een vervolg op Polsfotodagboek, klik op de foto voor een groter formaat. Helaas is het op het ogenblik nog steeds onmogelijk te reageren op deze blog. Ondanks diverse pogingen om dit probleem te melden bij de webmaster is er voorlopig nog geen antwoord of verbetering. Frustratie troef. Ik denk er aan een nieuw platform te zoeken om mijn dagelijkse ei kwijt te kunnen.
Een e-mail sturen kan gelukkig nog wel.
13-08-2018
13 augustus Herentals
In de loop van de namiddag toog ik even richting Herentals naar fotomaatje Alex, hét adres voor eerste hulp bij het installeren van computerprogramma's als je de vereiste hardware niet zelf in je bezit hebt. Na gedane taak vertelde ik dat ik nog even de stad in ging op zoek naar een leuke foto van de dag. Alex suggereerde dat de volkstuintjes langs de Olympiadelaan misschien wel leuk zouden zijn. Dat leek me inderdaad een fijn plan.
Weinig bedrijvigheid in de tuintjes evenwel... Ik kon wat bloemekes, tomaten, een kudde zonnebloemen en nog wat details te pakken krijgen maar mijn goesting kon ik daarmee toch niet helemaal blussen. Aangekomen bij het tunneltje onder de spoorweg, richting Nederrij - een minder bekend plekje in Herentals - hoorde ik in de verte een trein naderen en dat leverde toch nog een beeld op waar ik mee kon leven. Let trouwens even op het bord dat de vrije hoogte aangeeft: 1,50 m... dat lijkt me alleszins een beetje overdreven - of moeten we onderdreven zeggen - maar het is zeker iets voor kleine mensen.
Op stap met de macrolens op mijn toestel, lettend op de kleine dingen. De natuur is nog steeds aan het bekomen van de felle droogte maar toch kreeg ik deze prachtige tijgerspin voor de lens.
Dames, voor jullie nu met z'n allen gaan gillen... dit zijn nuttige beesten, zoals alle spinnen trouwens. Ze lusten geen mensenvlees of bloed en ze bijten je niet. Ik heb liever een horde spinnen in de buurt dan een zwerm muggen of andere vervelende jeuk- of zoembeesten... En als ik een buitenkansje als dit krijg fotografeer ik ze ook graag.
Ik ben deze avond nog eens met Phaido door de Smallebroeken gelopen. Ondanks de regen die we de laatste dagen kregen, een "muggenpiske" eigenlijk vergeleken met wat nodig is, liggen de weiden er nog altijd hopeloos dor bij. De koeien komen dan ook nauwelijks aan voldoende voedsel en de boeren moeten bij voederen. Als er dan in de voederbakken - gigantische van één zijkant ontdane tractorbanden - een nieuwe voorraad eten is gebracht dan is het zorgen dat je er het eerste bij bent geblazen voor die beesten.
De foto is gemaakt bij fel avondlicht en is plaatselijk behoorlijk overbelicht maar ik vond 'm toch leuk genoeg om 'm hier te plaatsen. Op het komende fotosalon van onze club zal ie wel niet geraken...
Het was lang geleden dat we als vrijwilliger nog eens gewandeld hadden met de bewoners van Hoevezavel. De voorbije weken was het steevast te heet op vrijdag, de wekelijkse wandeldag. Er werd dan telkens wel een of andere alternatieve activiteit bedacht maar echt naar buiten bij 30° plus, daar waagden we ons niet aan. Vandaag hebben we gelukkig de draad weer kunnen oppakken. Voor en na de wandeling heb ik het gebouw weer eens met een architectuurfotografie-oog bekeken en uit de reeks foto's die ik van uit die invalshoek schoot koos ik voor deze spiegeling.
Het goede moment te pakken krijgen, daar draait het vaak om in de fotografie. En dat is vaak niet eens zo moeilijk als je een toestel hebt dat de mogelijkheid biedt om in een "burst" heel snel meerdere opnames na elkaar te maken.
