 |
|
|
| Paikea's dromendagboek |
| Ik hou van dromen. Niet zozeer om ze te kunnen ontcijferen of analyseren, want voor mij is het al voldoende om mijn dromen gewoon te kunnen 'zien'. Ik ben ervan overtuigd dat mijn onderbewuste precies weet wat er
moet gebeuren en wat het moet doen voor mij om in evenwicht te blijven. Het enige wat ik moet doen, is voelen wat er binnenin mij omgaat... en dat is nu net wat soms zo moeilijk is. Dromen brengen me dichter bij mezelf.
Laten datgene los wat me in de echte wereld vasthoudt en laten me voelen wat het is om vrij te zijn in mijn eigen hoofd...
|
|
| 23-05-2014 |
 Droom 190: nicht |
|
Ik ontvang in mijn droom een lege e-mail van mijn nicht die ik in het waakbestaan al ruim 15 jaar niet meer heb gesproken of gezien. Er stond enkel een begroeting als topic... hallo of hoi of zoiets...
|
|
|
|
|
| 10-05-2014 |
| Droom 189: doolhof in zwembad / kapitein |
Eerste droom:
We zijn met een groep in het zwembad en worden ingedeeld in kleine groepjes om opdrachten uit te voeren. Ons groepje is met een man of 3/4. Het is er redelijk duister. Het zwembad is opgedeeld in kleinere zwembaden. In het zwembad waar wij in zitten staat een soort doolhof met witte en sommige half-doorzichtbare wanden. We stappen door het water in het doolhof en lopen op een bepaald moment vast. We moeten hier iets uitvoeren, maar staan daar een beetje doelloos te draaien tot ik opmerk dat er iets achter en kleine half-doorzichtige wand naast ons ligt. Ik zeg ik denk dat we die wand moeten breken, dus we slaan het ding aan diggelen en inderdaad erachter ligt een 'clue', weet niet meer wat, maar vanuit die clue blijkt dat we terug naar het begin moeten gaan. De rest staat te klagen dat we weer helemaal terug moeten, dus ik blijk de enige te zijn die de opdracht uitvoert en ga terug. Als ik even later aankom bij een volgend bad blijkt iedereen verdwenen en het is nog donkerder geworden. Naast het bad zie ik dan iets later een ander groepje passeren die al op weg zijn om te vertrekken.
De rest weet ik niet meer...
Terug in slaap gevallen en tweede droom:
Ik ben kapitein van een rubber roeibootje. Een van mijn bemanningsleden springt uit het bootje en zwemt voorop om de boot aan wal te brengen. Dan zegt hij opeens dat ik op zijn rug moet springen zodat hij me tot aan de kant zal zwemmen, maar ik zeg dat hij gewoon het koordje van de boot moet vastnemen en het bootje zo tot daar te slepen. Er zijn redelijk wat golven maar hij blijkt een goede zwemmer te zijn.
Aan de kant gekomen ben ik plots bij mijn wagen op de oprit van mijn ouders. Ik ga op de achterbank zitten, ondersteboven, met mijn benen tegen de rugleuning van de stoel voor mij en lig daar wat te relaxen tot er kort erna iemand langskomt en tegen het venster tikt. Ik vraag wat er is en hij zegt dat er een geitje aan het bevallen is en ik moet komen want het loopt niet zo vlot. Hij blijkt een toezichtiger of zoiets van de dieren en mijn ouders zijn er niet, dus ik ben blijkbaar back-up om toestemming te geven als er een dierenarts nodig is ofzo. Hij neemt me mee naar achter en ik zie daar een klein geitje roerloos in de achtertuin liggen. Het leeft wel maar ademt traag. Ik zeg tegen hem dat hij toestemming heeft om alles te doen om ze te redden. De moeder geit staat iets verderop, maar als ik weer kijk is het plots een varkentje geworden. Zij ligt te rollen en spelen in de modder.
|
|
|
|
|
| 04-05-2014 |
| Droom 188: eentje ziet er heel buitenaards uit en eentje heel aards |
Een vriendin en ik zitten in mijn geparkeerde wagen. Iets verderop dalen twee ronde ruimteschepen naast mekaar op een weide. Eentje ziet er heel buitenaards uit en eentje heel aards. Ik zeg tegen mijn vriendin wat een toeval dat die hier zo vlak naast mekaar komen te staan. Nu kunnen we eens goed bekijken wat eigenlijk het verschil is tussen de twee. Even later komt er een 'alien' uit het buitenaardse ruimteschip gestapt. Ze ziet er uit als een vrouw met een donkere huidskleur en zwart krulletjeshaar. Mijn vriendin begint wat bang te krijgen en zegt dat we moeten maken dat we daar weg komen, maar ik blijf heel cool en zeg tegen haar zolang we hier stil staan en geen beweging maken zal de alien ons niet opmerken. Ik heb mijn zin nog niet helemaal uitgesproken of mijn vriendin verzet haar in de auto en ik zie de alien onze kant op kijken. Ze begint naar ons toe te lopen en dus start ik toch mijn auto en rij snel weg in een verlaten uitziend, woestijnachtig landschap. We komen aan bij een gebouw. Ik blijk er een nieuwe collega te hebben. Een vrouw van in de 50 lijkt me. Als ik haar een gek liedje hoor zingen.. iets met.. 'bumblebee'... denk ik huh dat liedje heb ik precies al eerder gehoord en dan herinner ik me dat ik die alien zoiets heb horen zingen. Ik verschiet en vraag haar om dat stukje nog eens te zingen, maar ze weet precies niet meer wat ik bedoel. Ik probeer haar geheugen op te frissen, maar dan zegt ze iets over 'rum' gisteravond enzo en ik denk ah ok.. het was waarschijnlijk haar die wij gezien hebben, maar ze was te 'wasted' van de rum om het zich te herinneren. Ik heb nu wel medelijden met haar en het lijkt alsof ze een dakloze vrouw is die maar heel af en toe mag komen werken, maar niet genoeg verdiend om er een huis mee te kunnen betalen. Misschien kwam ze wel naar ons toe gelopen als noodkreet, maar wij hadden het niet door en dachten dat ze een alien was waar we heel snel van weg moesten rijden.
