Rinzilla and Oranda-jin are two folks of middle-age, one American (Rinzilla) and one Dutch (Oranda-jin).
This weblog recounts the adventures of these two on various journeys to Japan. Beginning in 2010 with their very first trip, this blog contains a somewhat truncated chronicle of a second trip in 2012.
Now in 2016, we're starting work on a new trip to Japan, and hope you, our readers, will enjoy the things we can share with you here. This trip will feature a more on longer-term residing in Tokyo for Rinzilla, and a happy reunion with Oranda-jin at the beginning of July. Thank you for your visit!
Rinzilla gaat naar Japan
berichten van een first-time repeat bezoeker
11-04-2010
08 April
Met een korte tussenstop in de drukbezochte maar daarom niet minder imposante burcht van Himeji (bekend voor iedereen die, zoals wij tweeen elk in ons eigen werelddeel, in hun jeugd de tv-serie Shogun heeft gezien) en een korte omweg wegens een trein die in tweeen werd gesplitst terwijl wij in het verkeerde gedeelte zaten (snel gerepareerd dankzij een Rinzilla-fikst-alles ingreep), hebben we ons in de oude hoofdstad Nara gevestigd. Vanuit onze ryokan (hotel in Japanse stijl) hebben we een adembenemend op de pagode-met-drie-verdiepingen en de pagode-met-vijf-verdiepingen - wat een bofje! Een nauwe strook straten tussen station en het tempelcomplex is gevuld met een menigte toeristen, maar als je een paar straatjes afdwaalt is hun (okee: ons) aantal erg beperkt, en na het enorme boeddhabeeld in de tempel te hebben bewonderd besteden we het grootste gedeelte van de dag in de smalle, traditionele straatjes van Naramachi, een wijk op vijftien minuten lopen van de tempels. Rinzilla ontdekt een traditionele naamstempelmaker en begint een lang gesprek in het Japans over de technische details van het stempel, terwijl de kompaan van de stempelmaker een praatje met mij maakt om zijn Engels wat te oefenen. Als we de volgende dag terugkomen, worden (na een tweede lang gesprek, dit keer ook met zijn vrouw) Rinzilla's Europese calligrafiepen en zijn Japans calligrafiepenseel uitgewisseld als wederzijds gewaardeerde geschenken. Twee straten verder is een sakebrouwer gevestigd, waar we bij aankoop van een sakeglas gratis vijf verschillende sakesoorten mogen proeven. Ook daar komen we terug - voor meer glazen, uiteraard, hoewel we de bijbehorende sake zeker niet afslaan.
With a short stopover in the busily visited but no less impressive castle of Himeji (known to everyone who, like the two of us each on our own continent, have seen the TV-series Shogun in their youth) and a short detour thanks to a train which got split while we were in the wrong compartment (rapidly solved thanks to a Rinzilla-fixes-all action), we've established ourselves in the old capital of Nara. From our ryokan (a hotel Japanese style), we enjoy a breathtaking view over the three-storied and the five-storied pagodas - what amazing luck! A narrow strip of streets between the station and the temple complex is brimming with tourists, but stray a few streets and their (okay: our) number dwindles, and after having admired the Great Buddha statue in its temple, we spend most of our afternoon in the narrow streets of Naramachi, a neighbourhood which is a fifteen-minute stroll from the temple complex. Rinzilla discovers a traditional seal maker and starts a long conversation in Japanese about the technical details of the seal, while a visiting friend of the seal maker chats with me to practice his English. When we return the next day, Rinzilla's European calligraphy pen and his Japanese calligraphy brush are exchanged (after another long conversation, this time also with his wife) as mutually appreciated gifts. Two streets further down, a sake brewer has his little factory and shop, where we may may sample five different kinds of sake upon purchase of a drinking glass. We return there, too - for the keepsake glasses, of course, though we certainly do not refuse the complimentary sake that accompanies it.
