Ik ben , en gebruik soms ook wel de schuilnaam Atomisch Koekje.
Ik ben een vrouw en woon in Op een grijze plek (Zwartwitland) en mijn beroep is Toekomstige psycholoog.
Ik ben geboren op 01/01/1912 en ben nu dus 114 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: yoga,zang,yingyang,boekenobsessie,filosoferen..
Kijk,wij zijn allemaal maar mensen,met onze eigen problemen.Ik,ik ben...een verdrietige hippie? Een blije gothic?Wat zal
Wat als je het even niet meer ziet zitten?Als je op het punt staat om het op te geven? Als je beseft dat het geene dat problemen veroorzaakt enkel jezelf bent? Wat doe je ermee? Je probeert er over te praten,maar in plaats wat je voelt te vertellen aan je vriend doe je dat op het internet,wat best gemakkelijk is,aangezien je de mensen niet kent Sommigen hebben geen vrienden,wat je wel even stil laat staan,maar ja,vrienden,wat zijn dat? Mensen die dag en nacht er voor je zijn? Mensen die je bergrijpen? Mensen die weten wat je als excuus gaat gebruiken om onder iets uit te komen. Ik persoonlijk heb maar één persoon die zo is,en ik weet het niet eens zeker. Maar terug naar dat slecht gevoel,dat geen wat aan je knaagt,in je buik,hoofd en andere plaatsen op je leege omhulsel genaamd het lichaam.Wat doe je aan zo'n dingen? Dingen die je had kunnen voorkomen als je iets anders had gedaan op dat moment. Hoe ga jij ermee om? Door niets te doen,alleen te zijn? Door je te isoleren,van alles? is dat geen zonde? Is dat slecht gevoel niet gemaakt om ervan te kunnen leren? De dingen eruit te halen die kleurrijk zijn? Kleur bestaat,enkel zien wij het niet.