Het vertrek We zijn er mee weg - see you in 2 months - vanaf morgen maken we de Europese wegen weer wat drukker ... geen peceke, geen krant, geen macabere nieuwsberichten, geen verkiezingen ... gewoon rustig wakker worden, door 't raam loeren om te zien of 't zonneke schijnt, opstaan als we zin hebben, kijken naar bootjes en inslapen op 't geklots van 't water en luisteren naar de vogels en 't ruisen van wind in de bomen - eten als we honger hebben, in slaap vallen op een boek ... uren naast mekaar zitten zonder de nood om te praten ... SAMEN GENIETEN VAN 'T LEVEN zolang het ons gegund is. Oh ja, we mikken op Griekenland.. of we er geraken??? Hangt af van 't weer en de plekjes die we ontdekken en of die ons al of niet kunnen bekoren. Niks moet, alles kan.... Salukes
In tegenstelling met het voorjaar rijden we nu met een prachtig weertje door de Dolomieten - we stoppen regelmatig en genieten van al dat mooi's vooral Valle di Landro - Meer op de Rienza
We stoppen op de camperplek in Misurina. Er staat slechts 1 collega Italiaan. Even groeten maar Babel legt ons beperkingen op. Pa gaat de nodige boodschappen doen nl. dumpen en de watervoorraad aanvullen
Een prachtig wandelgebied en 't ventje en de Kaya gaan een stapke doen. En het blijft stralend weer
De auto route naar boven is prachtig met heel mooie uitzichten herinneren we ons van vele jaren terug. Vermoedelijk is het nog even mooi maar er hangt nu een prijskaarte aan: 30 om te mogen doorrijden. Vinden we veel te veel en draaien met een grote bocht terug dalwaarts
Een heel mooi meer waar het in 't hoog seizoen enorm druk kan zijn. Nu zijn er hoogstens een paar tientallen toeristen en we kunnen genieten van de pracht en de rust
Wandelen in het Marmarole gebied nabij Cortina d'Ampezzo is een lust.
overtocht Italië Ancona naar Griekenland Igoumenitsa
We naderen Venetië. Het is laat in de namiddag en we zoeken ons een overnachtingsplaatsje in Mogliano want we vermoeden dat de ticket offices van de ferrymaatschappijen wel zullen gesloten zijn tegen dat we aan de haven geraken. 't Ventje weet te vertellen dat het een aangenaam plaatsje is maar dat ik best thuis blijf ...druk werkverkeer en hij wil niet dat ze nu al mijn scooter kapot rijden (en ikke?) en de stoepen zijn te hoog. Geen zorg: we sleuren 40 boeken mee en 6 verschillende handwerkjes. Na een heel rustige nacht naar de haven. Venetië: We proberen kort bij het gebouw te komen waar gehandicapten P zijn .. een lachertje, 4 kleine plaatsjes die wel leeg zijn maar niet op te geraken omdat er gewoon dubbel voor geparkeerd is ... we zijn dus wel degelijk in Italië (zullen nooit op een voorbehouden P staan want dat komt hun duur te staan - of ze de toegang blokkeren hindert niemand) Ik word gedropt en 't ventje gaat zich verderop parkeren. We zouden met Minoan willen varen omdat die van venetië ook naar Corfu gaan. Vandaag geen plaats meer en morgen?? ja, dat weet ze niet daarvoor moeten we morgen terug komen. U zegt mevrouw?? Werkt uw peceke niet of te lui om te kijken?? En dan morgen weer hier staan en geen plaats?? In 't plat vlaams .... Ze bekijkt me of ik van Timbouktoe kom. Als ik een papier pak en de naam noteer die op haar kaartje staat gaat ze plots toch kijken ... no thanks lady - to late. Hoop dat ze vandaag een beetje 't zuur heeft. Slecht karakter van mij maar 'k krijg de broebbelen als ze me zo behandelen en ... 