Dan ga je eens vroeg slapen met de gedachte 'dan gaan we ons beter voelen'. ...Not... Papa heel de nacht hoesten en snotteren Pepijn wakker door papa's gehoest Ik wakker door papa's gehoest en Pepijn die wakker is Ik vanaf 3 u weer koortsaanvallen met kippenvel tot op mijn rug en doornat beddengoed
Deze morgen, van hetzelfde: papa zit te hoesten en te snotteren ik nog meer moe en opgezwollen klieren
15-01-2010 om 06:22
geschreven door Vivache
Categorie:Klaaghoekje
14-01-2010
'Teinden'
We zijn 'teinden', ken je dat woord? Vertaling naar het algemeen Nederlands: op, kapot. Er is eindelijk een einde gekomen aan heel dat Nederland-project - en het was geen dag te vroeg. We hebben al heel de winter allebei veel verkoudheden, die telkens maar half genezen en dan door ons klein krutje weer aangestoken worden. De stress, de drukte, het gekoers en gejaag van de laatste 8 weken begonnen al maar meer door te wegen, en nu, met het afsluiten van het project, is het nog maar eens uitgebroken. Vorige nacht - Pepijn schonk me een goede nacht door, nu zijn groeispurt langzaamaan over gaat, nog eens door te slapen - heb ik helaas ieder uur, nee, ieder half uur van de klok gezien door 'koude koorts'. Ken je dat? Je rolt je in een bolletje omdat je ijskoud hebt, en zo'n half uur later word je puffend en badend in het zweet weer wakker. Deze namiddag op het werk is het weer herbegonnen. Zelfs met 4 lagen dikke kleren aan, heb ik hier nog steeds kippenvel, tot op mijn rug en mijn benen. Ik heb ook wat spierpijn, en al een goeie week het snot. Papa, die is naar de dokter geweest vanavond met ferme oorpijn en een erge verkoudheid. Een hele winkel aan medicatie staat hier klaar voor ons. Het is dus maar best dat dat project 'ten einde' is.
14-01-2010 om 19:36
geschreven door Vivache
Categorie:De wereld
13-01-2010
Mooier?
Is er iets mooier, koddiger, leuker, dan je kindje die zijn hoofdje op je schouder legt als je hem naar boven draagt om hem in zijn bedje te stoppen?
En hopelijk nu meer slaap dan gisterennacht, want ik heb niet teveel moeten slapen. Enkel het tweede deel van de nacht voor een uurtje of 3. Daarvoor had Pepijn last van zijn hoest.
13-01-2010 om 19:45
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
12-01-2010
Atlas
Toen ik klein was, werd er weleens geschreven over 'Moeder, waarom leven wij?'. Dat was een boek, naar ik me herinner. Of was het nu een televisieserie? Het is een vraag die ik mezelf wel af en toe heb gesteld. Mijn moeder heb ik er niet mee lastig gevallen.
Vandaag flitste er een paar keer een andere zin door mijn hoofd: In wat voor een wereld leven wij?
Een wereld waarin een leraar, voorbeeld voor vele jongeren, plots iemand anders blijkt te zijn? Een brave buurman plots een boeman blijkt? Ik hoef niet te herhalen met hoeveel afschuw die feiten me vervullen. En toch ga ik er niks meer over schrijven, want ik vind ook dat er reeds teveel papier gevuld is met verslagen en invalshoeken en veronderstellingen en gissingen. Ik heb al vaak mijn bedenkingen gehad bij artikels in de kranten, de laatste tijd. Nu ook weer. Ik stel me gewoon steeds de vraag 'wat met de mensen die erbij betrokken zijn, die dit kunnen lezen?' Zoals de ouders van Annick die nu weer op elke straathoek, overal gewoon, de foto van hun dochter afgebeeld zien. Zoals de ouders van Shana en Kevin die moesten lezen 'dat het hun kinderen hun eigen schuld ging zijn, want dat ze hem gepest hadden'. Toppunt, of eerder dieptepunt, zag ik daarnet in de supermarkt, waar een roddelblaadje uitpakte met een paginagrote foto van het jonge koppel. En daarbij de koppen 'Exclusief! Hun levensverhaal!' 'Doodgeschoten in de fleur van hun leven' 'Shana & Kevin, hun tedere liefde, hun laatste dagen'. Bah! Schaam jullie! Schaam jullie allemaal om geld proberen te slaan uit zo'n trieste gebeurtenis!
