een vervolg op Polsfotodagboek, klik op de foto voor een groter formaat. Helaas is het op het ogenblik nog steeds onmogelijk te reageren op deze blog. Ondanks diverse pogingen om dit probleem te melden bij de webmaster is er voorlopig nog geen antwoord of verbetering. Frustratie troef. Ik denk er aan een nieuw platform te zoeken om mijn dagelijkse ei kwijt te kunnen.
Een e-mail sturen kan gelukkig nog wel.
28-06-2018
28 juni Foto-opdracht
Het was moeilijk kiezen vandaag... de laatste wedstrijd van de Duivels in de groepsfase van het WK of vergadering van de fotoclub. De wedstrijd was niet echt van levensbelang en de vergadering beloofde leuk te worden want we zouden enkele opdrachten bekijken. Gelukkig slaagde ik er in het dilemma te omzeilen want in de club had maatje Alex er voor gezorgd dat we de wedstrijd op het projectiescherm konden volgen.
Een van de opdrachten was: laat je inspireren door een kunstwerk. Het kunstwerk in kwestie was een schilderij van Magritte, La condition humaine. Het is een redelijk bekend werk, een schildersezel voor een open raam, daarop staat een schilderij waarop precies dezelfde achtergrond geschilderd lijkt als er zou te zien geweest zijn als het schilderij er niet zou gestaan hebben. Hoe ik er door geïnspireerd werd en wat ik er van gemaakt heb zie je hier.
Veel warmer moet het niet meer worden, maar voorlopig kan deze jongen de heersende mooi weer periode wel appreciëren. Zowel de wandelschoenen als de fiets worden regelmatig van stal gehaald. Die laatste was aan de beurt vandaag. Na een rondje in de buurt van Larum fietste ik vanavond over de Schoorse brug. De afvaart van de Nete met de kano is weer populair merkte ik. In de verte zag ik kleurrijke beweging op het water en dat was voldoende om mij er toe aan te zetten te stoppen, de camera uit de fietstas te halen en enkele opnames te maken.
Ik had het er een tijdje geleden al eens over: de Wollemeisjes hebben de buurt van de Zandpoort en de Molenvest wel erg mooi versierd met hun brei-kunstwerken. Ondertussen zijn de paaltjes in de bocht aan de poort, die toen in allerlei kleuren getooid waren, van uitzicht veranderd want het WK-voetbal maakt blijkbaar ook bij de breiende dames een en ander los. Onze duivels hebben er een plaatsje gekregen. Toen Phaido dat zag, superfan van Romelu zijnde, wilde hij absoluut met zijn idool op de foto. Of het ook echt was zoals wij zijn gedrag meenden te moeten interpreteren weet ik niet... we hebben hem alleszins net op tijd kunnen beletten tegen zijn idool te plassen.
De wereldbeker voetbal raast maar door en als voetbal liefhebber blijf ik kijken. Maar teveel is trop... en vandaag vond ik het nodig de wedstrijden - die me trouwens maar matig interesseerden - aan mij te laten voorbij gaan en weer eens de natuur in te trekken. Een leuke wandeling was snel gevonden op geocaching.com en we werden niet ontgoocheld in wat Rondje Pino Klashond in Averbode ons te bieden had. De verstopmethodes van de gezochte onderdelen waren niet van dien aard om ons extatische gevoelens te bezorgen maar de wandeling was top en daar doen we het voor eigenlijk. Natuurlijk neem ik de camera altijd mee tijdens zo'n tocht en uit de oogst van deze dag koos ik voor dit beeld, het vrouwke en Phaido die een vennetje oversteken op een knuppelpad. Alweer een spiegeling, jawel, het blijft een van mijn dada's, hoewel deze weer net niet past binnen de reeks die ik in elkaar aan het knutselen ben voor het komende salon van de fotoclub.
Ik heb vandaag een vogeltje in de aanbieding, een doodgewone mus. Ik heb helemaal niet de ambitie om me op deze tak van de fotografie te storten. Binnen onze fotoclub zijn er trouwens enkele leden die zich gespecialiseerd hebben in vogelfotografie, ze reizen daarvoor ook regelmatig de halve wereld af, en die zijn zo goed ( en hebben ook het meest geschikte materiaal daarvoor ) dat ik me daar niet mee wil meten. Maar soms, als je gewoon in de eigen regio op een terrasje zit dient er zich een alledaagse fladderaar aan op het moment dat je de 300 mm schietensklaar op je toestel hebt zitten en dan druk je toch maar af he...
