Ik zat opgesloten in een soort bunker, die aanvoelde als de kelder bij ons thuis. Er zaten nog mensen en op het moment dat er iemand de ruimte verliet, glipte ik mee naar buiten. Het was al donker buiten en ik begon weg te lopen. Even later zat ik op een fiets en fietste over een lange donkere laan zo ver mogelijk weg. Onderweg bedenk ik me nog hoe bevrijdend het zou zijn om gewoon te blijven doorgaan en ik krijg het idee om de wereld rond te fietsen tot ik plots in het donker opmerk dat de straat waarin ik me bevind er bekend begint uit te zien. Iets later zie ik mijn huis. Ik beslis om daar te stoppen en ongemerkt de kelder in te glippen om wat kleren bij mekaar te rapen om mee te nemen...

ik stap een lift binnen, de deur schuift dicht en bij het afdalen begint de lift al snel hevig te schokken en kantelen. ik heb geen idee hoe hoog ik zit en ik ben bang dat de lift keihard tegen de grond gaat knallen. ik druk op het rode alarmknopje om te verwittigen dat er iets scheelt. ik roep om hulp, maar dan begint de lift om te wentelen en ik val op en neer tot de lift drie omwentelingen heeft gemaakt en tot stilstand komt.
dan ben ik opeens bij ons thuis in de tuin en daar staat een soort van grote volière waar mijn beestjes samen met andere beestjes zoals konijnen en vogels en katten zitten te spelen...

Er had iemand twee fretjes afgestaan. Ik dacht.. dan hou ik ze wel. Komt goed uit, heeft Paiko ook nieuwe speelkameraadjes. Het waren een vrouwtje en een mannetje. Ze zaten met zijn allen buiten in de serre te spelen, maar opeens begonnen ze één voor één uit te breken. Het glas van de serredeur was gebroken en ze liepen héél snel weg. Ik rende er achteraan om ze te vangen maar ondertussen was er alweer een andere weg. Het nieuwe vrouwtje had een muis gevangen en beet er de kop vanaf. Milootje, mijn oude fretje, werd door het vrouwtje in zijn nek gebeten en hij zag er heel ongelukkig uit. Zijn nekvel bleef gewoon rechtop staan waar hij gebeten werd. Het nieuwe mannetje veranderde opeens van kleur. Hij leek wel op Piako´s speelslang. Sponsig en blauw met zwarte strepen. Ik nam hem op mijn arm, hij was heel lief maar voelde heel erg zwaar aan.

Mijn metekind en ik maken een uitstapje naar Zeeland. Tegen de avond zegt ze dat ze heel erg moe is en graag in een mals warm bed zou slapen. Ik stap dan in mijn auto en ga op zoek naar en plaats waar we kunnen overnachten. Onderweg kijk ik nog even naar achteren in de auto om te zien of ik wel een tent voorzien had, maar die heb ik wel bij want ik zie ze liggen onder nog wat andere spullen. Even later kom ik aan in een soort hotel en ga staan wachten aan de balie om te vragen of ze kamers ter beschikking hebben, maar de vrouw is druk in gesprek met nog twee andere vrouwen...

Ik woon, samen met mijn moeder denk ik, in een oud huis. Het lijkt een beetje op een ruïne en ik ben het beu dat er geen toilet is en ik elke keer op een emmer naar het toilet moet gaan. Dan neem ik de auto en rijd weg, ik denk op zoek naar iets beters, en stop in een straat waar heel raar volk woont. Ik stap uit mijn auto en iets verderop staat een koppel, maar ze zien er wat mismaakt uit. Het doet me denken aan het kliënteel van een shop waar ik werk en dan komt de man op me af en zegt dat hij X kent, de werknemer van die shop. Ik ben mijn auto met een doekje aan het afvegen omdat er veen stof op hangt, maar wil eigenlijk ermee stoppen en gewoon vertrekken want ik vind deze mensen wat creepy. Dan stopt de man een briefje van 10€ in mijn handen, om te tonen dat hij blij is dat er iemand langskomt, maar ik geef het hem terug en zeg dat ik dat niet wil aannemen.

Ik rijd met mijn auto door de schotse highlands en maak me een beetje zorgen dat mijn auto het vele klimmen rond de berg niet gaat aankunnen.
Even later kom ik aan bij een oud, typisch schots kasteel. Er lopen wat toeristen rond het kasteel en in plaats van in het kasteel te gaan draai ik me om en kijk uit over een practig bergzicht. Er zijn ook stallen en in een stal loopt een baby olifantje rond. Ik aai hem voorzichtig op zijn slurf en het olifantje neemt even later mijn  arm vast met zijn slurf en wandelt met mij iets verderop in de stal.
Even later ben ik dan weer buiten, ik neem ook nog foto´s van het mooie uitzicht over de bergen en van een boer die iets verderop in zijn werkkledij in een weide staat te zwaaien. Dan zie ik buiten achter een houten hek een grote olifant staan. Ik wil van hem ook een foto nemen en ik ga een beetje dichter om zijn kop mooi in beeld te krijgen. Ik kijk op het schermpje van mijn camera tot ik een mooie compositie bekom, maar de olifant is dan al heel dichtbij.

Ik sta buiten in het donker naar de hemel te kijken en zie dat de hemel raar verlicht wordt. Het doet me denken aan het aurora borealis, maar dan zie ik in het midden van dat moois opeens een zwarte vlek die van vorm veranderd en groter wordt. Ik maak me ongerust, het lijkt wel een groeiend gat in de ozonlaag. Dan opeens kleurt de grote zwarte vlek oranje, als het vuur bij een plotse ontploffing en de vlek is erna niet meer te zien.

