Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 25-09-2022
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Niet uitstellen tot morgen - 26e zondag door het jaar C 2022 – Gie Stappaerts

    Zesëntwintigste zondag door het jaar C 2022 - Zondag 25 september 2022

    Eerste lezing: Amos 6, 1a.4-7 'Wee de zelfverzekerden'
    Evangelie: Lucas 16, 19-31 - 'Lazarus en de rijke vrek'

    Wij zongen daarstraks samen als loflied: 
    Magnificat! Jubelt allen in de Heer! Jubelt om uw heil! 
    Wie zich verheffen in hun macht, Hij haalt ze van hun tronen neer, maar wie gering is beurt Hij op. 
    De Heer verheft wie armoe lijdt en schenkt zijn gunst in overvloed. De rijken zendt Hij ledig heen. 
    Het is inderdaad niet meer of niet minder dan het Magnificat, waarvan wij de woorden zo graag in de mond leggen van Maria. 
    En neen, dat gebeurde niet per vergissing. Want ja, ook dat Magnificat komt uit het evangelie van Lucas (Lc. 1,52-53).
    Laten we daarom samen in het evangelie van Lucas op ontdekking gaan. 

    Vorige week hoorden we nog de parabel over de onrechtvaardige rentmeester (Lc. 16,14-19), over de omgang met het geld. Vandaag vertelt Lucas ons opnieuw een parabel, over de arme Lazarus aan de poort  (Lc. 16, 19-31).  En elders in zijn evangelie lezen we ook nog de parabel van de Barmhartige Samaritaan (Lc 10,25-37). In ieder van die parabels én in het Magnificat toont Lucas ons de voorkeur van Jezus voor de armen en eenvoudigen.

    In de parabel van vandaag krijgt die arme een naam: Lazarus. Die naam betekent: "God helpt". De rijke heeft geen naam. Lucas tekent heel scherp de tegenstelling tussen de rijke, die elke dag feest kan vieren, en de arme aan de poort. Bij hun dood zijn de rollen omgekeerd. Lazarus leeft en is "in de schoot van Abraham". De rijke wordt gekweld in de onderwereld. Hij lijdt hevige pijn en hij hoort dat hij zijn kansen heeft verkeken en zijn tijd op aarde slecht heeft besteed.
    Het lot van de rijke vrek en de vreugde van Lazarus illustreren heel goed de woorden van het Magnificat, een paar hoofdstukken eerder (Lc. 1,52-53): "Heersers stoot hij van hun troon en wie gering is geeft hij aanzien. 
    Wie honger heeft overlaadt hij met gaven, maar rijken stuurt hij weg met lege handen". 
    Zowel bij de parabel van Lazarus als bij de parabel van de onrechtvaardige rentmeester (Lc. 16,14-19), had Jezus zeker een aantal Farizeeën voor ogen, die rijk waren én geld hadden. Rijkdom is voor hen allicht of zeker een teken van zegening. 

    Maar niet alle Farizeeën waren rijk. Misschien is de kritiek van Lucas, ten overstaan van hen, wat te scherp. 
    Dus is de vraag van vandaag: wie is wie in deze parabel? En vooral, wie zijn wij, als leerlingen van Jezus, in deze parabel?
    Zijn wij "een" Lazarus? Of zijn wij eerder rijke vrekken? 
    Gaat het enkel om het financiële? Of gaat het veel verder? 

    Armoede heeft immers veel meer gezichten en veel verschillende aspecten: slechte behuizing, ongezond eten, achterstand op school. 
    Volgens een studie zou 21 procent van de bevolking in Vlaanderen moeilijk rond kunnen komen. Bij die "nieuwe armen", onder meer door de stijgende energieprijzen, komen er meer en meer ook kleine zelfstandigen die over de kop gaan, jonge gezinnen die moeten gaan bedelen, langdurig werklozen die zich in betere tijden zwaar geëngageerd hebben in afbetalingen, gepensioneerden die ooit goed hun geld verdienden in hun beroepsloopbaan en het nu met veel minder moeten stellen, geschorste werklozen en mensen die niet in orde zijn met een aantal administratieve verplichtingen. 

    Zo zijn wij vandaag allemaal wel een beetje minder Farizeeër, en een beetje meer ge-lazarus-d. Dat neemt niet weg dat wij, aan onze kant van de wereld, er over het algemeen beter voorstaan. 
    Maar bijna niemand loopt met een bord rond waarop staat: "ik ben arm".
    Lazarus lag aan de poort. Zoals er vandaag meer en meer armen leven in onze maatschappij. Zoals er vandaag vluchtelingen bij ons aankloppen uit Oekraïne. Zoals er vandaag armen wachten aan de poorten van Europa, al dan niet zwalpend op een bootje op de zee. Ook die mogen we allemaal Lazarus noemen. De Lazarussen, ze zijn ondertussen met velen. Staan wij aan hun zijde om kloven te dichten en poorten voor hen te openen?  

