to be brave to take our pictures in the rain: Terug in Matsumoto: we moesten dapper zijn om onze foto's in de regen te schieten:
But onward to Tokyo, where the streets might be super-super overbuilt but little neighborhood parks are oases of calm and rest: En dan weer Tokyo, waar de straten dan misschien wel super-super overgebouwd zijn, maar kleine buurtparkjes oases van kalmte en rust geven:
However, not so far from there, the urban jungle returns complete: Niet zo ver daarvandaan is het stadsoerwoud echter weer compleet terug:
We saw this kind of commuter behavior more frequently: people lining up neatly where the doors of the approaching train would be, ready to board while others were exiting the train. We zagen dit forensengedrag wel vaker: mensen die zich keurig in rijen opstellen op de plekken waar de deuren van de aankomende trein zullen zijn, klaar om de trein binnen te stromen terwijl anderen eruit stromen.
Later, Oranda-jin's got the camera while I was watching a class at aikido's Honbu Dojo. this is one of the morning crows in Shinjuku. Later kreeg Oranda-jin de camera terwijl ik een aikidoklas bekeek in Honbu Dojo. Dit is een van de ochtendkraaien in Shinjuku.
And in a side street, a little neighborhood has posted signs for a special welcome - read them left to right! En in een zijstraat heeft de buurt borden geplaatst voor een speciaal welkom - lees ze van links naar rechts!
Alas, no time for a Cat Cafe!! Whaaa! Helaas, geen tijd voor een catcafe!! Snif!
Then, on what we thought was our last day in Tokyo... Dan, tijdens onze laatste dag in Tokyo (dat dachten we, althans)...
One of our early morning photos approaching the main fish market of Tokyo. Een van de foto's die we 's ochtends vroeg maakten terwijl de naar de grote vismarkt in Tokyo liepen.
In the same neighborhood, with the same pretty dreary weather - including something that felt pretty frigid! (The snow flakes were later in the day.) In dezelfde buurt, met hetzelfde prutweer - waaronder behoorlijk koude prut! (de sneeuwvlokken kwamen later.)
a continuation inside of the fish market, this time of the wholesale business. It seemed chaotic with all the little mini-trucks slipping around, but it was very controlled. Oh, yeah, here's a shot with a mini-truck... Meer van de vismarkt, ditmaals de groothandelskant. Nogal chaotisch met al die karretjes, maar alles was behoorlijk onder controle. O ja, hier een kiekje van een mini-truck...
Here's the photo Oranda-jin mentions of the huge frozen fish being cut into pieces with a bandsaw. Hier is de foto waar Oranda-jin het over heeft, met een enorme beroven vis die met een zaag in stukken wordt gesneden.
And now, away from the fish market: a shot of one of the many little touches in public spaces that vie for one's attention: this was a display of LEDs build into the staircase. A bit of extra advertising space, it was then displaying a convincing show of balls bounding down the stairway. Weg van de vismarkt: dit was een van de vele aandachtvragende details in openbare ruimten: dit was een aantal in de trappen ingebouwde treden met LEDs. Wat extra advertentieruimte, maar ook een overtuigend ogende cascade van ballen die op de trap naar beneden stuiterden.
We're pretty unforgivably touristy in the Meiji Shrine, here: pictures of wedding couples we don't know. (I'd give Oranda-jin the "blame" except I cannot bring myself to do more than a limp "tsk tsk", because the thrill of these images is that this is also a view of Japan...) (Oranda-jin also adds to his defence that he was using tele-lens only in order not to disturb people, apart from people who actively invited tourists to make photos, like a kimono-clad woman with a young-born in her arms. These photo's are by the way taken on the second day of our extension, by the way - the sleet and snow of the day before have now made room for a sunny, 18 degree Spring day)
In Meiji Shrine waren we onvergeeflijke toeristen: foto's van bruidsparen die we niet eens kennen. (Ik zou Oranda-jin de "schuld" geven, maar ik kom niet verder dan een schamel 'tisk tisk', omdat het leuke van deze foto's is dat ze ook een blik op Japan geven...) (Oranda-jin wil ook nog wel even kwijt dat hij uitsluitend een telelens gebruikten om mensen niet lastig te vallen, met uitzondering van mensen die toeristen aktief aanmoedigden om foot's te maken, zoals een in kimono geklede vrouw met een pasgeborenen op haar arm. Deze foto's werden genomen op de tweede dag van onze reisuitbreiding, overigens - de ijzel en sneeuw van de dag daarvoor had plaatsgemaakt voor een zonnige lentedag van 18 graden)
Outside the Meiji shrine, near the Harujuku park, Elvises were hanging out in front of their car... Daarbuiten, bij Harajuku park, waren heel wat Elvissen aan het rondlummelen, deze met auto...
