een vervolg op Polsfotodagboek, klik op de foto voor een groter formaat. Helaas is het op het ogenblik nog steeds onmogelijk te reageren op deze blog. Ondanks diverse pogingen om dit probleem te melden bij de webmaster is er voorlopig nog geen antwoord of verbetering. Frustratie troef. Ik denk er aan een nieuw platform te zoeken om mijn dagelijkse ei kwijt te kunnen.
Een e-mail sturen kan gelukkig nog wel.
27-07-2020
27 juli Alle eendjes...
Alle eendjes zwemmen in het water... enz. Ik fietste over het jaagpad langs het kanaal in Turnhout en deze formatie witte eenden was te net iets te verlokkelijk om niet even te stoppen om er wat foto's van te maken...
Luie zondag vandaag. Ik ben weliswaar nog eens naar de terreinen van de LRV gewandeld maar daar waren de kinderen aan het rijden met pony's en kinderen fotograferen tegenwoordig, daar heb ik niet zo'n goed gevoel bij... Ik heb me dan maar in de eigen tuin op de wereld van de kleine beestjes gestort. Toch is deze foto niet met de macrolens gemaakt. Met de 70-300 ( die stond er nog op van gisteren ) kun je nog iets meer afstand houden en door de tele-stand krijg je toch ook wel een mooie vervaagde achtergrond.
De plaatselijke LRV ( landelijke ruiter vereniging ) richtte vandaag een jumpingtoernooi in. Hun terrein ligt langs de Dressenstraat en daar wandelen wij iedere dag één of meerdere keren voorbij. Terwijl het vrouwke met Phaido verder naar huis liep ben ik er een hele tijd bijven rondhangen en ik heb een massa leuke foto's meegebracht. Het was moeilijk kiezen voor deze blog, de motivatie om voor dit beeld te gaan zit 'm in de eenheid man-paard, hoofden naast elkaar, dezelfde vastberaden blik en een hoop dynamiek.
Op deze bijzondere dag, 24/7, kan ik niet anders dan een foto van mijn schatje en mezelf posten op deze pagina. Camera op statief, 10 seconden instellen, snel langs het vrouwke gaan staan en naar het vogeltje kijken. Klik. Het accessoire is er niet zozeer omwille van de inhoud of om aan te tonen dat ik plotsklaps een pastis-drinker zou zijn, maar wel omwille van wat er op staat...
Tja, eerst wil ik even kwijt dat ik zelf niet de meest positieve ervaringen heb met jagers, dus ik ben al een beetje bevooroordeeld. Als ik toegesnauwd word dat ik mijn hond moet aanlijnen terwijl hun jachthonden wel loslopen heb ik een iedereen gelijk voor de wet gevoel en als er mij een jager dreigt dat ie mijn hond de volgende keer afknalt als ik 'm niet aanlijn dan... is dat niet meteen een stimulans om me tot jachtsympathie te verleiden. Vandaag deden we een mooie wandeling in het bosgebied de Winner-Vlasmeer tussen Hechtel Eksel en Lommel. Toen we diep in het bos deze constructie zagen wilden we best wel eens dichter bij gaan zien. Daar was een voederbak met mais, voedsel dat je daar niet zo maar zet voor de konijnen of je eigen koeien... Vijftig meter verder zagen we tegen een boom een platform met met een ladder bereikbaar was. Als ik dan mijn logisch denken verder invul zie ik daar een jager die wacht tot er een ree van het eten komt proeven en... knal... Bambi dood, hoera... wat een jachtplezier...
Het vrouwke moest voor een laatste routine-controle na haar oogoperatie naar de oogarts in Herselt. Dat duurde niet erg lang en na afloop gingen we nog even verder richting Westmeerbeek om in het kasteelpark Ter Borght twee nieuwe geocachen op te pikken. Het is daar erg mooi wandelen en we hebben er uitgebreid onze tijd voor genomen. Natuurlijk heb ik ook weer enkele foto's gemaakt...
