een vervolg op Polsfotodagboek, klik op de foto voor een groter formaat. Helaas is het op het ogenblik nog steeds onmogelijk te reageren op deze blog. Ondanks diverse pogingen om dit probleem te melden bij de webmaster is er voorlopig nog geen antwoord of verbetering. Frustratie troef. Ik denk er aan een nieuw platform te zoeken om mijn dagelijkse ei kwijt te kunnen.
Een e-mail sturen kan gelukkig nog wel.
17-05-2020
17 mei Just geocaching
Hehe, de wereld is weer een heel klein beetje terug normaal geworden. Ik ben na al die tijd weer eens met mijn geocachemaatjes Jackie en Annemarie op pad geweest om een en ander te zoeken, social distancing en alle mogelijke andere veiligheidsregels in acht nemend natuurlijk. Het Winkelsbroek was het decor waarin we een tijd lang mochten vertoeven. We genoten van de zoektocht, de natuur, de rust en uiteraard namen we er ook uitgebreid de tijd voor, de cijfertjes zijn immers minder belangrijk dan de beleving. Op dit rustige plekje kon ik mijn gezellen mooi in de compositie inpassen.
Zoals ik gisteren al aangaf probeer ik de fietstochten interessant te houden door zo weinig mogelijk langs dezelfde wegen te rijden. Er zijn van het Kempisch kanaal terug naar thuis meer alternatieve routes dan die welke ik meestal neem. Vandaag kwam ik door een straatje gefietst waar een creatieveling tientallen beelden in zijn tuin had staan en ook aan de overkant van de weg had hij een uitbreiding aan zijn expo gemaakt. Een van de beelden daar droeg een mondmasker en ja, dan maak je de link, stop je, fotografeer je en vind je de plaat blog-waardig.
In de loop van de namiddag ben ik naar Turnhout gefietst om enkele boodschappen te doen. Ik probeer mijn tochten altijd zo gevarieerd mogelijk te plannen en zeker niet twee keer dezelfde weg te fietsen. Het eerste stuk van de terugweg liep langs de spoorweg richting Tielen en net voor ik onder de E34 zou rijden hoorde ik in de verte een trein naderen... effe stoppen natuurlijk en enkele foto's schieten... De voorbereidende klas voor het eerste leerjaar graffity-spuiten is aan het werk geweest in de voorgrond maar dat kan de pret niet drukken, ik vind deze plaat wel geslaagd. Uiteraard heb ik ook een foto van de locatie zonder trein, en dan zie je dat aan de overkant van het spoor de meer gevorderde graffity-artiesten aan het werk waren. Dat zal ik morgen op Facebook plaatsen. Het was moeilijk kiezen...
Net voor de corona lockdown over ons heen gedonderd kwam was ik nog bij de oogarts geweest en had ik een voorschrift voor een nieuwe bril meegekregen. Na 2 maanden in ons kot ben ik er vandaag eindelijk mee naar een opticien geweest in Herentals.
We parkeren de wagen gewoonlijk langs de Belgielaan als we gaan winkelen in Herentals, zo ook vandaag, we nemen dan het smalle wandelstraatje langs het stadspark richting Zandstraat en komen zo snel waar we zijn willen. In dat smalle wandelstraatje zag ik plots de mogelijkheid om nog eens samen met het vrouwke op de foto te gaan... met een knipoog naar social distancing zelfs. Elk om beurten in een van de doorkijkjes van uit de parking, twee foto's van uit hetzelfde standpunt samengevoegd... en klaar is kees.
Toen we vertrokken richting Smallebroeken voor een van de dagelijkse wandelingen stoorden we een eekhoorn in zijn bezigheden. Het beestje vluchtte vierklauwens de dichtst bijzijnde boom in, maar dat was eigenlijk maar een heel klein en dun boomke. Toen hij bovenin zat te aarzelen of hij wel de sprong zou wagen van af een zijtak naar de volgende dikkere boom duurde dat net lang genoeg voor mij om scherp te stellen en af te drukken.