The Sunday crowds out relaxing were unrelenting: De menigtes op zoek naar een zondagsuitje in de lentezon waren overweldigend:
As we walked away from the madness, we found ourselves next to a ryokan, and one last opportunity for the magic of Japan: Terwijl we wegwandelden van het vrolijke lentegekkenhuis, liepen we langs een ryokan, en weer een kans om de magie van Japan vast te leggen:
Onze trip, die met kersenbloesems is begonnen, eindigt met sneeuw. Dat is een wat ongebruikelijke volgorde voor een zo korte trip, maar Tokyo is vijftien graden kouder dan een paar dagen geleden. Dat heeft ons niet weerhouden om toch nog enige plekjes in Tokyo te bekijken - heel Tokyo kunnen bekijken is een illusie. Het Ghibli-museum in een van de westelijke voorsteden van Tokyo geeft een heel vertederende blik op de vele tekenfilms van Hayako Miyazaki. Het museum is voor kinderen opgezet, maar wij waren zeker niet de enige volwassen buitenbeentjes. Na de vele hyperopgewonden schooluniformdragertjes was Shibuya bijna rustgevend. Bijna, want op het drukste voetgangerskruispunt van Tokyo is er altijd wel iets te zien. Na zelf een paar keer over te steken geeft het panoramaraam van de Starbucks je de beste gelegenheid om in gezelschap van slechts een paar honderd andere de mierenhoop onder je te bekijken - hoewel de uitzicht vanuit het tegenovergelegen station eigenlijk leuker is, omdat je dan ook nog al die enorme led-reclameborden ziet die het kruispunt visueel markeren. Zelf was ik daar om wat manga te kopen die Rinzilla op haar verlanglijstje had staan. Na een grote mangawinkel gevonden te hebben, werd ik begroet met de ogenvergrotende vraag "smoking or non-smoking"? Huh??? Ik bleek niet zozeer in een winkel te staan als in een bibliotheek, waar je een cabine huurt en vervolgens zoveel manga als je wil kan uitzoeken om te lezen... Even later was ik toch succesvol, en scoorde tweedehands en lekker goedkoop (eurootje per stuk) drie van Rinzilla's vier gewenste titels.
Our trip, which started with cherry blossoms, ended with snow. It's a somewhat unusual order for so short a trip, but Tokyo has turned fifteen degrees colder than a mere few days ago. This didn't stop us from visiting a few spots in Tokyo - to see all of Tokyo is an illusion. The Ghibli-museum in one of the West suburbs of Tokyo gives a rather endearing view on the many animated movies of Hayako Miyazaki. The museum has been designed for children, but we were not the only adult outsider visitors. After the host of hyper excited school uniform wearers, Shibuya was almost a heaven of quiet. Almost, because on the busiest pedestrian crossing of Tokyo there's always something to see. after making the crossing a couple of times, the panorama window of Starbucks gives one the best opportunity to view the ant hill below in the company of a mere few hundreds of others - though the view from the station opposite is more fun, really, because you also see all the enormous led poster boards which mark the crossing visually. I'd come myself to buy a few manga on Rinzilla's wish list. After having found a large manga shop, I was welcomed with the eye-enlarging question "smoking or non-smoking"? Errrh? I'd managed to have entered not a shop, but a library where one could rent cabins and then select unlimited manga to read... A bit later I got successful after all, and scored three secondhand and pleasingly inexpensive (a euro a piece) titles out of Rinzilla's four desired titles.