    In het parochieblad van deze week lees ik dat "de meeste vluchtelingen worden opgevangen in arme landen in het Zuiden". Rijk is altijd een relatief begrip. Eerder een gevoel van welzijn, dan van welstand. Eerder een gevoel van naaste zijn, dan van vreemdeling. Vandaar dat mensen uit buurlanden, hoe arm ook, vlugger geneigd zijn om hulp te bieden. "Vergeleken met anderen, doen wij uiteindelijk niet zoveel voor vluchtelingen" schrijft Erik De Smet in Kerk en Leven. 
    Om even een vergelijking te maken: in 1914, toen België plots door Duitsland overvallen werd, trokken meer dan 1,5 miljoen landgenoten op de vlucht naar onze buurlanden Frankrijk, Groot-Brittannië en Nederland. Zij die vanuit Antwerpen vertrokken, meestal te voet naar Nederland, werden er heel gastvrij opgevangen. 
    Om dezelfde redenen wordt West-Europa en ook ons land overstelpt door vluchtelingen uit Oekraïne. Relatief veel van hen worden opgevangen bij mensen thuis. Anderen komen terecht in opvangdorpen, zoals het nooddorp op Linkeroever, in onze parochie, waar ondertussen 200 appartementen in containers beschikbaar zijn. Al is het zeer de vraag of deze container-woningen wel een gezellige opvang zijn. 

    Weer een andere parabel bij Lucas gaat over de Barmhartige Samaritaan (Lc 10,25-37). De boodschap van die Samaritaan is eenvoudig: "Ga niet voorbij", wees niet hardvochtig en afstandelijk zoals de rijke. 

    Die barmhartige Samaritanen die, als enkeling of in een organisatie, armen opvangen, helpen, oriënteren. Ook zij hebben vele gezichten, ook dichtbij ons. Denk aan de Gemeenschap van Sant'Egidio, met hun kinderopvang en de tweedehandswinkel Laudato Si', het sociale restaurant Bakboord en de Mazen van het net, waarvoor wij vandaag opnieuw met ons winkelkarretje klaarstaan. 

    We mogen de zorg voor de armen die roepen aan de poort van ons leven, niet uitstellen tot morgen. 
    Willem Vermandere zong 20 jaar geleden al over al die Lazarussen. Hoe "Ze roepen en zingen aan ons deure: Doet open bange blankeman". Hij onderstreepte daarin niet zozeer de armoede maar wel onze schroom, onze schrik, onze angst voor het onbekende, voor hun anders zijn. 
    Wanneer wij straks het Onzevader zullen zingen, en biddend vragen om "ons" dagelijks brood, laten we daar dan ook de consequenties bijnemen, voor alle Lazarussen waarmee we deze zorg delen. 
    De aanwezigheid "aan ons deure" van hen die "honger" hebben door gebrek aan brood, aandacht of affectie, geeft een heel andere diepte aan deze bede. 
    Amen. 

    25-09-2022 om 08:02 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    11-09-2022
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vergeving en verzoening - 24e zondag door het jaar C 2022 – Fred Van de Velde

    Vierëntwintigste zondag door het jaar C 2022 - Zondag 11 september 2022

    Eerste lezing: Eerste boek Timoteüs 1, 12-17 'Christus gekomen voor de zondaars'
    Evangelie: Lucas 15, 1-32 - 'Vreugde over één zondaar die zich bekeert'

    Elke week luisteren we hier naar een verhaal dat over Jezus van Nazareth vertelt, of waar Hij zelf de hoofdrol speelt of minstens aan het woord is. En als brave gelovigen vinden wij die verhalen meestal wel mooi en zijn wij geneigd om instemmend te knikken. Die Jezus gaf toch wel het goede voorbeeld en zijn lessen kunnen we best ter harte nemen. Inspirerende verhalen vinden wij toch altijd in die bijbel. Tot we er even dieper over nadenken.
    Neem nu het evangelie van vandaag. Het gaat daar over een verloren zilverstuk en een verloren gelopen schaap. Verder in de tekst van Lucas komt trouwens ook nog het welbekende verhaal van de verloren zoon. En als het verlorene - het zilverstuk, het schaap of de weggelopen zoon - teruggevonden is, heerst overal vreugde en is iedereen content.