Een graanveld langs de Smallebroeken. De ondergaande zon deed haar best om alles nog eens met avondkleuren te beschilderen. Creatief gebruik van het kantelbaar schermpje van de kleine Sony biedt soms leuke mogelijkheden. Van uit een extreem laag standpunt kon ik de zon zelf net buiten beeld houden en door het tegenlicht zijn de halmen alleen nog silhouetten tegen de warme achtergrond. Okee, er zit een beetje ruis in de foto maar mij stoort het niet. Het gaat om de sfeer.
Tijdens de dagelijkse wandelingen met Phaido komen we regelmatig andere woefkes tegen en doorheen de jaren hebben we ook veel hondenbaasjes en -vrouwkes leren kennen. Deze meneer is soms alleen en ook wel eens samen met zijn echtgenote vaak op pad met twee prachtige witte honden, een reu en een teef. Het zijn schatten van beesten maar de reu, die bij de dierenarts enkele essentiële voortplantingsorganen is kwijtgeraakt, is stikjaloers als Phaido bij het teefje gaat snuffelen. Die moet dus aangelijnd blijven tijdens de ontmoetingen. Het teefje daarentegen geniet van de extra vrijheid en ze komt haar baasje uit erkentelijkheid dan ook knuf knuf en kissie kissie doen door in zijn armen te springen. Ik had mijn camera schietklaar vandaag.
Wij vragen ons ook wel eens af of wij nu eigenlijk Phaido uitlaten, ofwel dat Phaido ons uitlaat. Feit is dat indien Phaido er niet moest zijn, wij waarschijnlijk minder zouden aan de wandel gaan. Het antwoord op de vraag is onbelangrijk eigenlijk, we genieten er allebei van. Toen ik deze meneer zag wandelen met vijf hondjes bedacht ik even dat ie toch wel sterke of lange armen moest hebben... maar meteen daarop realiseerde ik me dat een roedel van 6 nog meer plezier verschaft...
De geschiedenis herhaalt zich. Zoon Michael heeft een van mijn vroegere hobby's meegekregen. Varen en waterskiën stond vroeger in ons gezinnetje ieder jaar op nr 1 als het over vakantie en hobby ging. Kanaal, Gardameer en andere bevaarbare waterkes, je kon er ons vinden. Op een mooie zomeravond zoals vandaag weten wij dat het water in de vroege en de late uren het fijnste is om achter de boot te hangen. Over de vroege uren praat ik liever niet maar late in the evening... Vrachtschepen zijn er dan nog nauwelijks op het kanaal en de wind gaat dan meestal ook liggen. Na zonsondergang vanavond beleefden we weer zo'n heerlijke avond die me qua gevoelens meteen 30 jaar terug in de tijd catapulteerde. Van uit de boot kon ik dit plaatje schieten van Dries, een vriendje van kleinzoon Jef. Het was al te donker om alle details perfect in beeld te krijgen, maar het avondrood dat in het kanaalwater reflecteert en de sfeer wilde ik bij deze toch tonen.
Zonder welbepaald doel stapte ik deze namiddag weer maar eens op de fiets en voor ik er erg in had stond ik op de Grote Markt in Turnhout. Terwijl ik op het terras van café De Beurs achter een Duvel zat kreeg ik in de gaten hoeveel plezier de kleinsten hadden met de fonteinen op het plein. Toen de dorst gelaafd was ben ik met de camera in aanslag de waterpret eens wat beter gaan bekijken. Ik heb er enkele leuke foto's aan over gehouden.
Het vrouwke was toe aan een andere lens. Voor ons, hobbyfotografen is een lens een ding dat op je camera zit. In de medische wereld is dat een onderdeel van het oog dat jammer genoeg soms in slechte toestand geraakt. Gelukkig kan de wetenschap tegenwoordig redding brengen en een lens vervangen is een routineklus geworden, bijna net zo makkelijk als een andere lens op je camera klikken. Na dat ik het vrouwke deze morgen naar het ziekenhuis in Herenthals had gebracht voor haar oogoperatie had ik nog weinig zin om te fotograferen. Het druilerige weer hielp ook niet echt mee moet ik zeggen. Ik ben dan maar achter de computer gekropen om wat bewerkingsachterstand in te halen van plaatjes die ik eerder deze week schoot. Daar ben ik ook mee verder gegaan toen ik mijn schatje weer terug had opgepikt.