Het was deze morgen redelijk laat toen ik er uit kwam, dat zal wel zijn oorzaak hebben in het feit dat het gisteren echt wel een zware dag was. Toch ben ik meteen achter de PC gekropen om de foto-oogst van onze Elzas-trip onder handen te nemen. In de vroege namiddag moest ik zoals elke rechtgeaarde Duivelsfan voor de TV zitten en daarna moesten we ons reppen om aanwezig te zijn op het verjaardagsfeestje van onze vriend Thierry. Veel mogelijkheden om te fotograferen had ik dus niet en liever dan een verplicht nummertje om toch maar een foto van vandaag te tonen val ik graag terug op een beeld uit ons bezoek aan een van de vele vette toeristische troeven van Elzas. Een bezoek aan de binnenstad van Colmar kan ik iedereen aanbevelen. Oude vakwerkhuizen alom, waterkes, bloemenpracht... teveel om op te noemen. Je moet er zelf eens naartoe.... Echt !!!
Na drie dagen genieten van de rust, de wijn, de lieflijke landschappen, de ooievaars en het lekkere eten zijn we terug thuis ondertussen. Toen we deze midweek boekten bij Travelbird hadden we de afstand toch een beetje onderschat, 560 km stond er op de teller toen we de wagen voor de deur gezet hadden in huize Pol en Josee. Maar het was weer de moeite !!! We hadden bij het vertrek in Wintzfelden al meteen nog een ontspannende laatste wandeling ingelast, kwestie van Phaido nog eens de gelegenheid te geven, te rennen, te plassen en kaka te doen. Uit die wandeling plukte ik dit beeld.
In de loop van de jaren waren we al enkele keren in de Elzas, niet dat we hier diverse keren per jaar op bezoek komen maar we zijn geen onbekenden in de regio, laten we het daar bij houden. We hebben onder andere de charmes van huizen in de vele wijndorpen leren kennen en zoals we de Duitse Weinstrasse konden apprecieren is de Route des Vins dAlsace misschien nog wel meer genietbaar. Vandaag waren we voor het eerst in Colmar, de grootstad in de streek en dat heeft ons eerlijk gezegd uit onze schoenen geblazen. Wow... het hele centrum is vrijwel intact in stijl bewaard. De bussen met Chinezen moet je er bij nemen maar dit durven wij aanbevelen. Een enkele foto kan nooit een totaalbeeld schetsen, maar dit detailbeeld geeft alvast een hint.
Na een vrij pittige ochtendwandeling zijn we deze namiddag naar Eguisheim gereden, een van de mooiste wijndorpen in de Elzas, misschien wel het allermooiste. Het veel bekendere Rickewihr hadden we lang geleden al eens bezocht maar dat liet niet die zelfde overweldigende indruk na. Ik heb uiteraard als een razende gefotografeerd maar zoals ik gisteren al vertelde: mijn laptop heeft het laten afweten en dus moet ik het tot we weer thuis zijn doen met een opname gemaakt met de iPad of iPhone. Hopelijk geeft dit helemaal onbewerkt plaatje toch ook een goed idee van de charme van dit stadje.
Grote katastrofe... Mijn laptop heeft de geest gegeven en daar sta je dan in Wintzfelden in de Elzas met een Canon vol leuke fotos en je hebt geen mogelijkheid om die naar je blog te versassen. Gelukkig heb ik ook nog een iPad bij en daarmee kun je ook fotograferen en rechtstreeks met het net verbinding maken is ook de normaalste zaak van de wereld tegenwoordig. Na een heerlijke maaltijd, een uitstekend wijntje en de kennismaking met onze kamer die al bij al meeviel - een beetje krap maar netjes - maakte ik op het kleine terras van de kamer deze iPad-foto. Op zn Frans zullen we maar zeggen... Die details zijn niet zo belangrijk.
De wereldbekerkoorts, je ontsnapt er niet aan. Ik moet meteen bekennen dat ik tot voor kort niet echt een believer was, en zelfs nu, na de eerste overwinning heb ik nog steeds enige twijfels, zij het iets minder ondertussen. Dat neemt niet weg dat ik supporter ben van onze rode duivels en ze wil aanmoedigen, steunen en dat ik samen met het vrouwke en Phaido met volle aandacht de wedstrijd gevolgd heb deze namiddag. We hadden ons ook in gepaste kleuren getooid en ik heb ook de kreet overgenomen die de duivels en de natie verbindt: We are Belgium. Nu maar hopen dat het in de volgende wedstrijden, tegen ploegen die minder zwak zijn dan Panama, even vlot loopt.
