Zo. We zijn een tijdje weg geweest. Maar ondertussen dus weer helemaal terug. De komende weken en maanden kunt u hier opnieuw onze eigenzinnige kijk op het reilen en zeilen in en rond de paddocks verwachten. Maar verder natuurlijk ook een portie nieuwsberichten en ander leuks.
Jessica Kürten is dus voor twee maanden geschorst. Wat moeten we daar nu van vinden? Ja, de gerechtelijke molen, zelfs die van de FEI maalt traag, maar hij blijft wel malen en uiteindelijk is dus ook de reputatie van Jessica Kürten behoorlijk gekneusd. De eerste babbel die we hadden met Jessica Kürten was in Valkenswaard, in de aanloop naar de wereldruiterspelen in Aken. U weet wel, de Spelen waar Kürten niet present was. Er was toen wat heibel in het Ierse team, heibel die tot de dag van vandaag blijft bestaan, en die z'n oorsprong vindt op de Olympische Spelen van Athene. We vroegen Kürten in Valkenswaard op de vrouw af wat er nu eigenlijk aan de hand was? Of we een kwartiertje tijd hadden wilde ze weten. Het is meer dan een kwartier geworden, maar de essentie is dat Kurten niet bepaald in de beste verstandhouding leefde met de Ierse bondscoach Robert Splaine en al evenmin met dopingzondaar Cian O'Connor. Nu hebben we van wat ex-grooms van la Kürten ook wel al een paar verhalen gehoord, maar in alle geval, de manier waarop O'Connor z'n paarden behandelt kan voor Kürten helemaal niet door de beugel. En de schade die haar landgenoot Ierland én de sport had aangebracht in Athene, dat zou wel niet zomaar weggewist worden. Het is dus een beetje ironisch dat Kürten, zoveel jaar later, zelf als dopingzondaar voor het voetlicht komt te staan. De Ierse ontsnapte al eens een FEI-straf, maar dit keer vereffent de FEI de openstaande rekening. Het blijft natuurlijk vreemd, de internationale ruitersportfederatie bood de Ierse in eerste instantie een minnelijke schikking aan, een kleine boete het vervallen van wat uitslagen en prijzengeld en we praten er verder niet over. Maar dat accepteerde de Ierse, die persé haar verhaal wilde doen en niet als dopingzondaar door het leven wilde stappen niet. Want aanvaarden stond zo goed als gelijk met schuld bekennen. Nee dus. We zijn ondertussen een jaar en wat procedures verder. En nu is ze daar; de uitspraak. Op een voor Kürten wel bijzonder ongelukkig moment. Want de Ierse ziet haar voorbereiding op de Olympische Spelen doorkruist door een schorsing van 2 maanden. Het vervolg liet zich raden en is er ondertussen ook al: de Ierse gaat in beroep bij het TAS in Zwitserland. Afwachten wat daar nu uit de bus komt. Maar wat er ook van zij, de reputatie van de Ierse is bezoedeld en in Ierland zullen er een paar in hun vuistje lachen. Toeval zal het trouwens wel niet geweest zijn dat het net de Ieren waren die de positieve controle van vorig jaar in La Baule lekten...