Ik val vandaag dus weer eens terug op werk van enkele dagen geleden. Deze dode bomen vond ik erg mooi. Ik moest onwillekeurig denken aan iets wat ik ooit las en dat ik graag als titel van deze foto wil gebruiken: "Bomen sterven staande".
In tegenstelling tot wat Sabine en Frank ons wilden wijsmaken werd het vandaag alsnog een redelijk goede dag op weergebied. Ik heb alleszins deze morgen mijn wake-up-koffies genuttigd en mijn krantje gelezen buiten in het zonnetje onder het terras achter ons huis. De mooie orchidee die ik enkele dagen geleden al eens toonde houdt mij dan gezelschap en regelmatig bekijk ik die met bewonderende blikken. Zo zag ik dat een lieveheersbeestje een plekje gevonden had tussen de bloemen om zijn/haar middagdutje te doen.
Ik heb de macrolens even op mijn camera gezet en ik heb het tafereel in een erg kleurrijke foto gestopt.
PS. Toch even een verduidelijking: mijn morgen situeert zich op het tijdstip van de dag dat door de meesten middag wordt genoemd.
Het vrouwke moest vandaag weer naar de oogarts in Herselt voor de laatste controle voordat overmorgen haar andere oog geopereerd wordt. Terwijl zij alle onderzoeken ondergaat heb ik dan een uurtje tijd om met Phaido aan de wandel te gaan. Ik weet ondertussen de Grote Nete makkelijk te vinden dwars door het bos een eindje verderop richting Westmeerbeek en het is daar fijn wandelen. Zoals je ziet op de foto waren er nog die hetzelfde idee hadden...
( Dank aan Willy touwens om me er op te attenderen dat het Westmeerbeek is en niet Boortmeerbeek... het zal wel aan den Duvel liggen )
In de loop van de namiddag werden de fietskriebels steeds erger en uiteindelijk ben ik toch maar vertrokken om een stuk langs het Albertkanaal te gaan rijden tot aan de waterski-club in Grobbendonk en terug. Qua watersport was er weinig bedrijvigheid, zoonlief was sowieso belet, die was aan het werk en het water was ook redelijk wild door de vele vrachtschepen. Ik heb natuurlijk altijd andere alternatieven in petto. Zo kon ik alle geocachen aan deze kant van het kanaal te pakken krijgen en ook het fototoestel heb ik constant binnen handbereik. Op dit punt zie je de drie bruggen over het kanaal aan de westkant van Herentals. Helemaal in de verte zie je een stuk van de brug aan de Herenthoutse weg, dichterbij de brug aan de Lierse steenweg, die beide bruggen zijn al vernieuwd en verhoogd voor de duwvaart, en vooraan de spoorwegbrug van de lijn Herentals-Lier-Antwerpen. Die is de volgende in de rij van te vervangen kunstwerken. Dat het nodig is zie je aan het niet eens zo grote vrachtschip dat er net onderdoor kan, de giga duwvaartkonvooien moeten nog even geduld hebben. Dat de spoorverbinding van de Kempen naar Antwerpen binnenkort met de nodige problemen zal worstelen lijkt me moeilijk te vermijden.