Deze stoere knaap liep samen met een aantal jonge koeien in een wei langs de Smallebroeken. Het moet zijn dat hij op een of andere manier te weten gekomen was dat ikzelf ook een stier ben want hij vertrouwde het helemaal niet dat ik daar in de omgeving maar bleef rondhangen met mijn fototoestel. Telkens ik stopte om een foto te maken positioneerde hij zich tussen mij en zijn harem. Hij deed alsof hij heel relax aan het grazen was maar hij hield mij echt wel in de gaten. Op zich vond ik dat helemaal niet erg want zo werd het me wel erg gemakkelijk gemaakt om een goede compositie te maken.
Het vrouwke moest vandaag weer op controle in Herselt na haar oogoperatie en door de corona-maatregels mag ik nog altijd niet mee naar binnen. Liever dan op de parking in de auto te wachten koos ik deze keer voor een wandeling langs de plaatselijke rivier, de Grote Nete. Ja, je leest het goed... de Grote Nete was het decor waarin Phaido en ik vanmiddag op verkenning gingen en niet onze thuisrivier de Kleine Nete. Waarom de ene groot en de andere klein genoemd wordt is me onduidelijk trouwens. Ik heb de indruk dat de kleine groter is dan de grote... Het was er erg mooi wandelen, dat dient gezegd en er dienden zich meerdere fotomogelijkheden aan. Eén van de opnames toon ik bij deze.
We kregen vandaag bezoek. Jultje kwam even langs. Die had natuurlijk ook zijn baasje meegebracht en die had dan weer de rest van de familie bij... hehe lang niet gezien... superleuk. Fototoestel meteen gebruiksklaar en Jultje was de eerste om te solliciteren naar een leuke opname. Het vergt toch wel de nodige zelfbeheersing om je toestel stabiel te houden en op het goede moment af te drukken als zo'n enthousiaste jongeman op je af gestormd komt.
Portretfotografie, da's een vak apart. Je moet nooit van te dichtbij fotograferen want dan worden de delen die het dichtst bij de camera zijn buiten proportie vergroot. Als je met een groothoek van dichtbij iemand probeert te portretteren dan krijg je wat we al lachend wel eens een dikke neuzen foto willen noemen. Je gebruikt beter een lens waarmee je wat afstand kunt nemen bvb een 85 mm om alles mooi in verhouding te krijgen. Om te illustreren wat er gebeurt als je het toch met een groothoek doet heb ik dit paard gevraagd om voor me te poseren en ik ben er voor-onder gekropen om met een 24 mm van op een halve meter afstand deze opname te maken.
De fietsende fotograaf of de fotograferende fietser wil graag zijn voertuig even aan de kant zetten als er interessante dingen voorbij komen onderweg. Wat deze jongen betreft kan dat eender wat zijn, een min of meer verwilderde vlakte met diverse soorten bloemen bijvoorbeeld, klaprozen, madeliefjes, boterbloemen, paardenbloemen, margrieten... Ik kruip daar dan graag tussendoor om wat details en macro-dingen te scoren. Als je dan het geluk hebt dat een van de onderwerpen, in casu een prachtige margriet, ook nog bezoek krijgt als je wilt gaan afdrukken wordt de foto nog net iets interessanter.
Eigenlijk was ik bezig om me mooi midden onder de brug te positioneren om alweer te proberen een perfecte symmetrie-foto te maken. Dat leek ook aardig te lukken. Ik had enkele shots op mijn geheugenkaartje en toen ik terug thuis kwam en ik alles eens groot ging bekijken op de computer viel het me pas op hoe druk het was aan de overkant. Hoewel ze erg klein in beeld zijn vond ik die fietsers nu ineens het onderwerp van de foto en had ik ook een geschikte titel voor dit beeld.
Een dag na haar operatie werd het vrouwke vanmorgen om 8 uur verwacht in de oogartsenpraktijk in Herselt voor een controle. Door de coronatoestanden mocht ik niet mee naar binnen en ik ben dan nog maar eens een tijdje gaan wandelen bij Kasteel Ter Borgt een eindje verderop richting Westmeerbeek. Ik heb deze keer het kasteel, dat nog altijd gerestaureerd wordt trouwens, niet als onderwerp gekozen maar tijdens de wandeling in het park er achter kon ik ook de nodige leuke beelden schieten.