Zo ver als deze man wil ik echter niet gaan. Maar ik neem hier toch even de vrijheid te zeggen dat iedereen nu best luistert naar de oproep van de ouders van Annick, dat ze de tijd moeten krijgen het allemaal te verwerken. Daarbij bied ik de ouders van deze drie jongeren mijn oprechte medeleven aan.
Te weten dat Pepijn in zo'n wereld moet opgroeien, maakt me vaak bang. Vooral ook omdat je het niet kunt vermijden. Toevalligheden leiden je ergens naartoe, en je hebt alleen maar geluk of pech als er daar iets goed of slecht gebeurt. Als ik zie hoe vrolijk en gelukkig Pepijn kan zijn, zijn oogjes steeds lachend, dolcontent met kindjes rond hem, knuffelend, spelend - dan leg ik een knoopje in mijn hart. Ik hoop dat ik zo lang mogelijk een beschermende cocon voor Pepijn kan blijven, dat hij kan blijven lachen en spelen, en dat hij nog niet snel moet beseffen dat er in de wereld zo'n dingen kunnen gebeuren. Tot de dag dat hij groot en sterk genoeg is om ertegenaan te kunnen - dat zijn huid een harde korst mag zijn zodat hij niet vaak pijn zal moeten hebben. Maar dat onder die harde korst dat vuur mag blijven branden dat nu in hem zit, die 'pleutigheid', die deugnieterij , die ik hou van alles en iedereen. Ach, een knoopje...Zeg maar een knoop...
12-01-2010 om 19:54
geschreven door Vivache
Categorie:De wereld
*gniffel, gniffel*
...wat zou hij nu weer denken?...
12-01-2010 om 19:36
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
11-01-2010
Naar de kinderarts
Zonet toch maar even naar de kinderarts geweest. Ik moest zowiezo één dezer eens langsgaan om de werking van die Zantac te bespreken, en Pepijn heeft sinds goed een week last van wat eczeem. En vannacht heeft hij erg veel liggen hoesten. Omdat de vorige ervaring van met Kerst ons geleerd heeft dat je het niet altijd ziet als Pepijn ziek aan het worden is - kon het geen kwaad dat de kinderarts eens naar zijn longetjes luisterde. Qua Zantac mogen we verder doen zoals we bezig zijn: 2x1ml per dag. Blijkbaar zien de dokters in de winter steeds een piek in de eczeemgevallen bij baby's. Kindjes waarbij er reeds aanleg is om eczeem te krijgen, zullen door de koude eerder eczeem ontwikkelen. Hij schreef een lichte zalf voor om er nu op te doen, een week, en raadde aan om enkel Le Chat te gebruiken (dit doe ik reeds, al kan het zijn dat er eens een truitje of broekje tussen de andere was is geraakt, toch op letten dus). Ook moeten we opletten als we hem zijn badje geven: niet wrijven maar deppen, en niet te lang in bad. In de longetjes zitten er wat slijmpjes dus we moeten weer even Lysox geven. Maar voor de rest is het ok. In de wachtkamer was Pepijn weer levendiger dan alle andere 3 kindjes samen. Hij heeft rondgestapt, het speelgoed rondgesmeten, kindjes én mama's en papa's ingepakt, leren puzzelen (aha, hij kan de stukjes mooi tussen duim en wijsvinger nemen), de dokter ook ingepakt én een compliment gekregen omdat hij al zo stevig stond en omdat hij rondstapte met de dokter zijn stoel. Een zoontje om trots op te zijn.
11-01-2010 om 20:26
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
10-01-2010
Weekend in woord en beeld
Zaterdag moesten we helaas het gure weer door om nog 2 offertes te tekenen voor ons huis. Bij de tweede moest ik echter niet aanwezig zijn, dus ik ging naar huis met Pepijn. Zo kon hij zijn groentjes eten en was hij op zijn gemak in de warmte. Want Pepijn vindt leveranciers bezoeken helemaal niet erg. Al die vreemde mensen, super! Ik deed het huishouden terwijl papa 's namiddags even weg was voor zijn werk. 's Avonds was het echt wel tijd voor wat warme chocolademelk en voor sandwiches, zo koud! We beseften nog maar eens welkeen geluk we hebben met onze haardcassette hier. We gaan het missen in ons nieuw huis. Vandaag was het kalmpjes aan. In de namiddag sprongen oma, opa en nonkel Bart even binnen om Pepijn nog eens te zien. Pepijn, die heeft nog steeds last van zijn groeispurt. Hij slaapt moeilijk in en doet maar korte tukjes. Ik hoop dat hij er bijna vanaf is...
