“Nieuwe schoenen?”, vraagt mijn collega bijvoorbeeld. “Nee, ik had ze al een tijdje, maar nog niet echt veel gedragen”, zeg ik dan. En dat terwijl ik ze nog geen 24 uur geleden gekocht heb. Waarom ik erom lieg? Geen flauw benul. Alsof het mijn collega iets zou uitmaken of ik die schoenen gisteren of twee maanden geleden gekocht heb. Dit soort leugens vertel ik wel vaker. Op zich onschuldig, vind ik zelf. Maar soms ook wel wat lastig vanwege het risico dat je op een zekere dag een andere uitleg aan het een of ander geeft dan twee weken voordien. Om de één of andere reden vind ik dat het iets veiligs geeft om de waarheid niet (helemaal) te vertellen. Zelfs als de leugen stommer, omslachtiger of onwaarschijnlijker is dan de waarheid, geeft een gelogen uitleg minder het gevoel van kwetsbaar te zijn. Ik laat niet in mijn kaarten kijken.

Ik zal bijvoorbeeld nooit toegeven dat ik probeer af te vallen. Zo hoef ik ook niets uit te leggen als ik de dag nadien naar de chocolade grijp. Ik zal nooit toegeven dat ik afgevallen ben. Zo hoef ik ook niet uit te leggen waarom de kilo’s er enkele weken later weer aanzitten. Nieuwe kleren of schoenen zijn nooit echt nieuw. Dat men vooral niet denk dat ik dat model in die kleur nu nog zou kiezen. Ik draag het gewoon omdat ik het toch nog had liggen. Als ik het zo opsom, zou je kunnen denken dat ik een onzeker grijs muisje ben dat niet voor zichzelf durft op te komen. Toch niet. Meestal niet in ieder geval. Maar dan soms toch ook weer wel. Blijkbaar. Voer voor psychologen, dit.

27-08-2008, 23:27 geschreven door Ria  

Waarom haat ik huishoudelijk werk als ik er nog aan moet beginnen en vind ik het eigenlijk juist rustgevend als ik er eenmaal mee bezig ben? Waarom heb ik nooit zin in witloof, maar vind ik het eigenlijk toch altijd wel lekker als ik het dan toch eens eet? Waarom voel ik me gevangen in mijn relatie terwijl ik toch echt wel van mijn vriend houd? Waarom laat ik zo veel vriendschappen verwateren terwijl ik juist zo’n behoefte heb aan die contacten? Waarom zie ik zo tegen het sporten op terwijl ik weet dat ik me nadien altijd beter voel? Waarom eet ik zo veel zure colaflesjes terwijl ik weet dat ik daarna drie dagen tandpijn heb? Waarom houd ik mijn dieet niet langer dan tien dagen vol terwijl het me tot dan toe zo gemakkelijk af gaat?

Gewoon maar een greep uit de raadsels die door mijn hoofd spoken.

27-08-2008, 22:08 geschreven door Ria  

Ik ben verliefd. En ik geniet volop van mijn verliefdheid. Ook al zou deze er misschien niet mogen zijn. Ik ben verliefd op een ander. Ik ben verliefd op een vrouw. Ik ben verliefd op een vrouw die 16 jaar ouder is dan ik. Ik ben vaak verliefd, soms zelfs op meerdere personen tegelijk. In de zeven jaar dat ik met mijn vriend samen ben, is het een komen en gaan van meer en minder hardnekkige verliefdheden (“de huisarts” is zelfs een terugkerend fenomeen). Ik houd van mijn vriend. Ik ga niet vreemd in de enge zin van het woord. Maar toch ben ik niet eerlijk naar hem toe over mijn gevoelens. Ik fantaseer over dingen die niet voor zijn oren bestemd zijn. En tsja, deze vrouw nu, ze werkt op een dienst waarmee ik af en toe moet samenwerken. Ik verzin van alles om haar te kunnen zien of spreken. Ik houd van haar lach en van haar blik. Een echte schoonheid is het niet, maar zo zacht, zo slim, zo mysterieus. En ik denk dat ze geen idee heeft van wat er in mij omgaat. Geen sprake van dat iets van deze gevoelens wederzijds zouden zijn. Misschien maar goed ook. Want ja, ik ga tenslotte binnenkort met mijn vriend samenwonen in ‘ons nieuwe huisje’ met veeeel slaapkamers…

25-08-2008, 23:34 geschreven door Ria  

25-08-2008, 22:37 geschreven door Ria  

Hoe zit het met mij? Al weer 28 jaar oud en ik zou kunnen zeggen dat ik niet slecht bezig ben. Ik voeg hier direct aan toe dat dat laatste er maar net vanaf hangt van welke kant je de zaken bekijkt. Enerzijds ben ik al weer een jaar of zeven van de straat, heb zelfs met meneer een huisje gekocht dat binnenkort bewoonbaar is, heb een leuke baan waar mijn inzet (als ik me niet vergis) gewaardeerd wordt. Heb lieve ouders en een fantastische broer. Maar dan die andere kant. Veel vragen houden mij ’s nachts uit mijn slaap. Vragen waarvan ik me maar al te goed besef dat ze een groot cliché zijn op mijn leeftijd. Is meneer wel de ware voor mij? Word ik niet doodongelukkig daar in dat nieuwe huis? Zou ik niet opnieuw gaan studeren en iets totaal anders gaan doen? Zou ik niet als de wiedeweerga mijn best gaan doen om 10 kg kwijt te raken? Als ik met zo veel cruciale vragen zit, is het dan wel een goed idee om nu aan kinderen te beginnen? Is het op mijn leeftijd wel een goed idee om het kinderproject op de lange baan te schuiven? Hout of tegels in de badkamer? Mail ik mijn studiegenootje nog eens of beschouw ik die vriendschap definitief als ‘om zeep’? Zou ik een facebookaccount aanmaken? Hoe serieus moet ik mijn buikvlinders nemen als mijn huisarts me onderzoekt? Hoe serieus moet ik mijn buikvlinders nemen als ik een praatje maak met die dame van dienst B3? Hoe serieus moet ik mijn buikvlinders nemen als ik iets ga drinken met mijn goede vriend-dichter-muzikant? Hoe serieus kan je deze besluiteloze buikvlinders überhaupt nemen? Zijn dat mini-spataders op mijn dij? Is dat een grijze haar? Kunnen all-stars nog wel voor iemand van 28? Ik denk dat het duidelijk is. Ik heb behoefte aan een uitlaatklep die ik hoop te vinden in deze blog.

25-08-2008, 22:07 geschreven door Ria