Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Weet u het nog? Gaan we er met onze maatschappij wel op vooruit? Ik weet het niet meer. Waar ieder levend wezen in troepen of kuddes samenleeft, groeien wij steeds verder uit elkaar. Waar mensen vroeger buren, vrienden, familie onvoorwaardelijk hielpen bij moeilijkheden, staan de zwakken er bij ons iedere dag een beetje meer alleen voor. Hebben wij nog keuzes? Mogen we nog een eigen ongezouten mening hebben? Als ik in een artikel lees, geschreven door der Günter Wallraff himself, waarin staat dat bij levenranciers van een grote, duitse warenhuisketen werknemers voor een hongerloon in mensonwaardige omstandigheden voor minder dan het minimumloon moeten werken, ben ik verontwaardigd. Doch als ik enkele dagen later een brood wil kopen en weet dat ik in desbetreffende warenhuisketen, voor hetzelfde bedrag, het viervoud aan brood heb als bij de bakker, schuif ik mijn verontwaardiging snel opzij. Boeren klagen, terecht waarschijnlijk, dat ze te weinig of zelfs geen inkomsten hebben aan hun geteelde gewassen. Wie gaat hier met het kapitaal lopen? Warenhuispersoneel werkt aan lage lonen, om de onkosten te drukken. Hightech produkten worden aan stuntprijzen aangeboden, om u te overtuigen om er langs te gaan, terwijl ze zelden of nooit voorradig zijn. De meeste artikellen die u aangeprezen worden komen uit landen waar nog in mensonwaardige omstandigheden gewerkt wordt, want de winstmarges moeten omhoog. Wat met de kwaliteit? Wij zitten nog in een bevoorrechte positie, want velen moeten moeite doen om rond te komen. Je mag dan nog een harde werker zijn, als je niet over lijken gaat, kom je er toch niet meer. It's all about the money. Ik vraag niet om een revolutie, maar hoop ooit op een mentaliteitsverandering. Straks zijn we allen autisten en kunnen we met onze gevoelens geen weg meer uit.
Ik dank u voor uw aandacht en blijf optimistisch!
Vjete
Wat zie jij nog in de wolken?
Reacties op bericht (2)
21-06-2008
media
Lees, kijk, luister de naar de media... En je danst op hun muziek, spreekt hun woorden en deelt hun pessimisme... Samen de put in. En vooral niets doen en zeggen dat er niets aan te doen is. En boos kijken naar iedereen die jij niet kent, want de schuld zal wel dáár liggen.. De sociale zekerheid is trouwens een vangnet, helaas is het een trampoline geworden: iedereen wil er op!
21-06-2008 om 21:55
geschreven door annemiek
19-06-2008
De wolken
Ik zie al lang geen dollartekens meer in mijn wolken, laat staan een Euroteken. En waar moet het heen? Geen idee eigenlijk. Wat ik wel weet is dat het hier in België wel erg gesteld is met de loonkosten. Als een jong meisje een de kassa uren aan een stuk eieren, kaas en brood zit te laseren (is dat wel gezond eigenlijk?), dan krijgt ze ocharme rond de 8 euro per uur, bruto dus. Haar baas, welwillend of niet, zal voor dat schamele uur zowat tussen de 19 en 23 betalen. Wie is dan de schuldige? Moeten we weer met de vinger richting regering zwaaien? Deels wel. Want loonkostverlagingen worden door de liberalen al jaren aan een stuk als nationaal erfgoed aangekondigd. Heb jij al iets gemerkt op je loonfiche? Op je belastingsberekening? Wel, ik niet. Ok, er was een loonindexatie, met dank aan de tweede hoogste inflatie van Europa (keurig na Slovenië). Elke extra euro wordt nogmaals lekker afgeroomd. Het is verdomde crisis in België. En wie staat op? Niemand, tenzij de boeren die Brussel even in de war sturen. Het fijne stof boven Brussel zal een nieuwe piek bereikt hebben dankzij de ronkende tractormotoren. Snel reden om een groene taks misschien? En dan moet een bezorgd kijkend Leterme dit zootje in Belgenland oplossen. Ik wens hem veel succes. Het gaat niet goed met Europa. Het wordt stilaan een copie van de Verenigde Staten. Nu nog de sociale zekerheid afbouwen, en wanneer ik met pensioen ga, mag ik langs de winkelstraten van Kortrijk designstad zitten bedelen. Ach ja, who cares? Ik zal toch niets beter te doen hebben tegen die tijd.