Grote beer en kleine beer
Zie je de 2 onderste tandjes?
Het park is véél interessanter nu hij rechtstaand kan spelen.
Mooie oogjes.
Sissy de slang. Nota aan oma... Daarnet sprak papa over Sissy de slang, en Pepijn keek meteen weer naar de kast waar dat boekje lag.
10-01-2010 om 20:37
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
Pompoen, kip, aardappel
In Pepijns buikje kan er ook iets erg eenvoudig zitten, maar daarom niet minder lekker: 200g pompoen, 100g aardappel en 20g kip, en je hebt een potje groenten waar onze kleine kerel zijn vingers van aflikt!
10-01-2010 om 10:59
geschreven door Vivache
Categorie:In Pepijns buikje zit...
09-01-2010
Sneeuw
Pepijn bestudeert de sneeuw. We zullen hem alvast kunnen vertellen dat het in zijn eerste winter veel gesneeuwd heeft... Nu zal hij er zich niks van herinneren. Al ziet hij wel dat er iets vreemd is.
Oef. Weekend. De helse week is voorbij. Wij zijn er niet rouwig om - Pepijn ook niet denk ik. Hoewel hij zich immens geamuseerd heeft in Mini Muis deze week. Het zal blijkbaar erg koud en mottig weer worden. Voor mij mag het dan gedaan zijn hoor met die koude, ik ben het alvast beu.
Niet veel nieuws onder de zon. Nog steeds moe, nog steeds verveeld, nog steeds gefrustreerd. Wel quality time met Pepijn, daar trek ik me aan op, maar voor de rest lange uren tot ik kan slapen. Eén kat die me beschuldigend aankijkt, een andere die ik-weet-niet-waar zit. Een piepende WC. Jeuk waar ik niet aan kan. Was die ligt te lachen naar me. Geen bal op tv. Ik zou wel moeten, ik zou wel moeten, maar ik heb geen zin. En dan komen die levensnoodzakelijke vragen zoals: Hoeveel tanden zou een kat eigenlijk hebben? Zou de trein die ik normaal in Gent neem dan nu al vertrokken zijn? Hoeveel kleine roste eurocentjes zouden er gaan in 1 kg? Welke kleur ondergoed zou ik morgen dragen? Waarom noemen ze die engelse stof eigenlijk 'tweed'? Hebban olla vogala? ...vul maar aan...
06-01-2010 om 21:53
geschreven door Vivache
Categorie:Klaaghoekje
05-01-2010
Tiens
Tiens... Mama's nieuwe sloffen lijken precies wat op mijn beer...
05-01-2010 om 20:42
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
Angst
Slapeloosheid. Ik stel de bedtijd tot het allerlaatste moment uit. Als ik dan toch niet meer recht kan zitten van vermoeidheid, ga ik slapen. Ik lig een uur te draaien en keren in een veel te groot en koud bed eer ik in slaap val. Als het zandmannetje dan toch eindelijk gekomen is, schiet tien minuten later de babyfoon in gang en zijn we weer bij af. Daardoor voelde ik me vandaag redelijk zombie, en het zal niet beteren (en het is druk op het werk).
Angst. Waarom ik nog niet kan slapen is een immense angst die me sinds papa's vorige bezoek aan Nederland overvallen is. Angst dat er iemand in huis is. En ik het niet zal horen. Of erger nog, het wel zal horen en het gaat niet weg. Met als gevolg dat ik met de oren gespitst lig en ook niet slaap. En dan te weten dat élke mogelijke deur gesloten is, dat het kelderraam gesloten is én ik iets voor de slaapkamerdeur heb gezet zodat het lawaai zal maken als ze de deur open willen doen. Angst is altijd irrationeel.
Oncomfortabel. Of laat me zeggen: ik wil 2 paar handen. Ooit al eens dringend moeten plassen als je kleintje in bad zit? Je weet dat je niet naar het toilet kunt, want het is gevaarlijk. Daarenboven weet je dat, als je even je rug zou draaien, Pepijn ofwel van het badwater zou zitten drinken, ofwel zijn piemel aan frieten zou trekken. - O; dat schreef ik hier nog niet eerder zeker? Pepijn is dus in de 'ik ontdek mijn piemel'-fase.