Nara photos
Na de geweldige rauwe garnalen en vis van gisteren, eten we vandaag in een traditioneel restaurant dat helemaal gevuld is met Japanse families die zich kostelijk amuseren; duurder dan wat we normaal kiezen. Het prijsverschil is meer dan het decor (hoewel dat indrukwekkend is: uitzichten op heel verzorgde tuintjes, lage tafels en spierkramp veroorzakende kussens om op te zitten, etc): het is voornamelijk de bijzonderheid van de ingredienten. De bentobox bevat slakken, een Japanse kaas "So" die door het heel langzaam inkoken van melk wordt gemaakt, een klein compleet inktvisje, een betere tofu dan we ooit geproefd hebben en een voor ons helemaal nieuw (voor de zoveelste keer) assortiment ingelegde groenten. Voor het avondeten is het een simpele udon, onder het bleke niets-verbergende neonlicht, lekker slurpen. Beide lijken ons ultiem Japans.
After yesterday's spectacular raw shrimp and fish, today we eat in a restaurant which is filled to capacity by Japanese families having a great outing; a cut above our normal choice for lunch. The price difference show itself in more than the decor (mind you, it's impressive: views on carefully tended spotless gardens, the traditional low tables and muscle ache inducing cushions, etc): it is most of all in the special character of the ingredients. The bento box contains snails, a Japanese cheese "So" which is made by slowly boiling milk for hours and hours, a complete pickled squidlet, a better class of tofu than we have ever tasted and a selection of pickles which was entirely new for us (again). Dinner is slurping down a straightforward udon, under the cool all-exposing neon light. Both seem ultimately Japanese.
Sinds gisterenochtend hebben we driehonderd foto's gemaakt. Het is maar een waarschuwing voor vrienden die de komende weken langskomen, als we terug zijn... In deze blog houden we ons uiteraard een beetje in.
We've made three hundred photo's since yesterday morning. This is just a warning for any friends visiting us in the first few weeks after we return... In this blog we will restrain ourselves.
We hebben nu met frisse tegenzin Nagasaki verlaten. De stad heeft een aantal grote toeristische attracties. Uiteraard het museum ter nagedachtenis van de slachtoffers van de atoombom die in augustus 1945 boven een wijk van Nagasaki tot ontploffing werd gebracht. De verzamelde getuigenissen, foto's en objecten zijn tot soberheid stemmende stukken van een legpuzzel die niet gemakkelijk in elkaar te passen is. Nagasaki heeft ook vrolijkere attracties, met name veel die het internationaal karakter van de stad benadrukken. Er zijn de Chinese tempels en restaurants - heel apart om in een gebouw dat zelf wel een Chinese tempel lijkt, de lift naar de panorama-verdieping te nemen en daar champon en sara udon te eten, twee Chinese gerechten met varkensvlees, garnalen, inktvis en allerlei die in Nagasaki zijn bedacht. Terwijl de lichtjes op de heuvels aan de andere kant van de baai langzaam aanfloepten, sipten we bier en sake en slurpten zoals het hoort, voor een all-in prijskaartje van 15 euro per persoon.
We've regretfully left Nagasaki behind. The city has a huge number of tourist attractions. There's the museum memorializing the victims of the atomic bomb that was exploded above a Nakasaki neighborhood in 1945, of course. The gathered testimonials, photographs and objects are all thought-provoking pieces in a larger puzzle that is not easily assembled. Nagasaki also has its happier attractions, especially those emphasizing the international character of the city. There are Chinese temples and restaurants - we dined in a building that looked like a huge Chinese temple, but had a lift to a top-floor panorama view. Once there, we ate champon and sara-udon, two Chinese dishes with pork, shrimp, squid and more, which were created in Nagasaki. We sipped beer and sake, and slurped our noodles (as per local custom!), while the hills on the other side of Nagasaki bay sparked to life - all this for the price of 15 euro per person.
Dejima is de belangrijkste getuigenis van het Nederlandse bruggehoofd in Japan. het voormalig eiland is inmiddels aan alle kanten omgeven door ingepolderde stroken land, maar Nagasaki heeft sinds 2000 enorm hard gewerkt om Dejima in zijn oude toestand te herstellen, en inmiddels zijn tien van de oude gebouwen opnieuw gebouwd, en ingericht met diverse tentoonstellingen en interieurs uit de periode. Ik kreeg een briljant idee hoe we het verblijf in Nagasaki konden financieren: nu op de foto met een echte Oranda-jin in Dejima voor maar 500 yen! Maar ik werd gestopt door mijn gade voor mijn plannen echt tot opbrengsten konden leiden.
