een vervolg op Polsfotodagboek, klik op de foto voor een groter formaat. Helaas is het op het ogenblik nog steeds onmogelijk te reageren op deze blog. Ondanks diverse pogingen om dit probleem te melden bij de webmaster is er voorlopig nog geen antwoord of verbetering. Frustratie troef. Ik denk er aan een nieuw platform te zoeken om mijn dagelijkse ei kwijt te kunnen.
Een e-mail sturen kan gelukkig nog wel.
03-08-2020
03 augustus Kempisch Kanaal
Ondanks mijn minder positieve ervaring met het verplicht dragen van een mondmasker bij het fietsen tijdens de voorbije tropendag vorige vrijdag ben ik er vandaag toch weer op uit getrokken voor een (kort) tochtje. Het Kempisch Kanaal is een van mijn voorkeur bestemmingen en het mooiste stuk vind ik nog altijd het gedeelte tussen St. Jozef Olen en Café Den Thys. Dat ik dan bij het zien van een glad wateroppervlak met spiegelingen en mooie wolkenluchten in een decor zonder verder storende elementen even stop om een beeld mee naar huis te nemen mag niet als abnormaal beschouwd worden toch?
We zijn vandaag een dagje naar Rotterdam geweest, niet vanzelfsprekend in deze corona-tijden maar we hadden een goede reden. Kleindochter Julie gaat verder studeren in die stad en het appartementje waar zij de volgende jaren hoopt te wonen moest worden in orde gebracht. We hebben uiteraard ook het aangename aan het nuttige gepaard en we zijn een tijdje de stad in getrokken achter ons fototoestel aanlopend.
Zoals iedere amateurfotograaf wel weet is Rotterdam een walhalla voor architectuurliefhebbers en ik reken mezelf daar ook bij. Ik ben er al diverse keren op fotosafari geweest maar iedere keer ik er terug kom geniet ik weer evenveel. De kubuswoningen zijn ondertussen al door iedereen gefotografeerd, een huizenhoog cliché dus, maar toch kon ik het ook deze keer niet laten. Je kunt er niet alleen dat erg bekende recht-omhoog-beeld met de kubussen rond een veelhoek lucht te pakken krijgen - let wel, ik heb dat ook nu weer even vastgelegd - maar in het grote complex zijn er diverse minder bekende hoekjes waar je aangenaam verrast wordt. Dit is er ook zo een.
Ik had gedacht dat tegen een uur of half vijf het ergste leed wel zou geleden zijn qua tropische hitte. Een rondje fietsen moest me even uit de covid-stress halen. Ik heb het geweten. Primo: het was nog wél heet, erg heet... secundo: fietsen met een mondmasker is NIET leuk. Je krijgt echt minder adem, je begint te zweten, dat ding wordt vanbinnen en later ook vanbuiten nat... Ik vrees dat ik de komende weken wat vaker mijn verplaatsingen met de wagen zal doen. Al snel na het vertrek besliste ik om het bij een klein ritje te houden: Lichtaart, Rielen, Kasterlee, Lichtaart, klaar. Op de Rielen vond ik tijdens een korte drank-pauze (water) deze drie bomen bereid even voor me te poseren.
Het is weer laat geworden aan het Albertkanaal in Grobbendonk. Het water is 's avonds meestal het fijnste om te skiën en de beide jeugdige champs, kleinzoon Jef en zijn maatje Dries, hebben weer van jetje gegeven vandaag. Voor één keer wil ik eens twee foto's tonen, weliswaar in een collage. Dries is er voor de eerste keer in geslaagd een 360° beweging te maken met het wakeboard, lees: hij is er in geslaagd helemaal rond te draaien. Op de eerste foto zie je hem midden in de beweging en foto twee toont dan weer de ontlading achteraf.
Ik was weer eens naar Turnhout gefietst met geocacheplannen. Nieuw binnen de geocachewereld is de soort Labcache. Lab staat waarschijnlijk voor het feit dat dit nog in ontwikkeling is. Een labcache zoek je met de smartphone en je hoeft geen fysieke container of een andere vorm van cachebehuizing te zoeken of aan te raken, als je op de goede locatie bent moet je een vraag beantwoorden op de phone en dan telt dat als een vondst. Ideaal in deze coronatijden eigenlijk. Er was een nieuwe serie van 5 in Turnhout met als thema historisch erfgoed. Dan is het vanzelfsprekend dat ook het begijnhof bezocht moest worden. Ik was er al vaker want een van mijn goede vrienden, de helaas al een tijd overleden commandant Van Herck woonde er. Ik vond het weer leuk er een tijdje rond te hangen en enkele van de vele mooie huizen te fotograferen.