Buiten het gebouw staat Urbanus. Hij lijkt daar te wonen. Hij heeft een tuintje afgezet waarvan de opening in het hek veel te smal is om een gewone volwassen mens door te kunnen laten gaan. Ik vraag me af waarom die doorgang zo smal is. Misschien omdat het tuintje alleen bedoeld is voor een kind. Samen met een groepje collega's gaan we terug naar binnen. Urbanus neemt mijn arm vleiend vast en probeert me daar te houden. Ik begin verafschuwd weg te rennen door de gangen. Mijn collega's voor mij zien me rennen en denken dat er iets gebeurd is en beginnen mee weg te rennen. Ik ren ren ren door de gangen alsof er een alien achter me na zit, maar dan begin ik er fun in te hebben. De gangen gaan links rechts links rechts... ik ren tussen de collega's door en steeds aan het eind van de gang schuif ik door op mijn sokken. Leuk! Als ik naar mijn voeten kijk zie ik wel dat ik gyms aan heb, maar toch voelt het als sokken. Op de laatste gang is links een deur waar ik een korte halte maak om hallo te zeggen tegen mijn neefje die daar in een ziekenhuisbed ligt met gips rond zijn been. Ik wil echter niet te lang storen want hij zit daar met een maatje te lachen en te babbelen...
|
|
|
|
|
| 02-05-2014 |
| Droom 187: metalen schroef in ringdoosje |
Mijn ex wordt gezocht door de politie en zoekt snel wat spullen in zijn huis bijeen om vervolgens hals over kop te kunnen vertrekken. Ik vraag hem nog of ik ergens bij kan helpen, wat hij eerst niet wil, maar dan overhandigd hij me een klein ringdoosje en vraagt of ik dat voor hem wil bijhouden. Als ik in het doosje kijk zie ik er een metalen schroef inliggen. Later staat de politie aan zijn appartement en vraagt me of ik toevallig een klein doosje heb gezien. Ik zeg van niet en vraag me af wat daar ook alweer in zat dat zo belangrijk was. Als de politie weg is ga ik in het appartement op zoek naar het doosje, maar kan het niet meer vinden. Ik meen me te herinneren dat er een schroef in zat, maar begin te twijfelen of dat wel waar is.
Later wil ik mijn zus en schoonbroer uitnodigen om iets te gaan eten. Net als we willen vertrekken zeg ik dat ik nog ff rap iets moet doen (weet niet meer wat) en zij gaan al naar buiten. Dat 'iets' duurt langer dan verwacht en als ik buiten kom verontschuldig ik me dat ik hun zo lang heb laten wachten. Het is ondertussen al donker buiten. Ze zeggen dat ze het niet erg vinden en op een ideetje zijn gekomen om naartoe te gaan. Ik had eigenlijk zelf al een idee, maar zeg er niets van en ga akkoord met wat zij willen doen omdat ik hun zo lang heb laten wachten.
|
|
|
|
|
| 17-04-2014 |
| Droom 186: geen enkele boom lijkt gepast |
Ik wandel over een pad met bomen langs de kant maar dan dreigt er plots een overstroming en ik overweeg welke boom ik zou kunnen inklimmen om niet meegesleurd te worden. Geen enkele boom lijkt gepast. Ik kom aan bij een huis. We zijn plots met 3 man. De overstroming is nu heel kortbij, we reppen ons door de deur en gooien ze snel op slot. Net op tijd. Het water is al daar en stijgt in een mum van tijd tot boven het huis. We lijken nu met z'n vieren te zijn. Op één of andere manier geraak ik nog door de deur naar buiten om hulp te gaan roepen, maar ik moet eerst precies weten met hoeveel man we in het huisje zijn zodat er niemand wordt achtergelaten bij de redding.