De uitgaansbuurt Shinjuku in de vroege ochtend vormde een ideaal uitje op onze eerste dag in Tokio, terwijl Rinzilla de moederdojo van aikido bezocht. Ik telde zeker vijf in zwart pak gestoken mannen die ondersteund werden door een begeleider (meestal een vrouw), terwijl ze voortwankelden. Een van hen werd in een taxi gedumpt, en op eigen kracht verdergestuurd. Bijna even interessant zijn de eveneens in zwart pak gestoken kraaien, die de duiven makkelijk op afstand houden bij hun speurtocht in de opgestapelde vuilniszakken naar de beste borrelhapjes.
Early morning in the entertainment district Shinjuku was the ideal outing for the first day in Tokyo, while Rinzilla visited the mother-dojo of aikido. I counted at least 5 drunken men in black business suits being supported, mostly by a woman, as they continued to stumble along. One of them was dumped in a taxi and sent further on his way. Of almost equal interest, were the black-suited crows, who easily kept the pigeons at a distance as they picked out the best tidbits out of the piled up garbage bags.
Vandaag zijn we de dag begonnen op de groothandelsvismarkt van Tokyo. Gemotoriseerde karretjes schieten links en rechts langs je heen, ook in de nauwe gangetjes, maar in ruil voor dat gevoel van onveiligheid krijg je dan ook vis, schaaldieren en wier te zien zoals nergens anders. Wel eens een meter lange vis in stukken zien snijden? Wij nu wel! Na de groothandel zakten we af naar de gewone markt, waar ook een oogverblindende keuze was, evenals talloze tentjes die (heel) verse vis serveerden. Het kopen van zo'n sashimi als ontbijt geeft de mensen ter plekke een reden om toeristen op hun markt te dulden (want er liepen er best een aantal in de weg, en die camera's op een markt lijken me ook best storend voor de mensen die gewoon proberen te werken), en is ook erg lekker.
Roppongi (dicht bij ons hotel) is dan weer een voorbeeld van moderne architectuur, inclusief Tokyo Tower, gebouwd naar het voorbeeld van de Eiffeltoren (maar net iets hoger, natuurlijk). Dit is een van de plekken waar de welgestelde inwoners van Tokyo geld in overvloed kunnen uitgeven, en een op een gegeven moment riep Rinzilla op een pleintje uit: "Ongelooflijk: ik zie geen enkel Japans opschrift!" Alle winkels had uitsluitend Franse of Engelse namen en borden hangen. Het onderstreept het cosmopoliet karakter van het centrum van het gegoede Tokyo.
Today we started the day on the wholesale fish market of Tokyo. Motorised carts were flashing past us left and right, even in the narrow pathways, but in exchange for that feeling of having your life threatened, you do get to see fish, shellfish and seaweeds like nowhere else. Have you ever seen a three-feet tall fish cut in slices? We have, now! After the wholesale market we walked on to the retail market, which had an equally eye-striking choice as well as numerous places serving (very) fresh fish). Buying such a sashimi for breakfast gives the locals a reason to tolerate the tourists on their market (quite a few of us were in the way, and those camera's on a market must be disturbing for people just trying to get their job done) and it's also really tasty. Roppingi (closer to our hotel) is an enormous contrast with the fish market: a sample of modern architecture, including Tokyo Tower, built after the example of the Eiffel Tower (but just a bit taller, of course). This is one of the spots where the well-to-do in Tokyo spend money in buckets, and at some point Rinzilla cried out: "Incredible! I don't see a single Japanese sign!" All shops were displaying exclusively French or English names and signs. It underlines the cosmopolitan character of the centre of well-to-do Tokyo.
Een vriend had eerder opgemerkt dat we het zo naar onze zin hadden dat hij niet zeker wist of we zouden terugkomen. Hij moet daarna negen keer om zijn PC hebben gedanst onder het slaken van de juiste magische kreten. Vanochtend werd het duidelijk dat de vulkaaneruptie in IJsland ook onze reis had geimpacteerd: onze vlucht was geannuleerd.
A friend had remarked that we were so enjoying ourselves that he wasn't certain if we would return. He must have danced around his PC nine times afterwards while chanting the appropriate magical incantations. This morning it became clear that the volcano eruption in Iceland had also impacted our own journey: our flight had been cancelled.