Ik heb deze foto een symbolische titel meegegeven. Nu de tweede golf van de Covid-miserie zich aandient en de regels ook weer strenger worden mag ik hopen dat er daardoor toch wat licht aan het eind van de tunnel gloort. Ik heb de titel bedacht na dat ik de foto gemaakt had hoor... ik kwam hier gewoon voorbij gefietst in de late namiddag en mijn symetrie manie kwam weer even boven toen ik de tunnel voor me zag. Een korte stop volstond om even de kleine Sony uit mijn zak te halen, nog steeds onder de indruk van de prestaties van dat ding.
Alle eendjes zwemmen in het water... enz. Ik fietste over het jaagpad langs het kanaal in Turnhout en deze formatie witte eenden was te net iets te verlokkelijk om niet even te stoppen om er wat foto's van te maken...
Luie zondag vandaag. Ik ben weliswaar nog eens naar de terreinen van de LRV gewandeld maar daar waren de kinderen aan het rijden met pony's en kinderen fotograferen tegenwoordig, daar heb ik niet zo'n goed gevoel bij... Ik heb me dan maar in de eigen tuin op de wereld van de kleine beestjes gestort. Toch is deze foto niet met de macrolens gemaakt. Met de 70-300 ( die stond er nog op van gisteren ) kun je nog iets meer afstand houden en door de tele-stand krijg je toch ook wel een mooie vervaagde achtergrond.
De plaatselijke LRV ( landelijke ruiter vereniging ) richtte vandaag een jumpingtoernooi in. Hun terrein ligt langs de Dressenstraat en daar wandelen wij iedere dag één of meerdere keren voorbij. Terwijl het vrouwke met Phaido verder naar huis liep ben ik er een hele tijd bijven rondhangen en ik heb een massa leuke foto's meegebracht. Het was moeilijk kiezen voor deze blog, de motivatie om voor dit beeld te gaan zit 'm in de eenheid man-paard, hoofden naast elkaar, dezelfde vastberaden blik en een hoop dynamiek.
Op deze bijzondere dag, 24/7, kan ik niet anders dan een foto van mijn schatje en mezelf posten op deze pagina. Camera op statief, 10 seconden instellen, snel langs het vrouwke gaan staan en naar het vogeltje kijken. Klik. Het accessoire is er niet zozeer omwille van de inhoud of om aan te tonen dat ik plotsklaps een pastis-drinker zou zijn, maar wel omwille van wat er op staat...
Tja, eerst wil ik even kwijt dat ik zelf niet de meest positieve ervaringen heb met jagers, dus ik ben al een beetje bevooroordeeld. Als ik toegesnauwd word dat ik mijn hond moet aanlijnen terwijl hun jachthonden wel loslopen heb ik een iedereen gelijk voor de wet gevoel en als er mij een jager dreigt dat ie mijn hond de volgende keer afknalt als ik 'm niet aanlijn dan... is dat niet meteen een stimulans om me tot jachtsympathie te verleiden. Vandaag deden we een mooie wandeling in het bosgebied de Winner-Vlasmeer tussen Hechtel Eksel en Lommel. Toen we diep in het bos deze constructie zagen wilden we best wel eens dichter bij gaan zien. Daar was een voederbak met mais, voedsel dat je daar niet zo maar zet voor de konijnen of je eigen koeien... Vijftig meter verder zagen we tegen een boom een platform met met een ladder bereikbaar was. Als ik dan mijn logisch denken verder invul zie ik daar een jager die wacht tot er een ree van het eten komt proeven en... knal... Bambi dood, hoera... wat een jachtplezier...
Het vrouwke moest voor een laatste routine-controle na haar oogoperatie naar de oogarts in Herselt. Dat duurde niet erg lang en na afloop gingen we nog even verder richting Westmeerbeek om in het kasteelpark Ter Borght twee nieuwe geocachen op te pikken. Het is daar erg mooi wandelen en we hebben er uitgebreid onze tijd voor genomen. Natuurlijk heb ik ook weer enkele foto's gemaakt...
Een graanveld langs de Smallebroeken. De ondergaande zon deed haar best om alles nog eens met avondkleuren te beschilderen. Creatief gebruik van het kantelbaar schermpje van de kleine Sony biedt soms leuke mogelijkheden. Van uit een extreem laag standpunt kon ik de zon zelf net buiten beeld houden en door het tegenlicht zijn de halmen alleen nog silhouetten tegen de warme achtergrond. Okee, er zit een beetje ruis in de foto maar mij stoort het niet. Het gaat om de sfeer.