In dit seizoen van weelderige groei in de natuur en van overdaad aan groen heeft deze amateurfotograaf daar oog voor en vandaag heb ik daarom gekozen voor een zo groen mogelijke foto. Ik stel me tijdens een wandeling voor dat ik Stanley heet en me met een machete hakkend een weg baan door de Afrikaanse jungle. Gelukkig is dit niet in Afrika maar gewoon hier in de Kempen en al even gelukkig ben ik met het feit dat de natuurvereniging dit knuppelpad heeft aangelegd door de Roeykens.
Ik wil er niet al te veel woorden aan vuil maken, maar ik ben behoorlijk pissig. We hadden via mijn zus vrijkaarten - uitnodigingen - gekregen voor Werchter Boutique, zeg maar de opvolger van Werchter Classic, het event dat op hetzelfde terrein doorgaat net voor het nog grotere Rock Werchter. De laatste twee acts uit het programma - Oscar and the Wolf en Bruno Mars - die interesseerden ons wel en dus waren we tegen half acht richting Werchter gereden. Ik had vooraf nog geïnformeerd of je mocht fotograferen en - iedereen doet dat, dat is geen probleem - met de de 70-300 op mijn toestel togen we goedgemutst richting eerste grote zomerfestival in Belgie. Bij de strenge security aan de ingang werd ik meteen apart genomen en ofwel moest ik mijn toestel afgeven, ofwel mocht ik er niet in...
Om een lang verhaal kort te maken, argumenteren, discuteren helpt niet, ik bleef buiten... mijn toestel afgeven, zelfs in een zogezegd veilige locker, dat doet deze jongen niet en anderzijds wilde ik het vrouwke ook het plezier van Werchter Boutique niet ontnemen. Ik ben dus maar alleen in een plaatselijk café gaan zitten waar ik onder het genot van een aantal Duvels naar de wereldbeker voetbal ben gaan zien...
Alle hobby-fotografen die in het vervolg optredens willen bijwonen zijn bij deze dus gewaarschuwd. Professioneel uitziende apparatuur wordt geweerd. Dat iedereen zwaait met smartphones en mini-toestelletjes waarmee je ook uitstekende foto's kunt maken is blijkbaar geen probleem. Knars, knars, knars...
Het ging gisteren helemaal fout met de site Bloggen.be waar ik mijn dagelijkse blog op post. Voor de eerste keer in jaren kon ik mijn ei niet kwijt. Met een dag vertraging wil ik dus toch even de schade inhalen. Ik had op Facebook al meegegeven dat er iets verkeerd was en een reeks foto's gepresenteerd met de vraag welke het leukste werd gevonden. Dit is 'm geworden.
Toen ik in de vooravond naar mijn zus reed in Aarschot kwam ik in Herselt voorbij een terrein waar enkele luchtballonnen startklaar werden gemaakt. Stop natuurlijk en gefundenes Fressen....
De bewoners van Hoevezavel en van het Kapittelhof deden vandaag een uitstap naar de Moffel, een zaal in Lommel werkplaatsen waar ze ieder jaar genieten van lekker eten, optredens en vooral de feeststemming. Voor de wandeltocht er naar toe worden vele vrijwilligers ingeschakeld om de rolstoelen te duwen. Wij waren van de partij, zo ook de beide heren op deze foto.
Ze heten allebei hetzelfde, zowel qua voornaam als qua achternaam, de ene is de broer van mijn schatje, de andere niet, ze zijn weliswaar familie, maar dan wel van heel ver en ze kunnen het, zoals blijkt, erg goed met elkaar vinden. Dit is de illustratie van het spreekwoord "Gedeelde vreugde is dubbele vreugde".
Ik ben weer stevig aan het fietsen de laatste tijd. Ook vandaag heb ik er weer een lange, afwisselende en - op het einde - ook vermoeiende trip opzitten. Links en rechts stop ik dan om een geocache op te pikken en om mijn fotoverzameling aan te dikken. Zo heb ik in de loop van de dag reeksjes geshoten van een aspergekwekerij, het kerkhof bij Sint Dympfna, de voormalige brouwerij in Geel, de omgeving van de brug over het kanaal in Ten Aard en de Molen in het Veld. Uit de oogst koos ik voor deze plaat van de voormalige bloemmolens in Ten Aard. Het was al vrij laat, nog zo'n 7 km naar huis en in tegenlicht kon ik van op de brug over het kanaal de omgeving met de mooie vroeg-avond-lucht, de jachthaven in de achtergrond, het rustige Kempisch Kanaal en vooral de nog altijd imposante gebouwen van de sedert een tijd gesloten bloemmolens in een panoramafoto te pakken krijgen.