We hebben enorm geluk gehad dat we met een degelijke maatschappij als Japan airlines vliegen. De dag voor we moesten vertrekken stond al duidelijk op de website welke regeling JAL had getroffen voor gestrande reizigers (gratis herboeken op een vlucht naar keuze, mits plaatsen beschikbaar), en hoewel we om half zes 's ochtends zijn opgestaan voor het geval dat, konden we gewoon vanaf onze hotelkamer de JAL-website raadplegen waar we het nieuws van de annulering zagen. We hoefden dus zelfs niet naar het vliegveld te gaan.
We were very lucky to fly with a trustworthy company like Japan Airlines. The day before we had to leave, JAL's website already indicated clearly which arrangements they had made for stranded travelers (a free re-scheduling on a flight of our choice, as long as seats were available), and though we got up at 5:30 am just in case, we could check the JAL website from our hotel room where we saw the news of the cancellation. We didn't even have to go to the airport.
Nadat we het dichtsbijzijnde JAL-kantoor hadden gelokaliseerd (3 metrostops bij ons vandaan), gingen we daar naar toe gewapend met leesboeken om een urenlange wachtrij te trotseren. Er was inderdaad een wachtrij: vier mensen....
We werden na tien minuten geholpen, en hoewel het alles bij elkaar een uur duurde om onze nieuwe tickets te krijgen (vanwege het omzetten naar Amsterdam), was de service van JAL perfect: na ongeveer 50 minuten kwam "onze" baliemedewerkster naar ons toe met de geruststellende mededeling dat de vlucht was omgezet, maar dat ze nog even nodig had om de vismaaltijden tijdens de vlucht te garanderen....
After we had localised the nearest-by JAL office (three metrostops away from our hotel), we made the journey there armed with enough reading matter to brave an hours-long queue. There was a queue alright: four people... We were looked after within ten minutes, and though it took an hour to get our new tickets (due to the need to change the destination to Amsterdam), the service JAL gave us was perfect: after ca 50 minutes, "our" desk representative came to us to reassure us: our flight had been rescheduled, but they needed a bit more time to guarantee the seafood meals on the flight...
Onze terugreis is uitgesteld tot 25 april - 3 dagen beter dan de terugweg via Parijs. We hadden nog geluk - de man naast ons kreeg pas een terugvlucht op 3 mei aangeboden...
Our return journey has been postponed until April 25 - three days better than a return journey through Paris. We were lucky - the man next to us only got offered a return flight on the 3rd of May...
Vandaag gaat Rinzilla een aikido-gi kopen, met het plan in de moederdojo hier te gaan trainen. En de weersverwachting voor morgen is weer zon en vijftien tot achtien graden (vanochtend was er ijzel en sneeuwde het). Met wat geluk is er zelfs genoeg geld op de bank voor de extra vakantie
Today, Rinzilla will buy an aikido gi, planning to start training in the mother dojo. And the weather forecast for tomorrow is sunny with temparatures between fifteen and eighteen degrees Celsius (this morning we had sleet and snow). With some luck we might even have the money on the bank for this extra holiday
The volcano erupting in Iceland has generated enough ash to seriously screw up the air above Europe. On the day before we are scheduled to fly home.
Part of me is slightly amused - after all, there are far worse places to be stranded. But another part finds this Not At All Funny, because of real-world issues like finances. Oh, we're okay, and we can pare down a lot if we must. But still, it's something of a discordant note on an otherwise wonderful experience.
***
Dit ziet er helemaal niet goed uit.
Een vulkaan in IJsland heeft genoeg as opgespuwd om de lucht boven geheel Europa te verpesten. En dit juist op de dag voordat onze vlucht terug vertrekt.
Ik vind dit deels amusant - zeker weten, als plaatsen om in gestrand te zijn bestaat er veel erger. Maar ik vind dit ook hoog ONamusant, door volwassenenproblemen zoals de reisbegroting. Ach, wij hebben 't toch goed, en wij kunnen besparen als 't moet. Maar, 't geeft wel een storende toon aan 't eind van een anders geweldig leuke ervaring.
Wij zijn nu in de laatste dagen van onze reis. We zitten in Tokio, en eerlijk gezegd heb ik zelf de neiging om minder snel te gaan - deels omdat Tokio zelf zo versneld is, maar ook omdat we al zo veel te verwerken hebben.
