Zondag 12 maart 2017. De eerste prachtige lentedag van dit jaar valt bijna midden maart. De voormiddag wordt even onderbroken door het lawaai van de eerste grasmaaier. Enkele seconden later roept een luide schrille stem om stilte en een andere stem roept: “t is zondag, hé!”. Net voor de lunch zetten enkele buren zich buiten in een tuinstoel om van de warme zonnestralen te genieten en om te luisteren naar de kakofonie van verschillende vogelgeluiden. Gewoon prachtig. Kort na het middaguur haast iedereen zich naar buiten om van het lentezonnetje te genieten en om de eerste broodnodige vitaminen op te slaan. Ouders en/of grootouders met peuters en kleuters trekken naar het park om rond de vijver te wandelen, de eendjes eten te geven en ze gaan steevast na afloop met hun kroost naar de nabijgelegen speeltuin. Het gonst er nu al van vrolijke kinderstemmetjes.

Het is al oppassen geblazen bij het oversteken van de straten. Op de fietspaden rijden vandaag meer fietsen dan op andere dagen. Je haalt er de E-bike rijders zo uit. Met een brede glimlach op het gelaat stuiven ze je voorbij. Ze knikken dankbaar als ze de ruimte krijgen om te passeren.  Af en toe werpen ze een blik op hun bikepointer en als het nummer klopt met het cijfer op een bordje naast de weg, duwen ze met een vinger op het display en steken zonder moeite nog een tandje bij. De voortuintjes hebben al meer kleur dan de afgelopen maanden. Het werd tijd. Al dat groen begon saai te worden. De krokussen steken de kop op en de narcissen kleuren geel zoals de zon. Het is wachten op het weelderig kleurenpalet van de mooie azalea's.

De rozenperken in het Veltwijckpark staan er nog droevig bij. De knopjes zitten echter al klaar om open te springen. Niets dan vriendelijke en glimlachende gezichten passeren we op onze weg naar 'De Oude Landen'. Het voormalig militair domein grenst aan het Veltwijckpark en wordt vandaag massaal bezocht. We willen de eerste planten, bloemen en dieren spotten. De robuuste Galloway's liggen in het middagzonnetje te herkauwen. Voor de bloemen, zoals de wilde orchideeën, is het nog te vroeg. Sommige struiken kleuren al groen. De katjes van de wilgen, els en hazelaar kondigen ook de nakende lente aan. Ook hier in het natuurgebied hangt de lucht vol van vogelgeluiden. Het lijken wel honderden soorten. Volgens Natuurpunt wordt het gebied gegeerd door kleine rietvogels zoals blauwborst, kleine karekiet, bosrietzanger en rietgors.  Ze zijn moeilijk te spotten met hun uitstekende schutkleuren. Soms zie je ze vanuit je ooghoeken voorbij scheren. Ze landen op de tak van een boom maar verdwijnen voor je een foto kan nemen. Ons Rina slaagt er toch in om enkelen te fotograferen. Hoog in de lucht vliegen krijsend enkele meeuwen boven 'De Oude Landen'. We wanen ons enkele seconden aan de kust. Eksters maken een hels kabaal met hun krassend geschreeuw. De roek is niet mensenschuw en land op een paar meter voor ons. Ze pikken met hun snavel enkele keren op de grond en vliegen weer weg. We schrikken op door een opvliegende fazant. Hij zat verscholen in het hoge riet. Enkele vlinders fladderen voorbij. Zouden ze al nectar kunnen vinden om te overleven?

Wandelaars en zelfs fietsers die ons passeren knikken één voor één een goeden dag. Er is toch nog samenhorigheid. Zalig toch? Op de weg terug gaan we langs het dorpsplein waar alles in gereedheid wordt gebracht voor het gansrijden van 'De Lustige Gans'. Om 15:00u wordt de paardenstoet verwacht na een doortocht door de Ekerse straten. Ze hebben dit jaar uitzonderlijk veel geluk met het weer en het zorgt voor een grote opkomst van toeschouwers. Het is meer dan 17°C in de volle zon. De terrasjes bij café en taveerne zitten stampvol. Tijd voor een streekbiertje in het heerlijk lentezonnetje. Tot schrijfs.

Foto's: Rina Meurs.