|
|
|
|
|
| 27-03-2014 |
| Droom 185: fretjes in de douchekuip |
Droom over mijn (overleden) fretjes. Ik ben bij mijn ouders en was vergeten dat ik mijn fretjes in de douchekuip had gezet om te spelen. Wanneer ik ze eruit ga nemen bedenk ik me dat ze gedurende een paar dagen dat ze daar zaten ook geen eten of drinken hebben gehad. Ik zet de fretjes neer in de slaapkamer en ga het frettenvoer zoeken, maar kan het niet vinden. Ik voel me schuldig. Geïrriteerd vraag ik aan mijn moeder waar ze dat gestoken heeft. Zij begint wat te rommelen in een kast en dan ergens heel achterin de kast staat een zak voer. Zij wilt tussendoor nog vanalles beginnen vertellen, maar ik reageer dan ongeduldig dat ik geen tijd heb en sebiet naar het werk moet. Het is twintig na en om half moet ik daar zijn. Ik zoek nog ergens een stuk papier om op de slaapkamerdeur te noteren dat de fretjes daar los zitten. In een kladblok vind ik tussen veel gekribbel een paar lege regels en begin met een pen te schrijven: deur niet opendoen!... ik wil er nog bijschrijven, fretjes zitten los, maar krijg de zin er niet meer op en onder de regel is te weinig plaats over. Toch wil ik het er nog bijzetten, dus schrijf ik het iets kleiner en minder leesbaar nog onder.
|
|
|
|
|
| 26-03-2014 |
| Droom 184: vallende helikopter |
Ik sta met een vriendin op de luchthaven vol spanning te wachten op ons vliegtuig. Op de baan naast ons zijn mensen al aan het instappen in een ander vliegtuig. Het vliegtuig is erg groot en imposant. Boven ons verschijnt er met veel lawaai een helikopter. Wanneer hij recht boven mijn hoofd hangt valt hij keihard naar beneden en op het moment dat hij de grond raakt, geeft deze mee en kaatst de helikopter terug naar boven. Nu hangt hij weer recht boven mijn hoofd. Ik ben bang dat hij recht op mij gaat vallen. De helikopter valt weer.. mist me bijna rakelings en wordt opnieuw teruggekaatst naar boven. Dit gebeurt nog een derde keer en weer heb ik het gevoel dat die recht bovenop mij gaat vallen maar het gebeurt niet. Ons vliegtuig is aangekomen. We stappen er naartoe en net voor het binnengaan word ik wakker.
|
|
|
|
|
| 26-02-2014 |
| Droom 183: afdruk van een kattenpoot op mijn voorhoofd |
Ik ben naar schotland gereisd en wandel een oude muffige pub binnen. Aan tafel zitten twee dames die er "local" uitzien en ik voeg me bij hen om de mooie plekjes van het land te weten te komen. Ik geraak moeilijk uit mijn woorden maar word toch snel begrepen en als ze beginnen uit te leggen komen er een paar kerels die iets verderop stonden, joviaal rond mij hangen. Zij hadden ook gehoord waar ik naar vroeg en ik krijg van hen ook veel tips. Een kerel neemt een landkaart en vouwt die open op tafel. Ze zijn nogal druk en luid. Eén van hen komt me bekend voor. Hij probeert mijn aandacht te trekken.
Later ben ik in een huis dat naar mijn gevoel mijn huis is. Er loopt een klein grijs/wit kitten rond, dat voor mijn moeder is. Weet niet meer hoe het bij mij beland is. Er zit nog schots lokaal volk in mijn huis. Ik vind een groene broek op de grond en als ik hem wil oprapen merk ik dat er een ander kitten uit de broekzak kruipt. Het is kleiner en grijs gestreept. Ik neem het met één hand op, kijk rond tussen het volk en vraag wie die groene broek daar achter gelaten heeft. Niemand reageert. Later komt mijn moeder aan en vraagt naar haar kitten. Ze ziet het grijs gestreept katje, maar ik zeg dat dat niet haar katje is. Het grijs/wit katje wat verderop in de kamer loopt is voor haar.
Ik kijk in de spiegel en zie een rode schram horizontaal over mijn voorhoofd. Ik denk dat het door mijn kattenallergie komt en plots zie ik in de spiegel een afdruk van een kattenpoot op mijn voorhoofd verschijnen. De poot zwelt op. Het worden blaasjes en ze worden groter en groter. Het lijken wel brandblaren. Met een doek druk ik tegen de blaren op mijn voorhoofd en zoek voor hulp. Mijn vader komt af met watten en verband, maar ik zeg nee! ik moet meteen naar spoed want dat gaat ontploffen!
|
|
|
|
|
| 07-02-2014 |
| Droom 182: peddelen om aan de kant te geraken |
Ik zit in een grijze rubberen bootje op een groot meer. Er begint water in mijn bootje te geraken en nog voor ik het goed en wel besef zit er al zoveel water in het bootje zodat de achterkant al bijna volledig onder ligt. Ik begin snel te peddelen om aan de kant te geraken, maar er komt een stevige stroming aanzetten waardoor ik erg veel kracht moet gebruiken om mijn bootje in beweging te krijgen. Ik peddel zo snel ik kan. Heel traag geraak ik vooruit. Erg opgelucht als ik eindelijk aan de kant geraak en sleur mijn bootje uit het water...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