    Maar is dat wel zo? 
    Die vrouw die haar geldstuk kwijt is had maar wat zorgvuldiger moeten zijn en haar geld beter wegbergen. En het klinkt misschien schattig dat die herder op zoek gaat naar dat ene schaap dat verloren gelopen is. Maar is het ook realistisch? Economisch ingestelde mensen denken natuurlijk zo niet. Je laat geen kudde schapen achter om er eentje te gaan zoeken. Wat gaat er intussen met die 99 andere gebeuren? Bovendien:  een schaap hoort bij de kudde te blijven. Wie verloren loopt heeft tegendraads gehandeld, heeft niet geluisterd naar de herder of de hond. 
    En hoort dus niet meer echt bij de kudde.

    We hebben er in onze taal zelfs een uitdrukking voor. Zo een schaap geven wij al gauw het etiket van zwart schaap. Hij heeft zichzelf buitenspel gezet en we geven hem al snel een andere kleur om niet te vergeten dat hij er niet bij hoort. En dat we er liefst niet te veel meer mee omgaan. 
    Jezus vertelt dit verhaal trouwens om een antwoord te bieden aan farizeeërs die hem verwijten dat Hij te veel omgaat met tollenaars en zondaars. En daar ga je toch liever niet mee om! Misschien zijn die tollenaars en zondaars ook verloren gelopen schapen of zwarte schapen. 

    En ook voor zulke mensen hebben wij in onze taal  uitdrukkingen klaar liggen. Eigen schuld dikke bult. Wie niet horen wil moet voelen. Ook bij het verhaal van de verloren zoon is dat vaak onze eerste reactie. We vinden die vergevingsgezinde vader in het verhaal wel tof, maar we voelen toch meer begrip en empathie voor die oudste zoon. Hij is altijd braaf thuis gebleven  en voor hem wordt geen feest aangericht.

    Het is ook vaak onze eerste reactie wanneer er begrip wordt gevraagd voor mensen die zware misstappen hebben begaan of zelfs echte misdaden op hun geweten hebben. Als men dan voor die mensen pleit voor enig begrip of hen een nieuwe kans wil bieden, zeggen wij gemakkelijk: hebben die slachtoffers ook een tweede kans gekregen? Wordt er geen rekening gehouden met de familie van de slachtoffers, met hen die achterblijven in verdriet en gemis? Het zijn altijd degenen die in fout waren voor wie begrip wordt gevraagd. En wij, tellen wij dan helemaal niet mee?

    Misschien hebben die mensen die misstappen begaan hebben of zelfs misdaden hebben gepleegd wel een moeilijke jeugd gehad of waren zij gefrustreerd door te veel mislukkingen en tegenslagen. Maar wij hebben toch ook tegenslagen en frustraties gekend. En hebben wij altijd tweede kansen gekregen?
    Al te vaak nemen wij het dan op voor die negenennegentig schapen. Die hebben gedaan zoals wij en zijn bij de kudde gebleven. En we willen een schaap dat verloren gelopen is misschien wel helpen. Maar niet tegen elke prijs. En we vragen respect en dankbaarheid als wij dat arme schaap gaan zoeken of steunen. Het moet ons dankbaar zijn voor de kansen die wij geven. En zo blijven wij bij de goeden horen, de negenennegentig witte schapen.
    Het wordt helemaal anders als wij ons in de plaats stellen van dat honderdste schaap. 
    Als we ons bijvoorbeeld proberen te zien als die vluchteling die na dagen wachten en wachten en op straat slapen, hopend op een antwoord op zijn asielaanvraag, toch eens zijn geduld verliest.

    Of – om het wat dichter bij ons te situeren - als we bijvoorbeeld zelf eens de laatste van de klas zijn geweest. Als we ons kunnen inleven in de vernedering van de vrouw die altijd kleren draagt die zij van andere dames gekregen heeft. Als we ons in de plaats stellen van die jongen die geld moet vragen om zijn studies te betalen. Of van dat meisje dat elke week moet bijgewerkt worden omdat ze niet kan volgen in de klas.

    Dat zijn de vragen, problemen en bezorgdheden van het honderdste schaap. Laten we proberen begrip en empathie voor dat schaap op te brengen. Liever dan het de woestijn in te sturen als de zondebok, het zwarte schaap dat er niet meer bij hoort. 
    Dat is wat Jezus ons vandaag voorhoudt. Het honderdste schaap moet niet worden afgezonderd of opgegeven. Het is niet voorgoed verloren. We moeten het blijven zoeken, want het hoort erbij. Ook al is het misschien niet helemaal wit zoals de anderen. 
    Maar daarom hoeven we het ook niet helemaal zwart te maken.

    11-09-2022 om 06:33 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 09-2022
  • 06-2022
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!