Het moet een ellendig gevoel zijn. Uiteindelijk niet naar de Spelen kunnen. Het was een korte, droge persmededeling die gisteren in onze electronische brievenbus gedropt werd: Jeroen Devroe meldt af voor de Spelen. We hadden net Jos Lansink aan de telefoon gehad. Voor hem vielen afgelopen weekend alle stukjes van de puzzel perfect in mekaar. Niet voor Devroe dus. Onze nationale dressuur-nummer-één plaatste zich voor de wereldbekerfinale, sloot de internationale ranking af op een plaats die uitzicht gaf op een individuele selectie voor de Spelen en wist daar bovenop, al was het ternauwernood, te voldoen aan de door het BOIC gestelde normen. Dat gebeurde in Hagen, maar nu blijkt dat Paganini daar een peesblessure opliep. Naar de ernst van de blessure blijft het voorlopig gissen, maar dat Devroe een kruisje mag maken over de Spelen is duidelijk. Voor veel atleten blijven de Spelen een 'once-in--lifetime-ervaring'. Een ervaring waarvan de impact pas achteraf ten volle naar waarde kan ingeschat worden. Voor Jos Lansink worden het straks de zesde Spelen. Op rij. De waarde van die prestatie kan amper ingeschat worden. 24 jaar lang op internationaal Olympisch niveau. Nu kan men veel zeggen van Jos Lansink, maar ware het een wielrenner of tennisspeler dan was hij ondertussen ereburger geworden van een aantal dorpen en steden waar straten naar hem vernoemd zouden worden, standbeelden opgericht waren en had hij al lang zijn eigen docusoap gehad, compleet met een naar hem vernoemd magazine, guest-appearances in diverse spektakels en zangduetten met Laura Lynn en Dana Winner inbegrepen. Niets van dat alles evenwel voor onze nederbelg waar het feit van een zesde selectie op rij tussen de plooien van het nieuws viel. O ja, er mag nog een Belg naar de Spelen. In jumping. Ah zo, interessant. Wie er de prestaties van Lansink op navlooit moet tot de conclusie komen dat Lansink straks niet naar Hong Kong trekt om er een figurantenrolletje te spelen. De Jos wil straks in Hong Kong een medaille. Blijft de vraag: met welk paard? Met Spender S voldeed hij ondertussen aan het gestelde selectiecriterium. En tot 25 mei heeft hij de kans om die norm ook met pakweg Silvana te halen door straks in Antwerpen bijvoorbeeld de barrage te halen. Maar stilletjes blijft Lansink hopen op de comeback van Cumano. Lansink en de witte reus namen ondertussen alweer hun eerste sprongetjes en het zou ons niet verbazen mocht het duo straks z'n rentree vieren op één of ander landelijk concours in Nederland of Duitsland. Gevolgd door deelname aan een bescheiden internationaal concours waar één foutje het duo uit de barrage van de Grote Prijs zal houden. Ervaren als hij is zal Lansink op dat ogenblik al weten of hij en Cumano op Olympische medaillekoers zitten.
Geen Belgen, Fransen, Duitsers of Nederlanders op de erelijst van de CSIO Lummen dit jaar. Wel Noren. En eigenlijk zou dat niemand mogen verbazen. Groot is de weelde in Noors jumpingland niet. Natuurlijk, ze hebben Tony André Hanssen, internationaal bekend als jumpingruiter, in eigen land ook en vooral bekend als popster. Hansen dus, en Stein Endresen die al hoge ogen gooide op het EK in Mannheim. Geir Gulliksen natuurlijk en de Nederlandse Noor Morten Djupvik. Daarmee heb je zowat de complete Noorse top. Al is er natuurlijk nogLine Raaholt die zich in de aanloop naar de Spelen verzekerde van de diensten van Pilgrim, het voordien door David Mc Pherson gereden kampioenschapspaard. Ervaring zat dus bij Pilgrim, maar niet bij Raaholt die zich klaarstoomt op het reservebankje. De Noren gaan de komende maanden nog wel een paar Nations Cup-wedstrijden afhaspelen. Niet met de intentie om de poort naar de Super League open te wrikken, want daarvoor is het Noorse reservoir aan talent voorlopig te klein. Wel om teamgeest te smeden. De Noren hebben