'k zit in een rolstoel hé dat zijn dus toch allemaal debielen. Dan maar naar Anek, maar die hebben geen camping open deck meer vanuit Venetië. Vanuit Ancona wel en ze kijkt het voor ons even na. Er zijn groepen geboekt, morgen is er nog wel plaats maar we kunnen best toch even checken of het vandaag niet meer lukt. Zogezegd zo gedaan. We rijden zuidwaarts. Iets voor Ravenna hebben we nog een 10tal kms slechte weg, de rest is al hersteld. Vanaf Ravenna was 't in 't voorjaar hopeloos dus we beslissen hier maar de autopista te nemen. Vinden we doorgaans zonde omdat ge niks anders moet doen dan gasgeven en er doorgaans weinig te zien is maar zo halen we Ancona nog tijdig om de afvaart van vandaag te checken. Ik laat het genot aan 't ventje en haal mijn haakwerk boven. Ja, 'k ben aan de zoveelste zak bezig gehaakt van plastiek winkelzakjes ... Ancona: ook hier druk bezette p aan de ticket office. Ik word gedropt maar ze kunnen ons vandaag niet meenemen op open deck, er zouden nog genoeg plaatsen vrij zijn maar een duitse groep heeft al de plaatsen gereserveerd. 's Anderendaags kunnen we wel mee en ze schrijven onmiddellijk de tickets uit ook al is het er druk ... service dus. We rijden terug een paar kms noordwaarts en parkeren op het strand - van de eerste keer goed. Al wie er ooit met een MH op uittrok weet wat dit betekent: zonder veel kommentaar van de bijrijder over tever of tekort, te schuin of wat dan ook en zonder in 't mul zand te komen. De Kaya kan buitelen, 't ventje met ogen toe genieten van 't zonneke, ik in mijne zetel met mijn boek.
Bij 't wakker worden de rollo's naar beneden - 't zonneke schijnt binnen - we draaien ons nog eens om maar te mooi om lang te blijven liggen. Rond de middag vertrekken we naar de haven.We krijgen een goed plaatsje op de boot. De overtocht verloopt heel rustig.
Goed aangekomen op Griekse bodem. We sturen een berichtje naar onze vrienden die reeds een paar weken hier zijn dat we naar Sagiada gaan voor de eerste dagen. 's Avonds telefoon dat zij in Plataria staan een 30 km meer zuidwaarts. Zullen hun daar morgen treffen. De dingen waaraan we ondervinden dat het herfst is : vliegen en muggen. Deurgordijn wordt heel vlug voorgehangen en de vliegenmepper boven gehaald. Opletten de volgende dagen dat we niet teveel onder bomen of nabij waterplassen gaan staan. Sagiada vinden we heel aangenaam, rustig en deze tijd van 't jaar zijn we hier de enige toeristen. We waren hier ook een paar dagen in 't voorjaar en dz Griekse koffie komt er al heel vlug aan.
We hebben een dagske doorgebracht met onze vrienden in Plataria aan het strand. Nogal veel muggen onder de bomen en we plaatsen ons aan de overkant van de straat waar we nog even kunnen genieten van het zonneke. 's Morgens na het afscheid vertrekken onze vrienden zuidwaarts, wij terug naar Igoumenitsa. Om de paar uur zijn er boten naar Corfu: Corfu stad en Kelimmi op de zuidpunt van 't eiland. Vermoedelijk is dit laatste erg rustig en ... 't kost ons 20 minder. De boot is er al en 't is vlug, vlug. Achterwaarts de boot op en de klep gaat reeds toe voor we fatsoenlijk stil staan. De pier in Kelimmi is een stuk buiten 't centrum. Er is een cafeetje, een ticket box en een heel grote parking. Wie hier tevoet aankomt moet blijkbaar maar zien hoe hij in 't centrum geraakt. Wij willen eerst het zuidelijkste tipje doen en... na een half uurtje heb ik al heel veel zin om terug naar de ferry te rijden. Kavos lijkt wel een hippie oord, cafeetjes met open terras en ligzetels, overal grote TVschermen en filmvoorstellingen, verhuur van fietsen(matig), moto's en quads, en overal reclame voor "foam sex". De muziek knalt er door de smalle straten. Nieuwsgierig rijden we toch tot de uiterste punt waar een heel mooi plaatsje is om te staan ware het niet dat de jeugd er stoned rondhangt. We zijn dus even vlug terug in Kelimmi en rijden noordwaarts. We vinden een parking boven een mooi strandje: Gardenas beach. Minibusjes brengen de hotelgasten tot hier. Eens deze vertrokken zijn hebben we de wereld weer voor ons alleen.
