Het wordt misschien wat langdradig , maar we waren weer om 10 00 hr bij onze kleine meid.Ze had al gegeten , ze was al verschoond, dus hadden we tijd om volop met haar te spelen. Maar dat was buiten de wil van onze madame gerekend. ze was al wat moe. WE hebben ondervonden dat als ze al gegeten heeft , ze vroeger wakker geworden is , en dan zijn deze 2 uren lang voor haar. Ze heeft het wel tot 11 45 hr vol gehouden , maar dan was het tijd voor haar bedje. Volgens Aishan , begint ze al de manieren te ontwikkelen van een kindje in een gezin ipv in een weeshuis. Ze weet dat als ze begint te wenen , ze meer aandacht krijgt en waarschijnlijk ook haar zin. Als ze in het weeshuis weent, is er niet direct iemand om haar vast te pakken of met haar te spelen.We proberen om haar niet altijd haar zin te geven , maar als we ze laten wenen dan krijgen we ook van die rare blikken , en dan zorgen we er maar liever voor dat ze ophoudt. Dus het is soms moeilijk. Je wordt altijd in de gaten gehouden , en soms wil je liever met haar alleen zijn. Maar die tijd komt nog , en dan zullen we misschien terug denken aan die tijd in het weeshuis waar ons dan gemeld werd hoe je ermee moet omgaan of wat je juist moet doen. De tijd zal het ons leren. Na het bezoek zijn we naar de moskee geweest. Hier in Petro is 50 procent van de bevolking Moslim en de andere helft orthodox. Ik ben voor het eerst in een moskee geweest. Schoenen uit , lang kleed aan , hoofd bedekt. Aishan die Moslim is heeft ons een rondleiding gegeven ook in het gedeelte dat normaal gezien alleen voor de mannen toegestaan is. De mannen bidden beneden en de vrouwen op de eerste verdieping. Aangezien Sebastian aan de andere kant zijn schoenen moest uidoen , kwam hij doodleuk aangewandeld op het verdiep van de vrouwen. We zijn dan maar snel naar beneden gegaan , waar het voor de mannen toegelaten is. Er waren maar weinig mannen , misschien dat ze daarom niets gezegd hebben over het feit dat er 2 vrouwen in hun gedeelte waren. Toch was het interessant om dit gebouw van binnen te zien. Daarna zijn we iets gaan eten met Aishan. Ik heb voor de eerste keer hier een hamburger met frietjes en mayonnaise gevonden. Dit zal zeker niet de laatste keer zijn , dat ik dit zal eten. Hier in Kazachstan bestaat er geen MCdonald of KFC. Geen enkel internationale keten van fastfood restaurants is hier te vinden. Dit zie je ook aan de figuren van de jonge meisjes en vrouwen. Je krijgt hier echt een minderwaardigheidsgevoel als je wat meer kilootjes op je heupen hebt. Die zijn hier ontzettend slank en redelijk groot , dit afhankelijk van hun schoenen met 10 of 20 cm hoge hieltjes. Maar als ze wat ouder worden , worden ze een echt moederke , met de kilootjes erbij. We hebben in de middag nog geskypd met onze Hugo , met Alexander en met de ouders van Sebastian Vanavond eten we op de kamer en kijken naar de video ´Live of Brian `