een nieuwe coach en kregen in de aanloop naar het groene seizoen ook de steun van een mental coach die ondermeer in Arezzo de stoere Noren met meer dan troostende woorden en schouderklopjes alleen bijstond. Daarnaast is er voor het Noors team ook uitgebreide veterinaire begeleiding. Kortom, de Noren gaan niet zomaar naar de Spelen om er een figurantenrol te spelen. Toch blijft de kloof tussen de Noren en de toonaangevende jumpinglanden die we straks ook op de Spelen voorin mogen verwachten groot. De Duitsers kunnen putten uit een schier onuitputtelijk reservoir aan ruiters en paarden al is ook daar, bij nader inzien de spoeling dun. Kurt Gravemeier heeft z'n lijstje nu al in het hoofd: Ludger Beerbaum natuurlijk die met All Inclusive, Coup de Coeuer en Goldfever maar liefst drie kampioenschapspaarden staan heeft. Marco Kutscher en Cornet Oobolensky, Meredith Michaels Beerbaum en haar Shutterfly, Christian Ahlmann en Cöster en de verbazende Heinrich Hermann Engemann met Aboyeur. De Amerikanen hebben de luxe zowat twee teams in stelling te kunnen brengen maar rijden zich in de aanloop naar een groot kampioenschap wel eens vaker 'op'. Nederland natuurlijk waar de blessure van Jeroen Dubbeldam een lelijke streep door de Olympische rekening zou kunnen zijn. Onderschat ook de Zwitsers niet natuurlijk met Mändli, Guerdat, Fuchs, Liebherr en anderen. Geld en talent zijn in het land van de uurwerkmakers niet bepaald het probleem. Maar na die landen hebben we het wel gehad, want ook in de andere teams is de spoeling dun. De Brazilianen komen met een relatief onervaren team, ervaring zat bij de Canadezen, maar wie kan na Millar en Lamaze de derde en vierde ruiter uit he hoofd opnoemen? Verder de Britten natuurlijk, waar de leeftijd van het team wel eens een handicap zou kunnen zijn. Wat mogen we verwachten van de Zweden en de Oekraïne? Nee, ons zou het niet verbazen als we straks op de Spelen verrast worden door enkele nieuwe naties. Zoals Noorwegen en Australië. Ook de Aussies komen zich op Europese bodem voorbereiden en rijden straks enkele landenwedstrijden waarbij de over de hele wereld uitgezwermde Aussies op Europese bodem aan de teamspirit komen werken. Het jumpinggebeuren kreeg in Noorwegen alvast een boom na de kwalificatie voor de Spelen. Want toen de kwalificatie een feit was opende het Noorse journaal met het nieuws dat de Noren straks naar de Spelen mochten en stelde Morten Djupvik tot z'n verbazing vast dat hij de voorpagina van de krant haalde. Dat zien we hier in België nog niet meteen gebeuren...
Tenzij. Daarmee eindigden we de vorige keer. Bij de Deutsche Reiterliche Vereinigung vielen ze afgelopen weekend bijna van hun stoel toen ze de internationale uitslagen binnenkregen. Want Daniël Deusser was, ondanks het intrekken van z'n licentie, toch gestart in Grobbendonk. Meer nog, hij won er ook een rubriek. In een artikeltje in enkele Duitse media licht Jan Tops een tipje van de sluier op. Officieel wist Deusser nog van niets en na overleg met z'n advocat was hij toch maar gestart. In Hamburg zaten de organisatoren ondertussen ongemakkelijk te schuiven op hun stoel. Want de organisatie was eerder toegetreden tot de succesvolle Global Tour van Jan Tops. Tussen twee vuren dus, Tops en de Global Tour aan de ene, en de Duitse federatie aan de andere kant. Voorlopig is er een elegante oplossing gekomen waarbij geen van beide partijen gezichtsverlies hoeft te lijden; Deusser en Tops stapten naar de rechtbank en dus mag Deusser in Hamburg wel starten. Een uitspraak ten gronde is er evenwel nog niet en daarmee is de zaak overigens verre van uitgeklaard. Want het zal een behoorlijk stoomstrijkijzer moeten zijn om de plooien tussen Deusser en de Duitse federatie nog glad te strijken. Tenzij, tenzij natuurlijk. Een Duitser Hollander zou worden bijvoorbeeld.