Voor alle duidelijkheid: In de bovenstaande titel staat de L voor Long. Maataanduidingen met veel X-en er in, daar heb ik wel vaker mee te maken, maar in mijn geval moet je die L lezen als Large he.
Phaido is er, zoals je merkt, in korte tijd in geslaagd zo'n 20 cm in lengte aan zijn chassis toe te voegen. Hoe hij het klaargespeeld heeft weet ik ook niet. Misschien is ie op het internet in contact gekomen met een alternatieve plastische chirurg of is hij lid geworden van een gym-club met specifieke lengte-oefeningen? Heeft ie zich laten volspuiten met cortisonen om zo zijn verweekt middendeel extreem uit te rekken? Of is dit het gevolg van het recente meningsverschil tussen het vrouwke en mezelf over wie hem nu eerst mocht knuffelen en waarbij ik hem van voor en het vrouwke van achter vasthad... Hebben we te hard getrokken?
Toen hij achter die zaanpot met opgroeiende Afrikaantjes doorliep heb ik 'm toch maar eens gefotografeerd hoewel ik het eerlijk gezegd geen zicht vind.
PS. Ik weet wel dat ik door het woord Afrikaantjes te gebruiken het risico loop nu te worden gebrandmerkt als racist maar stinkerkes is nog erger toch?
Toen ik deze morgen mijn krantje ging lezen op het terras, zoals altijd met de camera in aanslag, de teletoeter erop om eventueel overvliegende, neerstrijkende groene- bonte- of exotische spechten, zoniet ander gevogelte vast te leggen, had ik gelukkig al geanticipeerd op een er aan komende fotoluwe dag. Ik was al eens tot achter in de hof gewandeld om onder andere de enkele spaarzame paardenbloemen die eerder deze week aan de grasmaaier waren ontsnapt te gaan bekijken. Daar zoemt met dit mooie weer regelmatig wel wat gevleugeld insectenvolk rond. En ook nu bleek dat het geval. Je hoeft niet per sé een macrolens te gebruiken om dat soort taferelen vast te leggen. Een krachtige telelens geeft je het voordeel dat je verder van het gebeuren kunt blijven en dat die beestjes zich helemaal niks van je aantrekken. De prachtige kleine scherptediepte die je er dan bijkrijgt is mooi meegenomen om de opnames die in de macrofotografie zozeer gesmaakte wazige achtergrond mee te geven.
Mijn geocache-maatje Jackie is nog net iets fanatieker als ik als het er om gaat ook moeilijke zoekopdrachten tot een goed einde te brengen.
We waren er al zo vaak voorbijgereden en telkens vonden we dat vroeg of laat... Deze keer hadden we alle accessoires bij die we meenden nodig te hebben om de qua sterren hoog gequoteerde geocache GC4CEXB op ons palmares te schrijven. Jackie had een waadpak meegebracht en ik heb een telescopische ladder, zo'n ding dat je kunt uitschuiven tot gewenste hoogte en waar je bij het terug inklappen met je vingers tussen zit als je niet goed oplet.
Jackie ging dus te water een eind verwijderd van de brug waaronder de cache hing. Het water kwam hem bij momenten tot 5 à 10 cm onder de armholtes van zijn waadpak maar hij zette door. Over de reling van de brug overhandigden we hem dan de ladder en de klim naar de cache was verder een fluitje van een cent.
Heel Lichtaart was in feeststemming vandaag. Bobbejaan Schoepen, de meest gekende inwoner ooit, werd gevierd, een plein werd naar hem genoemd en naast de formaliteiten met de nodige hoogwaardigheidsbekleders waren er ook een aantal gesmaakte optredens. De show die tot voor kort in de Vlaamse schouwburgen te zien was waarin Barbara Dex, Guido Belcanto en Jan de Smet vergezeld van een resem uitstekende muzikanten hulde brengen aan Bobbejaan en zijn oeuvre sloot een mooie viering af. Ik had in de loop van de dag al een geheugenkaartje vol geschoten bij wijze van spreken en in de loop van die avondshow heb ik nog wel wat leuke opnames kunnen maken. Ik had een plaatsje uitgekozen op een verhoging bij de bloembakken aan het OC. Een beetje terreinkennis is nooit weg he. Ik had daar alleszins een onbelemmerd zicht op het podium, weliswaar een beetje ver maar met een flinke teletoeter op mijn toestel kon ik toch redelijk dicht op het gebeuren kruipen. Dit is de heer Belcanto tijdens een van zijn interpretaties van het Bobbejaan-repertoire.