Ik ben een geest en ben in het huis van een jonge vrouw die Nele noemt. Ik wil haar een beetje plagen als grap, zonder kwade bedoelingen en doe dingen zoals de frigodeur open/dichtdoen en als ik een stap zet in de kamer merk ik dat zij voelt dat er iemand is. Ze voelt me stapjes op de grond zetten, ook al probeer ik zo stil te zijn als ik maar kan. Als ij een stap opzij zet, zet ik ook een stap opzij. Ik merk dat ze bang begint te worden, dus ik wil haar laten weten dat ik het ben, zodat ze geen bang hoeft te hebben. Ik fluister haar naam, Nele, maar ze kijkt heel bang rond en begint opeens stuiptrekkingen te krijgen. Ik denk eerst dat ze dat doet om mij een loer terug te draaien. Ik krijg bang van haar. Ze lijkt wel bezeten.

Ik stap bij mijn ma in de auto en we moeten nog iemand oppikken, maar zij is dat ff vergeten en ze wil een blokje rond gaan om terug te rijden, wat ik niet goed begrijp, want ze stond eigenlijk al aan de poort waar we moesten zijn, ze moest gewoon een klein stukje terug. Onderweg is ze even kwijt waar ze moet rijden en ze begint tegen mij te stoefen over X. Ik zeg tegen haar dat X mij niets boeit en dat ik totaal niets met hem te maken heb. Ik voel me boos, omdat ze altijd over een ander stoeft. Dan vraag ik haar wanneer ze eens over ons zo heeft gestoefd en ze antwoord iets vaag en de vraag ontwijkend en dan zeg ik tegen haar, weet gij wat ge zijt, een faker. Laat het maar zo, gelijk het altijd geweest is.

Even later hoor ik haar van ergens wenen, maar ik zie haar niet en ik voel me slecht omdat ik zo hard en beschuldigend ben geweest.

Ik ben met mijn pa en nog iemand in een overstroomd theatergebouw, bij het podiumgedeelte. Waar ik sta komt het stromende water bijna tot op schouderhoogte en iets verderop, net voor het doek,  gaat het over in een wit slurpie-achtig stromend ijsgedeelte. Mijn pa zit vast in het overstromend slurpie-ijsgedeelte en de persoon die bij me is biedt hem een hand aan, maar als mijn pa die wil aanreiken trekt hij zijn hand terug weg waarop mijn pa boos word en die andere persoon doet alsof het een grapje was. Ik reik mijn pa dan de hand en trek hem uit het ijs, bij ons het watergedeelte in. Ik probeer het stromend ijsgedeelte met mijn handen naar achter te duwen, zodat het niet dichterbij zou komen, maar wanneer ik het doek van het podium een stukje ophef zie ik dat het volledige podium achter het doek al één stilstaand slurpie-achtig ijsvlakte geworden is. Ik laat het doek terug zakken en zeg tegen de anderen, kom we zijn hier weg. Ik stap op, een trapje omhoog en verlaat het theater.

Dan heb ik ook nog gedroomd van X. Ik vraag haar hoe het met haar zoontje is, maar ze reageert nogal vaag en dan vraag ik haar of er iets gebeurd is, maar ik krijg niet echt een antwoord van haar.

Ik ben overdag aan het rijden met mijn auto. Ik moet ergens een omkering doen, maar er is opeens precies een heel losse zanderige bodem. Even later valt mijn auto stil. De motor doet het niet meer en ik ben ergens met mijn bumper tegenop gereden. Ik besluit dan maar om tot thuis te rijden zonder de motor, dus gewoon tot thuis te laten bollen en ik zie onderweg dat er bepaalde waarschuwingslampjes zijn gaan branden zoals bv. dat de deuren niet tegoei dicht zouden zijn en nog iets, maar dat herinner ik me niet meer. Ik voel me wat geïrriteerd en bedenk me nog dat de electronica van de auto weeral kapot is en me dat weer veel geld gaat kosten.

Ik ben met mijn zus in een huis. Zij is daar iets aan het bakken in de oven, maar in het onderste vak van de oven is een wc en ik moet heel dringend plassen. Ik zeg tegen haar, ik zal dan even op de badkamer gaan, maar ik ben nog even iets aan het doen in de keuken en doe plots toch het deurtje van de oven open om te gaan plassen, maar dan herinner ik me opeens weer dat mijn zus haar eten daarin aan het bakken was, dus ik doe het deurtje terug dicht en zeg tegen haar dat ik het even vergeten was en zij maakt er nog een grapje over, ze zegt, zal proberen er niet aan te denken als ik het opeet seffes.

Even later zijn we nog naar kunstwerkjes aan het kijken, vazen, potten, .. gemaakt van hout, steen en groene planten. Ik wijs er een paar aan die ik heel erg mooi vind. Vooral de werkjes waar delen van een walvis zijn afgebeeld, zoals de staart.

Dan had ik nog een derde droom, maar daar herinner ik me niet veel meer van. Ik heb alleen precies het gevoel dat deze droom niet rechtstreeks over mij ging, maar dat die veel dieper zat. Er kwam een man in voor en die man had op een bepaalde manier iets met water. Ik krijg nog dat beeld voor me dat hij in gehurkte vorm, met zijn kop tussen zijn knieën, in donker en troebel buitenwater rolt/laat rollen en dan zie ik hem nog even volledig onder water en dat er precies iemand boven staat die te laat was om hem uit het water te houden.

Ook zie ik nog iets over de dag maandag, dat die aanvoelt alsof het een zondag is.

Heel raar, maar ik heb niet het gevoel dat deze droom op mij sloeg. Dat het kwam vanuit een ander soort onderbewuste dan het mijne.