Jezus was de berg opgegaan, hij onderrichtte zijn leerlingen 
en begon allerhande mensen geluk te wensen. 
Gelukkig wie nederig van hart zijn:
dat zijn zij die zonder pretentie hun verantwoordelijkheid opnemen;  
de treurenden: zij die getroffen worden door onbegrijpelijk lijden; 
de zachtmoedigen: die eronder lijden, soms op straat moeten komen omdat er zoveel geweld in de wereld is.
De barmhartigen; die eronder gebukt gaan dat alles onderworpen wordt aan economische wetten van winst en profijt.

Gelukkig wie zuiver van hart zijn: die botsen met zoveel bedrog en schone schijn; 
de vredestichters: die het opnemen tegen de wet van de sterkste en onrechtvaardige structuren. 
Gelukwensen, maar tegelijkertijd ook richtingaanwijzers om voor elkaar toekomst mogelijk te maken 

Jezus ziet duidelijk de kant van het verraad, de ontrouw, de haat, het kwaad dat mensen  elkaar aandoen. 
Hij ziet de kant van de dood, de slepende ziekte, het verlies, de rouw. 
Hij weigert zin te geven aan armoede, honger, aan droefheid of het lijden. 
Maar feliciteert en bemoedigt mensen omdat ze niettegenstaande al hun ongeluk toch blijven geloven, hopen en beminnen. 

De zaligsprekingen tonen ons dat niet de hoop op een ander leven, maar de moed om het eigen leven anders te leven, onze toevlucht is. 
Durf in te stemmen met het leven, met het verwelkomen van het onvervulde,
het onvoltooide, opdat, te midden van al deze gebreken, Gods Geest in jou zou kunnen weerklinken en zijn werk voltooien. 

In onze prestatiemaatschappij, die de uitslovers waardeert en succes voorstelt als het ultieme geluk; worden de zaligsprekingen vaak gezien als het tegendeel van hedendaagse waarden. 
Maar op subtiele wijze zeggen ze ons dat er altijd de mogelijkheid is om te groeien, wat ook onze leeftijd of levensverhaal is. 
Het woordje ‘zalig’  in het evangelie laat zich immers ook vertalen als ‘op weg’ ‘op stap’, ‘vooruit’, ‘en marche’!”. 
Nee we brengen dood niet in het Leven zoals men dat met Halloween doet, 
maar we verwelkomen het Leven te midden van ons beperkt bestaan. 

Daarom zijn we vandaag hier samen want we zijn content dat de kerk de kleine, 
vergeten mensen in de hoogte steekt. 
Vandaag maakt ze eens heel duidelijk wat ze gelooft en steeds luid verkondigt, 
dat God houdt van mensen die in hun gewoon bestaan 
op een buitengewone manier het gewone goed hebben gedaan.
Soms hebben zij, meer dan anderen, 
in uitzichtloze situaties nooit de hoop opgegeven.
Ze stonden daar, helend, trouw.
Vandaag zeggen we dat er diepe poëzie steekt in dat leven van hen 
die nooit een gedicht maakten, 
alleen maar zich uitdrukten met kleine, ja soms grote draagkracht.
Weet je nog hoe zacht hun gemoed was en hoe triestig om kleine en grote ruzies.
Ze waren bereid om op te komen voor verzoening, te vergeven 
en kregen tranen in hun ogen als anderen gelukkig waren.

Alleen consequente liefde bracht zo licht in ons bestaan.
Sterk als de dood is de liefde.

Paul Scheelen