We rijden verder noordwaarts gelukkig dat niet alles lijk Kavos is. Overal is men bezig met de olijven oogst: netten uitleggen, takken schudden, vruchten vergaren. Hier en daar stoppen we even en in de namiddag vinden we een rustig plekske aan een klein strand Gouvia. De hotelletjes hier zijn meestal verlaten. De ligstoelen staan er verlaten bij. Hier en daar een familie met kinderen. Ons Kaya heeft het gezelschap van een roedel honden die hier rondzwerven en door zowat iedereen gevoed worden. Ze wegjagen helpt maar voor even. Gelukkig schrikken ze wat van de venijnige blaf van de Kaya en vertrekken ze ( ben een beetje bang voor vlooien) 't ventje gaat wandelen en ik haal mijn handwerk boven. 's Avond wordt het ineens druk. Op 't hoekske gaat de bar open. We hebben geen zin om dit plekske te verlaten en schuiven alleen wat op naar 't ander eind van de parking ... in de hoop dat de vrijende koppeltjes in de auto's minder lawaai maken dan de disco. Uiteindelijk valt het allemaal mee en zijn de laatste auto's vertrokken voor ik om middernacht mijn boek sluit. 't Ventje en ons Kaya snurken tegen mekaar op.
We rijden op de flanken van een mooi kustgebergte in het Noord-Oosten. Aan de andere kant van de plas ligt Albanië en zoals reeds enkele vorige keren hebben we het gevoel dat we volgende keer toch over land door dit intrigerend land moeten rijden. Moet enorm mooi zijn van natuur.Van Corfu stad is er een ferry naar de overkant. Veel toeristen doen het dan ook als daguitstap. Zouden hier ook mensen met bootjes oversteken, of al zwemmend naar een beter leven willen? Wat zijn wij toch gelukzakken en we zijn er ons nochtans veel te weinig van bewust.
Noord Corfu vinden we mooi al zijn de vissershaventjes ook in deze tijd van 't jaar druk bezocht door toeristen. Vooral veel mensen die op hun boot leven doen blijkbaar de haventjes aan. Kassiopi is klein maar heel gezellig. De doorsteek naar het haventje smal en we moeten goed opletten nergens geen terrasje mee te nemen. Het parkingske dat we van veraf hadden gezien lijkt van kortbij toch niet dat te zijn. Overal afval gedropt en geen enkele Griek die zich daaraan stoort ... wij wel. Aan de andere kant van het stadje is een vissershaven met grote parking. Een nederlander ligt er met zijn boot en blijkbaar voor lange tijd. Op de kade heeft hij rudimentair een tafel gemaakt met daaronder zijn generator; satellietantenne hangt aan de boom; wat verder tussen de stenen heeft hij ook een kookplaats. We houden hier onze siësta
De noordelijke kuststrooks kon ons niet zo echt bekoren. In Roda zijn er heel wat rustige plaatsjes om te staan. Op een paar honderd meter zijn we al herhaaldelijk aangesproken doen Vlamingen die hier op hotel zijn. Plezant om even te praten en wat nieuws te horen van ons landje maar we hebben geen zin ons in een soort Benidorm onder te dompelen. Ag Astrakeri kon ons wel bekoren. Het weer is ondertussen wat omgeslagen en 't drijgt te regenen we zijn dus blij op harde bodem te staan aan het haventje al is er een heel leuk plekje aan 't strand. Sidari lijkt wel de tegenhange van Kavos alhoewel hier met welstellende toeristen. We rijden eens rond, wandelen wat rond en zoeken daarna ons heil in de bergen. Arilas laten we liggen en dat blijkt later van een andere camper wel een vergissing te zijn. Reden misschien om hier later nog eens terug te komen. Naar Angelokastro. Route er naartoe OK alhoewel soms steil en zeer smal. Ontgoocheling, eens daar is het nog ver stappen naar boven waar de site gesloten is. Op de kleine parking veel auto's en veel volk. We zijn de engelsen dankbaar die de weg voor ons een beetje vrijmaakten en een oogske in 't zeil hielden dat we niet 't bergske af gingen. Op de route naar Paleokastritsa heeft men mooie uitzichten vooral dat op het dorpje zelf. Alle bussen stoppen er en het is er een drukte van belang ...