Dejima is the most important witness to the Dutch bridgehead in Japan. By now, the shape of the former island has been nearly erased by land-reclamation efforts, but Nagasaki has worked hard since 2000 to return Dejima to its former state. That effort has included rebuilding ten of the old buildings and housing within them a variety of exhibits and period interiors. I got a brilliant idea for making our stay in Nagasaki self-financing: get your photo taken with a genuine Oranda-jin in Dejima for 500 yen. (Translator's note: note that he hasn't said a thing about who was going to get the period costume for him to wear...) But I was prevented from implementing my plan before it reached the revenue generating stage by my loving spouse.
In Glover Garden heeft de stad een aantal gebouwen verzameld van belangrijke buitenlanders die in de negentiende en begin 20e eeuw in Nagasaki aktief waren. De 'tuin' ligt op een steile heuvel: dus als je slim of lui bent, ga je omhoog met een lift en roltrap, en je loopt dan rustig naar beneden langs de vele gebouwen, fonteinen, kersenbloesems en uitzichtpunten. Ook hier die ongelooflijke aandacht voor detail: elke bocht geeft een nieuw in te kaderen prachtplaatje. Ook in de gebouwen is veel te zien, bijvoorbeeld een opstelling met praalwagens die op de diverse feesten zijn gebruikt. Als iets hier een 'tuin' heet, moet je je verwachtingen wel aanpassen: zowel Dejima als Glover Garden hadden wel vijftien verschillende exposities verspreid over een behoorlijk grote oppervlakte, en in elk van beide plaatsen waren we uren bezig om al het interessante een beetje te bekijken.
The city has brought together in Glover Garden quite a few houses of important foreigners who were active in Nagasaki in the nineteenth and early 20th century. The 'garden' is laid out on a steep hill: so if you're smart or lazy you take the elevator of escalator up, and then have a relaxed stroll down to see the many buildings, fountains, cherry blossoms and panaroma views. Here too the attention to details is staggering: every corner you turn yields a new postcard ready to be framed. Inside the buildings is a lot to see, too, like an exhibit with floats which have been used during various festivals. When something's called a 'garden' here, you need to manage your expectations: Dejima as well as Glover Garden offered fifteen or more exhibits each, spread over quite a large terrain, and in both places we needed several hours to see all interesting spots.
In al deze plaatsen waren we overigens twee van de weinige bleekgezichten. Dit zijn attracties voor de Japanners zelf (en voor de vele Koreanen die Nagasaki bezoeken).
In all these places we were two of the few pale faces. These are attractions for the Japanese themselves (and for the Koreans visiting Nagasaki).
Veel attracties dus, maar de echt mooie momenten staan in geen enkele reisgids. De twee zeer vriendelijke gerimpelde besjes (zo uit een Kurosawa-film weggelopen) die 's ochtends vroeg hun bentowinkeltje openden, midden in een van de vele woonwijken waar we doorheen slenterden, en wiens waren een heel smakelijk picnic-ontbijt verzorgden; de twee oudere vrouwen die bezorgd vroegen of mijn gade het niet te koud had, zo zonder overjas (het was toen zo'n 18 graden celcius); de meanderende straatjes met heel veel treden, de wandeling langs de fantastische baai, de mensen, de gezichten...
So, quite a few attractions, but the really great moments are ones you won't find in any travel guide. There were two very friendly ladies, with wrinkled faces as if two characters had walked straight out of a Kurosawa film, opening their bento store in the middle of a residential neighborhood where we were strolling, who provided us with a very delicious picnic-breakfast. Or the two elderly women who made a concerned enquiry to my loving spouse if she wasn't too cold not wearing a coat. (It was then around 18 degrees celsius.) Or the meandering streets with long sets of stairs, strolls along the fantastic bay, the people, the faces...