Het was me het dagje wel. Het vrouwke naar Antwerpen gebracht voor een oogoperatie in het UZ. De rest van de dag een beetje door het huis geijsbeerd, en dan in de loop van de vooravond het vrouwke weer opgehaald ( morgen op controle om te zien of alles goed is ). Uiteindelijk nog een avondwandeling gedaan met Phaido. Ik liet me toch weer verleiden om een foto te maken in het bos omdat ik het licht zo mooi vond. Het is eigenlijk een pretentieloos plaatje maar qua sfeer spreekt het me wel aan. Het hoeft niet altijd zo spectaculair te zijn nietwaar?
Regels zijn er om te breken natuurlijk. Zo wordt er bvb. aangeraden te kiezen voor één duidelijk onderwerp bij het fotograferen... Tja, daar ga ik dan vandaag gigantisch de fout in met deze opname, daar is namelijk nogal wat op te zien. Kanaal, boot, mooie bomen, fietspad, de ring van Herentals, vrachtwagen... er zijn een aantal mogelijke onderwerpen die staan te roepen ikke, ikke, ikke... maar stel dat ik tijdens mijn dagelijkse fietstocht dacht: "Hier zal ik eens een foto maken met als thema mobiliteit..."
Zelfs in deze coronatijden is het op zondag nog net iets drukker in het bos dan op andere dagen. Er zijn gewoontes die er blijkbaar ingeslepen zijn, de mountainbikers komen op zondagmorgen uit hun kot. Nu moet je het begrip morgen wat mij betreft niet al te letterlijk nemen natuurlijk... alles voor één uur of zo noem ik morgen. Later op de dag werd het trouwens steeds meer bewolkt en dan had ik het spel van licht en schaduw niet meer zo mooi kunnen vatten.
De Sint Hubertushoeve ( vroeger de St. Rochushoeve ) ligt niet meteen langs de gekende fietsknooppunten-routes en je moet al een local zijn om er naar toe te rijden zonder de weg te vragen. Maar zoals ik al eerder aangaf: mijn fiets brengt me gewoon op automatische piloot naar alle mogelijke horeca zaken in de wijde omgeving en vandaag koos hij de Sint Hubertushoeve. Helaas was die zoals alle andere mogelijke pittstops ook nog altijd gesloten. Dat belette me niet om even af te stappen, wat rond te wandelen ( niet alleen het interieur is de moeite waard ) en wat te fotograferen.
Ik weet het wel, eigenlijk hadden hier meiklokjes moeten staan op deze dag, maar die zijn eergisteren al voorbij gekomen. Vandaag heb ik me dan maar op de madeliefjes gestort en daar hoefde ik niet eens zo ver de deur voor uit te gaan. Ze stonden hun best te doen om mij de coronamiserie even te laten vergeten in het voorbij gaan en ik heb ze alle 55 met veel plezier een plaatsje gegund in deze foto.
Eigenlijk viel het weer nog best mee vandaag. Deze morgen was het nat en deze avond heb ik samen met Phaido ook enkele regendruppels gevoeld maar in de loop van de namiddag ben ik zelfs een rondje gaan fietsen. Ik heb er van genoten, ben helemaal droog gebleven en vooral... wat waren er prachtige luchten! Langs het kanaal tussen St Jozef Olen en Sas 7 kom je langs deze passage en omdat er weer een beetje symmetrie te plukken was kon ik het ook nu niet laten even te stoppen en een foto te maken.
Dit is zo ongeveer het toppunt van wat ik ooit zal kunnen bereiken qua groene vingers. Het vrouwke houdt van de geur van meiklokjes/lelietjes van dalen/muguetjes ( ik ook trouwens ) en ik weet in de Smallebroeken enkele plaatsen waar er duizenden te pluk staan, helemaal gratis.
Mijn groene activiteit beperkte zich vandaag tot het ( niet eens zo milieuvriendelijk ? ) plukken van een boeketje voor mijn schatje. Ik wilde het wel eerst nog fotograferen voor zij er over kon beschikken.
Ik heb dan wel het treintje van de space X Starlink satelieten van Elon Musk gemist eerder deze week... dit treintje kon ik wel te pakken krijgen. Moeder grijze gans heeft haar kroost op sleeptouw genomen om een verkennend tochtje te maken op het Kempisch Kanaal. Vader gans was er ook bij maar die peddelde een eindje achterop en indien ik die ook in beeld had gewild moest ik te ver uitzoomen en zou de hele ganzenfamilie sowieso te klein in beeld komen. Dan maar zonder papa.
