We verlaten onze mooie plek met bestemming Portovenere.
Even ten zuiden van Riomaggiore schittert het pittoreske havenstadje Portovenere. De smalle straatjes, de gekleurde huisjes en het authentieke haventje maken dit plaatsje tot een van de meest romantische plekken aan de Ligurische kust en eigenlijk ook tot de verborgen zesde parel van de Cinque Terre. Het is zeker zo mooi, zo niet mooier dan een van de vijf beroemde dorpjes. Bovendien is het er veel minder toeristisch. Er zijn heerlijke restaurants en winkels; het prachtige blauwe water en de zeer charmante uitstraling doen de rest.
We hadden een goede slaapplaats gevonden aan de kust en hebben toen de eerste keer de fietsen van de haak gehaald om het stadje te verkennen. Op de vorige plaatsen was het onmogelijk om te fietsen, bergachtig en geen fietspaden.
Ochtendstond. Zicht 's morgens vanuit het raam op Portovenere.
Terug de baan op naar het verste punt volgens onze planning: Pisa. Zo rijden we door Lucca.
Lucca is de hoofdstad van de provincie Lucca in de regio Toscane en telt 89.346 inwoners (2017). De stad is een van de rijkste steden in Noord-Italië, ligt zo'n 25 km ten noordoosten van Pisa en circa 80 km ten westen van de regiohoofdstad Florence.
Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini (Lucca, 22 december 1858 Brussel, 29 november 1924) was een Italiaans componist. Dus even op de foto in de schaduw van zijn geboortehuis.
Om te overnachten zoeken we een rustige plaats langs... jawel, de waterkant.
Samen met de componist Puccini op de foto.
Marina di Viareggio. Zetels en parasols zover je kan kijken en een enorm breed strand, geschat zo een 100m.
Het is zondag 9 september. We staan op een ruim plein aan de kustlijn. Vandaag is de ganse kustweg verkeersvrij en staan marktkraampjes zover je kan kijken.
Van 's morgens tot 13u is het een drukte op de markt. Het is een ideale plaats om te fietsen. Even de omgeving verkennen per fiets langs de kust rechts en links en dan landinwaarts waar een grote groene zone met bossen ligt, in de schaduw is het aangenaam rijden.
Maandag 10 september fietstocht naar Livorno langs de kust Zuidwaarts. Niet ver met de fiets, een 16 km, maar we hebben de trip onderschat qua veiligheid. Zolang we langs de kust fietsten was het ok, maar Livorno is dik tegengevallen, geen aantrekkelijke stad.
Terrazza Mascagni Livorno Italië.
De typische pijnbomen zie je hier veel in het landschap.
Dit is onze slaapplaats dicht bij de zee, in het centrum en toch rustig om te slapen, want vanaf 19u is het hier autovrij.
De ondergaande zon is iedere avond anders en mooi.
Terug 600 km noordwaarts rijden, via het meer van Luzern naar een slaapplaats aan de Rijn.
Een prachtig plekje aan het meer van Luzern in Zwitserland, we hielden er een stop in de heen en terugreis ! Dus hebben we het opgeslagen in Google Maps en komen er nog terug.
Vlak voor de Gotthardtunnel een idyllisch plaatsje weg van de drukke autostrade. Met de mobilhome kan je vlak bij het water parkeren.
Breisach am Rhein: grens Duitsland en Frankrijk. Bij één van onze vorige trips hebben we hier ook overnacht. Rustig en mooi !
De zwanen zijn tam en dankbaar voor het ontbijtbrood.
Gisteren bij aankomst in de luchthaven zagen we een toerist met dezelfde valies van ons vertrekken, toevallig dachten we eerst, maar het bleek echt ons valies te zijn, want we hadden slechts 1 van de 2 valiezen op de band gevonden. Na aangifte en heel wat vertraging voor de transfer naar het hotel eindelijk op bestemming. In plaats van aankomst 13u in hotel was het ondertussen al 16u ! Dan moesten we gaan shoppen want in die valies zaten schoenen! en toiletzakken! Maar het goede nieuws kwam om 19u, de luchthaven belde dat er per vergissing een verkeerde valies was meegenomen. Dus toch nog ons eigen gerief terug. We hadden nog geen schoenen gekocht, wegens niet gevonden... bijna geen winkels in de omgeving. Wel hadden we nu scheergerief genoeg en zonnecrème dubbel, net zoals shampoo, douchegel en kam.
Het privéstrand met een eilandje. Veel stenen maar in het water wel zand.
Zicht op ons hotel in de baai.
Zonsondergang vanuit ons venster. De stenen liggen er nat bij, niet van de regen zoals thuis maar van de sproeiers
We hebben een auto gehuurd voor 3 dagen. In tegenstelling tot Malta (onze vorige reis) kan je hier geen bus vinden. En alles is uitgestrekt, kleine dorpjes aan zee en niks er tussen. Met ons boekje over Sardinië in de hand gaan we op zoek naar de bezienswaardigheden in de top 10.
Zo belanden we in St Teresa Di Gallura dan naar Palau. Per boot naar eiland La Maddalena. Caprera en dan die beer in de rots Capo d'Orso.
De weg naar Palau, links en rechts zee.
Als je goed kijkt zie je boven op de berg de 'Orso' of beer in de rots. Van dichtbij is het ietsje duidelijker.
 "Sad"){kind=icon}
 "Very Happy"){kind=icon}