Mijn cachemaatje Jackie en zijn vrouwke waren een weekendje weg met de caravan om in het Nederlandse Nistelrode hun geocache honger te stillen. Ik kon niet achterblijven natuurlijk en ik heb vanmorgen de fiets achter op de wagen gezet en ik ben ze gaan helpen. We fietsten kris kras door de Maashorst, een gigantisch natuurgebied, op deze mooie zomerdag, soms over erg drukke fietspaden, maar meestal over kleine zandweggetjes waar je enkel wat wandelaars tegen kwam. We hebben er met volle teugen van genoten. Zowel het fietsen als het geocachen en het fotograferen scoorden hele hoge cijfers vandaag. Het enige minpuntje: als je tijdens een hele dag geen enkel café op je route tegenkomt om de steeds groter wordende dorst te lessen dan is dat doffe ellende. Ik had wel water bij in de fietstas, maar dat is voor noodgevallen he...
Als je van Groot Rees richting Corsendonk fietst kom je langs deze oude schuur. Ik ben er al tientallen keren voorbij gekomen en elke keer weer bedenk ik dat ik hier toch eens moet stoppen om te fotograferen. Vandaag heb ik de daad bij de gedachte gevoegd. Toen ik de beelden vanavond thuis bekeek vond ik meteen dat het mooie, heldere, gesatureerde avondlicht niet echt paste bij het oude onderwerp en ik ben dan maar een beetje gaan spelen met Nik-filters en andere photoshop-mogelijkheden tot ik uiteindelijk tot dit resultaat kwam. Hier kan ik mee leven.
Kleindochter Julie had me gevraagd of ik niet wilde komen fotograferen bij de eindvoorstelling van een week cursus moderne dans die ze gegeven had aan een groep Antwerpse jongeren in Berchem. Zoiets kan ik niet weigeren natuurlijk maar... ik wist niet hoe moeilijk de klus zou zijn...
Ik had geen idee van het programma, wist niet waaraan ik me mocht verwachten of waar ik op moest letten, ik kende de locatie niet, wist dus ook niet wat er bruikbaar was qua materiaal en hoe het licht zou zijn. Dat bleek alvast niet meteen fotograaf-vriendelijk. Voeg daarbij het feit dat een gedeelte van de witte muren in de zaal bedekt waren met een zwart doek en een gedeelte niet, dat er in de redelijk smalle zaal volk voor me kwam zitten en dat de groep meestal erg breed uitzwermde tijdens de dans. Ik had er op gegokt dat ik met de 50 mm en de 70-300 wel het geschikte materiaal mee had... niet dus. Met de 50 mm. kon ik deze scene net niet helemaal te pakken krijgen bijvoorbeeld, links is er een meisje dat helaas niet op de foto staat en verder achteruit gaan kon niet. En dit is niet de enige keer dat ik de 16-35 heb gemist. Gelukkig zaten of dansten ze niet altijd zo ver uit elkaar.
Als we vertrekken voor de dagelijkse wandelingen richting Smallebroeken lopen we langs de omheining achter frituur het Blokske. Daar zitten twee honden, een mastino, grote lobbes die zich nauwelijks laat horen en een Jack Russel-achtig keffertje dat ons van een geluidsspoor voorziet zo lang we in de buurt zijn. Phaido reageert daar niet op, dat vindt ie beneden zijn waardigheid denk ik en zelf schenk ik er ook nauwelijks aandacht aan behalve vandaag dan. Ik heb 'm eens gefotografeerd..
Groene vingers hoef je me niet toe te schrijven. Ik kan weliswaar erg genieten van de natuur, de planten en de bloemen maar er zelf mee aan de slag gaan door in de grond te gaan woelen of iets dergelijks is niet aan mij besteed. Het vrouwke heeft daar meer voeling mee maar om nu te zeggen dat zij een volleerde tuinierster is, dat nu ook weer niet. Als wij bloemen in huis halen of cadeau krijgen dan zijn die meestal geen lang leven beschoren. Eén grote uitzondering is er: we kregen jaren geleden ooit een mooie orchidee en wonder boven wonder overleeft die nog altijd en ze is zelfs mooier dan ooit na al die tijd. Op een trieste, grauwe dag als deze, waarop ik nauwelijks de deur uit gekomen ben heb ik de camera maar eens op die schoonheid gericht.