Enkele terugblikken, zonder systematisch te zijn:
We're now in the final days of our trip. We're in Tokyo, and to be honest I'm experiencing a tendency to go slow - partly because Tokyo itself is so well-known as a fast city, but also because we've collected many impressions, and I (at least) need time to digest.
O-bento, dat wil zeggen "meeneemlunch", in een doosje. Dit is een van de stappen die nodig is om de reizigers hun lunches te bezorgen.
The o-bento, or the boxed lunch. This is a glimpse at one of the many steps to make sure the travellers are fed.
Vanuit het raam van de trein tussen Hakata (waar we het einde van de shinkansen bereikten) en Nagasaki. Jawel, die karpervlaggetjes waren overal te zien - helaas hadden we beiden uiterste moeite een fatsoenlijk resultaat te krijgen met het fototoestel vanuit een snelle trein.
This is from the train window between Hakata (where we had reached the end of the shinkansen) and Nagasaki. And, yes, they were flying these carp flags everywhere - but unfortunately we had a really difficult time getting the best photograph, using our camera from a speeding train.
Uitzicht over Nagasaki-baai vanaf Inasa Berg - ik vond 't effect van de lichten en de lage bewolking heel leuk.
View over Nagasaki Bay from Mount Inasa. I really liked the effect of the lights and the low clouds.
Nagasaki was soms ook heel speels.
Nagasaki could also be very playful!
Op speciaal verzoek van Bill D.; hoe een inheemse ontbijt eruitziet. Gebakken zalm, verschillende in zuur ingelegde groenten, rijst, nori (blaadjes van zeeweer), misosoep met tofu en groene thee. (We hebben een dergelijk soort ontbijt van het japanse-stijl hotel - de ryokan - gehad zoals eerder afgebeeld in Oranda-jins bericht uit Nara...)
And because Bill D. requested it: the Japanese-style breakfast. Grilled salmon, a variety of pickled vegetables, rice, nori (small sheets processed from seaweed - rich in iodine!), miso soup with tofu, and green tea. (We got something largely resembling this, but made rather more nicely, during our stay in the Japanese-style hotel, the ryokan, as you can find in Oranda-jin's update from Nara.)
Nee, geen dierentuin - de herten mogen wild en vrij wandelen tussen de pagoda's in Nara Park. Ze zijn beschermd als boodschappers van de goden. In het park zijn speciale "hertenkoekjes" te koop. Soms konden we ze echt zien rennen...
No, it's not a zoo - the deer are allowed to run wild and free among the pagodas and other structures in Nara Park. They're protected as messengers of the gods. Special "deer-biscuits" were available for sale. Sometimes we could see them really running free...
Ze hebben zelfs voor 't verkeer gestopt!
They even stopped for the traffic!
't Was vreselijk aan 't regenen onze eerste dag in Matsumoto, dus we moesten de burcht twee keer een bezoek brengen. Ach, niet te verdragen! (met een grote knipoog!)
It was horribly raining our first day in Matsumoto, so we had to visit the castle a second time. Oh, how terrible our lot! (Not.)
Ja, daar achter is er gebergte te zien! Terug met hun besneeuwde pracht van hun snipperdag de dag daarvoor.
As you can see, the mountains came back from their one-day vacation in all their snowy glory.
We zijn onderweg van Saitama naar Matsumoto, midden in de Japanse Alpen. Lekker ontspannen, schoenen uit, met sokken op de voetsteunen die de treinstoelen hier meestal bieden. Met een nonchalante precisie weet ik al gebarend een halve fles groene thee precies in mijn linkerschoen te mikken. De Japanse reizigers die voor de treindeur staan te wachten tot de trein in het volgend station aankomt zijn misschien wel wat verbaasd als ze een Gajin zien langskomen met een schoen in zijn handen, een schoen waar zo'n twee centimeter koude thee in klotst. Ze laten uiteraard niets merken. Ik ook niet. Misschien is dit wel een doodnormale Europese gewoonte, om thee uit je schoen te drinken: dat zou toch kunnen??