Een serieuze afdaling met uitzichten en af en toe redelijk smal brengt ons op een parking aan 't water (wat verder is ook een grote drukke parking waar de bussen hun lading lossen). Er vertrekken boottochtjes naar de grotten. Tevoet kan men de heuvel op naar 't heiligdom. Eens 16u is zowat iedereen verdwenen, alleen de restaurantjes hebben nog wat klanten. We gaan 's anderendaags ook nog een kijkje nemen aan de andere kant aan de haven. Van hier vertrekken boten met glazen bodem zodat men wat beter kan zien wie en wat er allemaal in deze zee leeft (al vraag ik me af of er nog veel te zien valt - Grieken hebben jaren de zeeën bestookt met ontploffingstuigen om zoveel mogelijk vis boven te halen zodat ze nu leeggevist zijn, vissers nog zelden met een fatsoenlijke vangst binnenkomen en ze voor verbruik vis uit Spanje en Marokko invoeren - verse vis in de restaurants is dan ook heel dikwijls al even onderweg geweest over land)
Op de heenreis waren we maar even gestopt in Benitses. We gaan er nu onze schade inhalen. Het is er heerlijk staan aan de haven. Een licht briesje mildert de hitte maar houdt vooral de muggen een beetje weg. Het is een gezellig stadje. We blijven hier dan ook heerlijk een paar dagen rondhangen en hebben vlug contact met de bevolking die 's avonds hun stapte komen doen langs de waterkant. Ook Vlamingen voelen zich hier blijkbaar thuis. We proberen hier ook herhaaldelijk onze vrienden te bereiken maar 't lukt niet, noch met de gsm noch met de telefoon en 't internet café gesloten in 't laag seizoen
Zuidwaarts nemen we nog even de afslag naar Beach Alonaki via de arch. site van Gardiki. We geraken niet tot aan 't strand want de weg vinden we te slecht en de takken van de olijfbomen zwiepen langs alle kanten tegen de auto. Ook aan Lago Korissia hebben we blijkbaar niets verloren. Ge kunt er gerust staan maar 't zegt ONS niks. Waarom? dat 'k het niet weet. In Agh Georgios zuid van het meer voelen we ons goed. Allé we rijden wel eerst eens vast in 't zand want einde van de baan moeten we keren en 't ventje gelooft dat het wel in ene keer lukt en er hebben toch al veel auto's op 't strand gereden. Ja, ja ik voel de wielen zakken, 'k blijf stil zitten en zwijg als de dood. Buiten kijken een paar toeristen bedenkelijk om, wij bekijken mekaar en schieten in een lach. Wagen uit, vuilblik mee om te spitten, voetmat om er onder te leggen. We krijgen gelijk hulp van een koppel Canadezen en een strandwachter. Wat stenen bijgelegd, wat heen en weer wiegen, een forse duw en.. we zijn eruit. "Dat doe ik nooit meer" zegt 't ventje maar dat gezegde heb ik toch al verschillende keren gehoord. We vinden een mooie parking nabij de speeltuin en 't kapelleke. Waterkraantje om onze voorraad weer eens aan te vullen. Goed voor een paar mooie dagen (zelfs de bakker stopt als hij ons ziet staan) Willen we ook nog wat anders van Griekenland doen moeten we ons toch wat meer geen verplaatsen. Vandaag rijden we naar Petriti en onderweg is 't druk in de olijfgaarden. Het stadje heeft een bedrijvige vissershaven. Even voorbij nestelen we ons aan een keienstrandje. Wel vissersboten maar in 't heel oord geen verse vis te krijgen.