Jammer. Waarom belandde Pepijns eetstoel daarnet in de woonkamer terwijl hij even ervoor nog in de keuken stond? Omdat Pepijn erachter heeft gekrost, terwijl ik enkel de stoel wat tegenhield omdat hij anders veel te hard ging duwen. Waarom jammer? Dat er ondertussen niemand in de buurt is om het te filmen!
En ik voeg hier nog even bij: Vraatzucht. Want ja, wat moet ik anders doen hier alleen???
05-01-2010 om 20:38
geschreven door Vivache
Categorie:Mannen
04-01-2010
In het park
En nog een filmpje of 2. Voor de aandachtige kijker, Pepijn was in babbelmodus na zijn eerste dag terug in Mini Muis.
Voilà papa, een aantal filmpjes om je kleine te kunnen volgen uit het verre Groningen. Maar jullie mogen er natuurlijk allemaal van genieten. Pepijn speelt met een wasmand (don't ask).
Nieuw sinds gisteren: zich optrekken! Eindelijk heeft Pepijn het door, na verschillende pogingen om zich aan onze kleren op te trekken. Meest nuttige cadeau van dienst is daarbij het houten speelgoed voor voor de relax dat we van tante Annelies kregen. We hadden het eigenlijk al weggeborgen om aan haar te geven voor de buikbaby. Gisteren zette papa het nog eens voor hem om hem even iets nieuws aan te bieden. Het speelgoed bleek perfect de juiste hoogte om er zich aan op te trekken. Sindsdien zit hij hier soms minuten aan een stuk zich telkens op te trekken vanuit zit. En dan heel voorzichtig weer op zijn poep. En dan weer tot stand. Het filmpje is wel van gisteren, van één van de eerste keren. Ondertussen gaat het al veel beter. Hij is wel buiten adem, na die turnoefeningen. En blij dat hij is dat hij weer iets nieuw kan.
"Mijn bloed is dik". Dat zegt oma als je moe en voldaan bent na een stevige maaltijd. Pepijn had deze middag weer reuzehonger. Na 330g groenten (courgette/champignons/patat/gehakte biefstuk), nog een volledige pistolet en dan nog een hele kom soep! Onze soepliefhebber zette zijn schuurpoort helemaal open. Daarna zat hij letterlijk helemaal vol. Hij had ook kaka gedaan terwijl hij in zijn stoel zat, dus ging papa hem verversen. Hij was uitzonderlijk rustig op de verzorgingstafel, dus papa stak hem in bed. En hij heeft geslapen, meer dan 2 uur! Uitzonderlijk tijdens deze groeispurt. Hij was namelijk eigenlijk nog niet lang wakker. Zijn bloed was dus dik. Papa is wel na 2uur toch eens gaan kijken of hij nog wel ademde. Maar hij lag erg vredig op zijn zijde aan het tukken.
03-01-2010 om 18:03
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
02-01-2010
Nieuwjaarscadeau
Het nieuwe jaar bracht
4 tandjes! De 4 snijtanden bovenaan beslisten in 1 keer uit te komen. Eerst de 2 rechts, die zijn nu doorgebroken, en nu zijn daar de 2 links.
woordjes! 'Poe' zegt hij al een tijdje af en toe, maar nu is het duidelijk. De woordjes die hij al kent zijn: 'poe' voor poes, en als wij poes zeggen, dan zoekt hij de kamer af of er geen poes loopt. In boekjes zegt hij ook al 'poe' of 'pe' vanaf hij een poes ziet. Miauw begint hij ook aan poes te linken. 'klok'. Oma heeft een klok in de keuken hangen, daar was hij vorige week door gebiologeerd. Nu zeiden we vrijdag iets over de klok, en hij keek er meteen naar. En als we tiktak zeggen, en ondertussen ons hoofd weg en weer doen, doet hij het na. Nu ik hier thuis (hier hebben we geen klok) over de klok praat en tiktak zeg, dan schudt hij ook zijn hoofdje. 'papa'. Al een paar keer gezegd, en hij kent het ook goed, want als ik papa zeg, dan kijkt hij ook naar de papa. Lief.
schommelen! Hij kan het hobbelpaard al zelf mooi doen schommelen.
spelen met de knikkerbaan! Oma heeft een soort knikkerbaan met grote ballen. In het juiste gat mikken lukt niet altijd goed, maar de ballen worden mooi in de baan gedropt en weer opgeraapt vanaf ze beneden zijn. Ook de vormpjes worden in de auto gestopt, als mama ze bij het juiste gat houdt.
Angst is altijd irrationeel.