We waren naar Loenhout gereden om de nieuwe woning van dochterlief en haar gezinnetje te gaan bekijken, ze zitten nog midden in de verhuis trouwens. Jefke, kleinzoon uit het gezin van zoonlief was er ook bij en op een gegeven moment betrapte ik hem er op dat ie zijn smartphone weer niet kon gerust laten. Ik probeer daar meestal een plagerige opmerking bij te maken maar deze keer wilde ik het anders aanpakken en hem stiekem fotograferen... Hij kreeg evenwel in de gaten wat ik aan het doen was... Op de vorige foto uit de snelle reeks die ik schoot kijkt ie nog vol aandacht op dat ding en op dit beeld zie je hoe hij met een mengeling van verwondering en betrapt zijn naar mij opkijkt. Da's die ene foto uit de reeks die ik bewaard heb.
Op bezoek bij goede vrienden. Paarden- en countrymens Gust en zijn vrouwke hadden ons uitgenodigd voor een etentje en een gezellige avond samen. Nadat we de dis alle eer hadden aangedaan zijn we nog even naar het domein gewandeld waar de paarden, de honden en de rest van de veestapel verblijven... wat een paradijs!!! Op de terugtocht liepen we langs het speeltuintje van de wijk. Op dat uur waren er geen kinderen meer, tijd voor de grote mensen om de speeltuigen te testen. Gust en Josee wilden graag Titanicske spelen op de grote houten speelboot.
Tja, bij dit beeld hoort eigenlijk geen verdere uitleg. Misschien toch even bevestigen dat ik deze foto niet zelf gemaakt heb, dat deed het vrouwke. Die krijgt ook langzamerhand last van het fotografievirus blijkbaar.
We zijn vandaag naar Tilburg gereden. Derk is lange tijd een enorm gewaardeerde collega geweest in de vele muzikale strijden die we gestreden hebben in onze professionele loopbaan. De manier waarop hij omgaat met de vreselijke ziekte waar hij mee vecht is bewonderenswaardig. We vonden het fijn vandaag bij hem en zijn vrouwke Annie op bezoek te mogen komen voor een babbel, een drankje ( voor mij nog altijd alcoholvrij ), een hapje en vooral veel warmte en gezelligheid. Samen met nog enkele andere oude kennissen hebben we herinneringen opgehaald en er een fijne avond van gemaakt. Toen we aankwamen lag dochter Nathalie, welke in vergevorderde gezegende toestand is, lekker te badderen in het zwembadje achter het huis. Verkoeling voor twee... ik vermoed dat de toekomstige kleindochter er ook van genoten heeft met dit warme weer. Voor mij was het dan weer een niet te missen fotomoment.
Of dit sport is voor het paard, voor de man, voor beiden of voor geen van beiden laat ik in het midden. Deze voormiddag hadden we er voor gekozen onze dagelijkse wandeling met Phaido in de bossen van Pulderbos te doen. Dat ik daar toevallig een rondje geocachen op de kaart gespot had was louter toeval natuurlijk.
In een mooie omgeving genoten we met volle teugen van zowel de wandeling als het zoeken. Een paard-man-sulky combinatie had er voor gekozen op het zelfde traject sprintjes te trekken en in beide richtingen kwamen ze ons regelmatig voorbij gestoven. Dat leverde mij enkele goede fotomomenten en even zovele leuke foto's op. Dat we na elke doortocht minutenlang met de zakdoek voor onze mond moesten lopen om het stof te overleven moesten we er wel bij nemen. Ach ja... De wereld is van iedereen?
Is het omdat ik al meer dan twee weken alcoholvrij ben? Geen idee... maar ik meen dat ik steeds beter tegen de warmte kan. Misschien is het ook gewoon gewenning. Vanmiddag heb ik toch maar weer de fiets uit de garage gehaald en ondanks de waarschuwingen voor bejaarden ( ) om inspanningen te mijden ben ik er op uit getrokken. Ik voelde me absoluut niet aangesproken. Ik voel me nog jong genoeg om niet bij de bejaarden gerekend te worden.
De natte vinger leidde me zoals zo vaak naar het kanaal waar het altijd toch een beetje koeler is en... waar de ene spiegeling na de andere zich aanbood. Gezien mijn gekende fascinatie voor het onderwerp was het logisch dat ik weer met de nodige foto's thuiskwam.