Tijdens de dagelijkse wandelingen met Phaido komen we regelmatig andere woefkes tegen en doorheen de jaren hebben we ook veel hondenbaasjes en -vrouwkes leren kennen. Deze meneer is soms alleen en ook wel eens samen met zijn echtgenote vaak op pad met twee prachtige witte honden, een reu en een teef. Het zijn schatten van beesten maar de reu, die bij de dierenarts enkele essentiële voortplantingsorganen is kwijtgeraakt, is stikjaloers als Phaido bij het teefje gaat snuffelen. Die moet dus aangelijnd blijven tijdens de ontmoetingen. Het teefje daarentegen geniet van de extra vrijheid en ze komt haar baasje uit erkentelijkheid dan ook knuf knuf en kissie kissie doen door in zijn armen te springen. Ik had mijn camera schietklaar vandaag.
Wij vragen ons ook wel eens af of wij nu eigenlijk Phaido uitlaten, ofwel dat Phaido ons uitlaat. Feit is dat indien Phaido er niet moest zijn, wij waarschijnlijk minder zouden aan de wandel gaan. Het antwoord op de vraag is onbelangrijk eigenlijk, we genieten er allebei van. Toen ik deze meneer zag wandelen met vijf hondjes bedacht ik even dat ie toch wel sterke of lange armen moest hebben... maar meteen daarop realiseerde ik me dat een roedel van 6 nog meer plezier verschaft...
De geschiedenis herhaalt zich. Zoon Michael heeft een van mijn vroegere hobby's meegekregen. Varen en waterskiën stond vroeger in ons gezinnetje ieder jaar op nr 1 als het over vakantie en hobby ging. Kanaal, Gardameer en andere bevaarbare waterkes, je kon er ons vinden. Op een mooie zomeravond zoals vandaag weten wij dat het water in de vroege en de late uren het fijnste is om achter de boot te hangen. Over de vroege uren praat ik liever niet maar late in the evening... Vrachtschepen zijn er dan nog nauwelijks op het kanaal en de wind gaat dan meestal ook liggen. Na zonsondergang vanavond beleefden we weer zo'n heerlijke avond die me qua gevoelens meteen 30 jaar terug in de tijd catapulteerde. Van uit de boot kon ik dit plaatje schieten van Dries, een vriendje van kleinzoon Jef. Het was al te donker om alle details perfect in beeld te krijgen, maar het avondrood dat in het kanaalwater reflecteert en de sfeer wilde ik bij deze toch tonen.
Zonder welbepaald doel stapte ik deze namiddag weer maar eens op de fiets en voor ik er erg in had stond ik op de Grote Markt in Turnhout. Terwijl ik op het terras van café De Beurs achter een Duvel zat kreeg ik in de gaten hoeveel plezier de kleinsten hadden met de fonteinen op het plein. Toen de dorst gelaafd was ben ik met de camera in aanslag de waterpret eens wat beter gaan bekijken. Ik heb er enkele leuke foto's aan over gehouden.
Het vrouwke was toe aan een andere lens. Voor ons, hobbyfotografen is een lens een ding dat op je camera zit. In de medische wereld is dat een onderdeel van het oog dat jammer genoeg soms in slechte toestand geraakt. Gelukkig kan de wetenschap tegenwoordig redding brengen en een lens vervangen is een routineklus geworden, bijna net zo makkelijk als een andere lens op je camera klikken. Na dat ik het vrouwke deze morgen naar het ziekenhuis in Herenthals had gebracht voor haar oogoperatie had ik nog weinig zin om te fotograferen. Het druilerige weer hielp ook niet echt mee moet ik zeggen. Ik ben dan maar achter de computer gekropen om wat bewerkingsachterstand in te halen van plaatjes die ik eerder deze week schoot. Daar ben ik ook mee verder gegaan toen ik mijn schatje weer terug had opgepikt.
Ik val vandaag dus weer eens terug op werk van enkele dagen geleden. Deze dode bomen vond ik erg mooi. Ik moest onwillekeurig denken aan iets wat ik ooit las en dat ik graag als titel van deze foto wil gebruiken: "Bomen sterven staande".
In tegenstelling tot wat Sabine en Frank ons wilden wijsmaken werd het vandaag alsnog een redelijk goede dag op weergebied. Ik heb alleszins deze morgen mijn wake-up-koffies genuttigd en mijn krantje gelezen buiten in het zonnetje onder het terras achter ons huis. De mooie orchidee die ik enkele dagen geleden al eens toonde houdt mij dan gezelschap en regelmatig bekijk ik die met bewonderende blikken. Zo zag ik dat een lieveheersbeestje een plekje gevonden had tussen de bloemen om zijn/haar middagdutje te doen.
Ik heb de macrolens even op mijn camera gezet en ik heb het tafereel in een erg kleurrijke foto gestopt.
PS. Toch even een verduidelijking: mijn morgen situeert zich op het tijdstip van de dag dat door de meesten middag wordt genoemd.