We're on our way from Saitama to Matsumoto, in the middle of the Japanese Alps. Superbly relaxed, shoes off, socks on the feet support benches which the train chairs usually offer here. With nonchalant precision, my gestures up-end half a bottle of green tea exactly into my left shoe. The Japanese travellers who are waiting at the train door until the train reaches the next station are perhaps somewhat surprised when they see a Gajin pass with a shoe in his hands, a shoe filled with some two centimeters of cold, slushing tea. Of course, they don't show any surprise. I keep an equally neutral face. This could be an absolutely normal habit in Europe, to drink tea out of one's shoe, couldn't it?
Vandaag zijn we in Saitama. Bij een bevraging van toeristen naar hun waardering van de diverse prefecturen (zeg maar provincies) en hun interesse om nog eens de prefecuur de bezoeken eindigde Saitama op de 47e plaats. Geen briljante score, als je weet dat Japan maar 47 prefecturen heeft. Dit alles werd ons blijgemoed uitgelegd door een vertegenwoordiger van het prefectuurbestuur. De prefectuur zou daar uiteraard graag iets aan doen, en kijkt onder andere naar de mogelijkheden anime-fans aan te trekken. Wij waren in Saitama terechtgekomen omdat de eerste internationale lente-sciencefictionconventie Hal-con daar werd georganiseerd, wat een goede gelegenheid leek met een aantal gelijkgestemde Japanners te praten en te feesten.
Saitama's gebrek aan toeristische charme wordt ongetwijfeld deels veroorzaakt doordat het deel waar wij verbleven louter uit winkels en kantoorgebouwen bestaat. Een onpersoonlijke, kunstmatige atmosfeer, zonder de trekpleisters die het nabijgelegen Tokyo te bieden heeft. Toch liet Hal-con zien dat Saitama, als je de juiste dingen organiseert, wel degelijk iets te bieden heeft. Wij vermaakten ons in ieder geval uitstekend, en hebben heel wat nieuwe mensen leren kennen.
Today we're in Saitama. When asking tourists after their enjoyment of all the prefectures (states or regions) and their inclination to return to the prefecture, Saitama ended on a 47th position. Not a brilliant score when you realize that Japan only has 47 prefectures. This all was conveyed to us by a representative of the prefecture government. They're not complacent about it, and are looking amongst others at possibilities to attract anime fans. We had ended up in Saitama because the first international Spring science fiction convention Hal-con was being held there, which seemed like a great opportunity to speak and party with a number of likeminded Japanese.
Saitama's lack of touristic charmes is undoubtedly partly caused by the fact that the part where we stayed consisted purely out of shops and office buildings. An artificial, bland atmosphere without the attractions that nearby Tokyo has to offer. And yet, Hal-con showed that Saitama, when one organises the right kind of activity, is capable of attracting tourists who want to come back. We at least had a great time, and got to know quite a few new people.
We dachten dat we ons reisverslag vanavond zouden bijwerken. Nieuwe foto's toevoegen, je weet wel... We zijn in het bergachtige Matsumoto. Het heeft de hele dag geregend - onze eerste echte regen sinds we in Japan aankwamen. We hebben desondanks het kasteel gezien, waar we zijn tot op het bot koud geworden. Verschillende keren.
Voor het avondeten liepen we een yakitori-restaurant binnen, waar je een maaltijd van een soort satestokjes krijgt. We zaten naast een erg aardig echtpaar uit Yokohama, en.. wel, het ene leidt tot het andere, terwijl we voor elkaars drankjes en schotels bleven betalen.
Tjonge, ik dacht dat het rondjessysteem in Dublin gevaarlijk was! We zijn zo dronken...
We voegen wel dingen toe als we weer sober zijn, okee? Maar, whoepie, dit was leuk!
We thought we would catch up on our trip report tonight. Upload new photos, you know the deal... We're in the mountainous Matsumoto. It's been raining all day - our first real rain since we arrived in Japan. We still managed to see the castle, but we've been chilled to the bone. Several times.
For dinner, we walked into a yakitori place, where one gets a sort of shishkebab meal. We sat next to a very nice couple from Yokohama, and... well, one thing led to another, as we paid for each other's drinks and dishes...
Man, I thought the round-system in Dublin was bad and dangerous! We are so drunk...