Ook de bewoners van zorgtehuis Hoevezavel hebben last van de warmte. De vrijdagwandeling werd al twee keer afgelast en ook vandaag zou het weer veel te heet worden. Het animatie-team had deze keer evenwel voor een alternatief gezorgd. Aan de vrijwilligers werd gevraagd om thuis in de kasten te kijken of er geen bruikbare spullen in te vinden waren om een modeshow te organiseren die al een beetje in de geest van de komende fotoshoot zou zijn, badmode uit vervlogen tijden. De respons was groot en zo kwam het dat vandaag vrijwilligers op de catwalk liepen om voor entertainment te zorgen. Dit is schoonbroer Swa die als een volleerde manequin zijn outfit showt.
Man, man, man... wat was het heet vandaag. We waren met de wagen tot de carpoolparking bij Geel West gereden en daar zijn we gaan fietsen. Dat hebben we niet langer gedaan dan strikt nodig om de cachen die wij op het programma hadden gezet te vinden. Redelijk vroeg weer naar huis dus en omdat het op de grote baan naar Geel vreselijk druk was besloot is maar binnendoor langs kleine weggetjes richting Lichtaart te rijden.
Tussen de Zegge en de Schoorse Brug is er een alleraardigst laantje, de Eerselingen Dijk, dat vaak als sluipweg wordt gebruikt door de kenners van de regio - ik heb er me vandaag ook aan bezondigd dus - en bij de brug ben ik gestopt om met de rug naar Lichtaart en het gezicht richting grondgebied Geel dit plaatje te schieten.
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens paarden voor mijn lens kreeg. Tijdens een ( hete ) fietstocht kreeg ik vandaag deze twee exemplaren in de gaten. Ze hebben het ook warm vermoed ik. Of die warme kleding en die zebra vermomming efficiënte koelmiddelen zijn laat ik in het midden, het leverde me alleszins een leuk beeld op.
Morgen is het twee weken dat ik bezig ben met detoxen, ff geen alcohol. Ik voel me niet beter en ook niet slechter. Ik moet toegeven dat ik mijn Duvelke wel eens mis maar er zijn gelukkig andere dorstlessers. Als ik een inventaris maak van de inhoud van onze koelkasten dezer dagen dan zie ik dranken die er normalerwijs zelden in voorkomen en al zeker niet in dergelijke hoeveelheid. Voor de aardigheid heb ik eens een en ander op een rijtje gezet, van elke soort één exemplaar. Diverse waters, cola light en cola zero, appelsap en sinaasappelsap, twee soorten tonic ( dat had ik in jaren niet meer gedronken ), en twee alcoholvrije Italiaanse aperitief-bitterjes: Crodino en San Peligrino. Eigenlijk had er nog ice tea en ice tea green bij gemoeten maar die waren op...
En jawel, er zit ook nog Duvel, Cristal, Wolf Carte Blanche, Witte Wijn, Limoncello en Wodka in maar daar blijf ik voorlopig zeer consequent van af.
Schoonbroer Swa is bestuurslid van de Pedaal Ridders in Lommel Barrier en het laatste weekend van juli organiseren ze bij gelegenheid van Barrier Kermis, ieder jaar, zowel op vrijdag als op maandag een wielerwedstrijd. Ik ga er ook meestal naartoe, al was het maar om van de gezelligheid te proeven. Een van zijn taken tijdens de wedstrijd is het bijhouden van de administratie en o.a. het aangeven van het aantal nog af te leggen rondes. Hij liet zich dit jaar assisteren door zijn twee kleinkinderen die afwisselend de bordjes mochten opsteken. Bij het ingaan van de voorlaatste ronde kon ik tijdens de doortocht van de kopgroep dit beeld schieten van de beide deugnieten en hun opa. Juul is aan de beurt, De volgende ronde zal de bel klinken en die gaan ze allebei hanteren.
Het doel van onze wandeling was vandaag de vallei van de Zwarte Beek in Koersel, een deelgemeente van Beringen in Limburg. De vallei staat bekend voor haar extreme variatie en dat merkten we wel tijdens onze tocht. Van een zompnatte venige beekvallei tot de kurkdroge zanderige stuifduinen op de heide... lazen we op het infobord. Nu was dat zompnatte wel fel overdreven gezien de lange droogteperiode die we beleven maar dat maakte de wandeling er niet minder interessant op. We hebben er alleszins erg van genoten en we willen deze tocht aan alle wandelliefhebbers aanbevelen. De bijhorende foto is gemaakt op een van de vlonderpaden doorheen het gebied.