Al vanaf de eerste dag was het duidelijk dat onze reisplannen te ambiteus waren. In een land waar zelfs de verkeersborden interessant zijn, heb je meer tijd nodig om dingen te zien dan je ooit kan inschatten vanaf je eigen zitbank. Al snel viel Matsue in het noorden af - interessant, maar alleen bereikbaar na een lange treinreis. Die extra dag in Kyoto hadden we nodig. Na drie dagen viel het kwartje pas echt: schrappen AL die noordelijke bestemmingen, want: we komen terug!
Daarom zitten we vandaag heel ontspannen in Nagasaki: we geven de stad de tijd die het verdient!
From the first day onward it became clear that our travel plans were too ambitious. In a country where even the traffic signs hold significant fascination, you need more time to see things than you could ever envision sitting on one's own couch. So, we quickly dropped Matsue in the North from our schedule: interesting, sure, but requiring a long train journey to get there and we could use that time well in Kyoto. After three days, the penny dropped more definitely: get rid of ALL those Northern days destinations! Because: we'll be back! That's why we find ourselves quite relaxed in Nagasaki today: we'll give it the city the time it deserves!
Nagasaki is zo'n vijf uur reizen per trein van Kyoto. De eerste drie uur legden we enorme afstanden af via de hogesnelheidsroute die als een lint over Japan is gelegd. Maar de Shinkansen komt niet overal, dus stapten we over op de normale 'superexpress' toen we het westen van Japan hadden bereikt. Een heel andere beleving dan de enorme Shinkansen-treinen: we bevonden ons opeens in een wagon met panoramaruiten en zo'n vijftien draaibare fauteuils. Een mede-passagier bood ons een flesje met thee uit de regio aan, en een andere nam zijn gezichtsmasker af (dat zoveel Japanners dragen om de microben en luchtvervuiling af te weren) en gaf ons een pagina uit de krant van die dag met zijn foto erop: het bleek een in Japan bekende komiek te zijn. Opeens zagen we een andere reden om zo'n gezichtsmasker te dragen: zo kan je je als BJ rustig op straat begeven.
Nagasaki is some five hours by train from Kyoto. The first three hours we traveled at warp speed on the hispeed route which has been draped like a ribbon over Japan. But the Shinkansen does not come everywhere, so we exchanged onto the normal 'superexpress' once we'd reached the West end of Japan. Quite a different experience from the enormous Shinkansen trains: suddenly we found ourselves in a carriage with panorama windows and some fifteen swivelling comfy chairs. A fellow passanger offered us a bottle with local tea, and another one took off his face mask (which so many Japanese are wearing to ward off microbes and pollution) and handed us a page from that day's paper with his photo: he turned out to be a comedian who's well-known in Japan. Suddenly we saw another reason to wear such a mask: it's a great way to travel undisturbed when you're a Famous Japanese.
Nagasaki heeft 450 duizend inwoners, tegenover Kyoto's anderhalf miljoen, en een heel andere atmosfeer. De straten in Kyoto volgen een strak gridsysteem, dat me doet denken aan grote Amerikaanse steden ((hoewel de inspiratiebron veel ouder & Chinees is), en lijkt gebouwd om schaalgrootte en efficiency te bereiken, waarin je overspoeld wordt door mensen met haast. Nagasaki ligt rond een heuvelachtige baai, en de prachtige omgeving lijkt architecten te hebben geinspireerd tot speelsheid, en de inwoners tot een fierheid op hun stad, waar ze van genieten in plaats van hem te ondergaan. In plaats van de metro's van Kyoto zijn er de rammelende trammetjes van Nagasaki, die doen denken aan de oude trams van Antwerpen.
450 thousand people live in Nagasaki, as opposed to Kyoto's million and a half, and the atmosphere differs remarkably. Kyoto streets follow a strict grid pattern which reminds me of large American cities (though its inspiration is much older & Chinese), and seems to have been built to achieve scale and efficiency, which almost drowns you with hurried people. Nagasaki is built round a hilly bay, and the beautiful surroundings seems to have inspired architects to be playful, and its inhabitants to be proud of their city, and enjoy it rather than put up with it. Instead of the Kyoto underground, the creaking streetcars of Nagasaki make one think of the old streetcars in San Francisco.