Morgen willen we de oversteek doen. We zoeken dus een plaatsje niet ver van de haven. We rijden naar de stranden van Lefkimi, eigenlijk zijn het 2 kleine nederzettingen maar de namen ben ik glorieus vergeten. We rijden langs een verbindingskanaal waar veel kleine vissersbootjes liggen. Voor de nacht vinden we een plaatsje aan het vissershaventje dat door God en klein pierke verlaten is, zelfs geen loslopende hond en dat is zoiets als een mirakel in Griekenland. Ook het strand ligt er totaal verlaten bij, maar voor wie het interesseert een heel goede parking. Aan de ferryhaven ligt er reeds een boot aangemeerd - ticket office gesloten - de gast in 't cafeetje doet of hij onnozel is, de eerste griek die we tegenkwamen die niet vriendelijk was. We wachten wel af. Als er na een tijdje een andere ferry aanlegt gaat het ticket kotje open. Even in 't verweer als ze ons meer willen aanrekenen. En als onnozel weg maar goed hardop tegen mijn ventje in 't engels zeg dat we dan wel een ticket op de boot nemen is het van slag OK OK en krijgen we het aan dezelfde prijs. (mé alle toeristen maar ni mé de deez hé) Op de boot ook nog een nieuwe ervaring: achteruit erop zijn we al gewoon maar nu heel achteraan de helling op ... ikke bang ... houden de remmen dat? wat als we naar voorschieten en die voor ons rammen? Kan het juiste hellingspercentage niet schatten maar 't was serieus. Met massa's adrenaline die door mijn aderen raasde zijn we toch veilig aan de overkant geraakt. Volgende keer hebben ze ons niet meer ... achteraan aanschuiven, maar misschien is 't dan weer wat anders.
We zijn terug in Plataria en we plaatsen ons op 't einde van de pier om zo weinig mogelijk last te hebben van vliegen en vooral muggen. Het is wel wat smal om te draaien maar met een aantal "pasop"'s lukt het - kop richting lantaarnpaal (moest hij gaan rijden ramt hij de paal ipv in zee te duiken - één van mijn nachtmerries) Rondom ons water en 't plekske voor ons alleen. We genieten, luieren, lezen, knutselen, rijden eens naar 't dorp en gaan wat internetten. Elke morgen onze verse portie vis. De tijd vliegt om. Volgende keer zeker ook een vislijntje meebrengen ... We horen over noodweren in de rest van Griekenland en iedere avond komt een inwoner op zijn wandeling langs om ons te verwittigen "hier gutes wetter, bleiben" 's Zaterdags grote drukte. Een Engelse groep zeilers komt aanleggen, einde van hun verlof. De mensen van 't agentschap hebben het druk om alles weer klaar te maken want de volgende dag vertrekt de laatste groep voor 't seizoen. Daardoor vindt ook een Duitser met zijn mooie catamaran geen aanlegplaats. 't Ventje helpt hen aanmeren - ze moeten wel nog gymnastiek doen om aan land te komen. Heel gezellige mensen en 't klikt nogal goed. We lenen ons trapke om het hen wat gemakkelijker te maken. Ze hebben ook veel reisverhalen bij en dat versmaden wij niet. Als ze vernemen dat wij nog nooit gezeild hadden nodigen ze ons uit, maar 't ventje heeft geen zeebenen en een zeer gevoelige maag en bedankt maar ik neem de uitnodiging graag aan. Het was een heel fijne dag. Een paar dagen later wuifden we ze uit en wensen hun nog veel vaarplezier en mooi zeilweer.