Een wijs man zegde ooit " Het is niet het doel dat belangrijk is..., het is de weg er naar toe !!! "
In de loop van de vooravond wilde ik nog een beetje beweging nemen en dan denk ik natuurlijk er aan ergens een of andere geocache te gaan oppikken. In de buurt is er niks meer wat ik nog niet gelogd heb, ik moest dus wat verder weg. De nieuwe cache die ik ondanks op de kaart had zien verschijnen in Herentals leek me een geschikt doel. Voor één enkele geocache helemaal naar Herentals rijden, en terug, is iets wat normaal gezien nooit bij me zou opkomen maar de eerder aangehaalde uitspraak indachtig zag ik wandelmogelijkheden, te meer omdat dat stukje Herentals nog helemaal blanco is in mijn wandelpalmares. De Langendonken heet het gebied en het ligt naast de spoorweg Herentals Geel en de Kleine Nete. Ik heb de cache vrij snel gevonden - netjes gedaan -, mooie plekjes ontdekt, ook weer enkele foto's kunnen schieten: een knuppelpad over een poel die met deze droogte geen poel meer was, een plas waar nog wél ( groen ) water in was, een onvermoed wandelpad langs de Nete... kortom het was de moeite waard. Als foto van de dag koos ik iets dat gerelateerd is aan de uitspraak. Het is de weg er naar toe.
Common Strangers, het nieuwe bandje van neefje Nick speelde vandaag het voorprogramma van de Amerikaanse bluesband The Low Society Band. Ik trok dus vanavond welgemutst naar Peer - mijn geboortedorp nota bene - om daar in het bluescafé The Other Side naar een vette portie live muziek te luisteren. Ik heb er van genoten. Zowel het voorprogramma als de hoofdact waren de verplaatsing waard. Van Common Strangers heb ik nog niet zo lang geleden al eens een foto getoond dus ga ik vandaag voor een beeld van The Low Society Band uit Memphis Tennessee en man, man, man... wat kan die madam een strot open trekken !!!
Erg weinig licht in die tent... voor de aardigheid even de gegevens: f 4 - 1/50 - ISO 5000
Om me niet al te zeer de gevangene te voelen van de zelf opgelegde taak alle dagen één foto te tonen op deze plaats gun ik me soms de vrijheid terug te vallen op een beeld van enkele dagen eerder. Vandaag kwam ik niet aan fotograferen toe, het weer zat er voor iets tussen dat ik nauwelijks de deur uit kwam en een nieuwe laptop vraagt ook een heleboel tijd om gebruiksklaar te maken. De vergadering van de fotoclub op donderdag avond tenslotte is ook niet meteen een gebeurtenis waar ik graag met de camera loop te zwaaien. Gelukkig had ik in de loop van de week nog wel enkele leuke plaatjes geoogst die afgevallen waren in de race om keus van de dag te worden. Een ervan heb ik vandaag heropgevist: een zonsondergang boven het Zilvermeer met de zon die zich tracht te verschuilen achter de Sas-4 toren. Knal tegenlicht, behoorlijk onderbelichten en toch nog enige definitie overhouden in de voorgrond... het resultaat valt me toch niet tegen.
Vandaag heb ik eens een portretfoto in de aanbieding, een discipline waar ik me eigenlijk veel te weinig op toeleg. Ik ga daar in de toekomst zeker iets meer mee bezig zijn. Een van de kleindochters, Julie, wilde graag voor me poseren. Ze volgt dans aan de kunstacademie in Antwerpen en weet dus echt wel van wanten als het over elegantie, gracieus bewegen en poseren gaat. Op zo'n jonge leeftijd heeft zo'n natuurlijke schoonheid ook helemaal geen make up nodig, gewoon naturel is al mooi genoeg. Dat ik de foto in zwart wit zou omzetten wist ik al toen ik 'm maakte, met dank aan Nik Silver Efex Pro 2 trouwens.
