Sinds ik op uw kosten een opleiding volg, geregeld door ons nimmer stroeve vadertje staat, rest mij niets anders dan u bedanken. Uit de grond van mijn hart: dank u.
Eén kleine opmerking... Sinds u toch mijn opleiding betaald zou ik u willen vragen of u ook voor echte lesgevers zou kunnen zorgen. Mensen die de Nederlandse taal machtig zijn, die enige didactische vaardigheid aan de dag leggen en die liefst van al ook niet stinken. Ik weet dat het veel gevraagd is. Zoals Pieter Loridon het zo prachtig zei in de laatste aflevering van ''Wie kiest Pieter": "Ik geloof enorm in de dinges van de Dalai Lama." Ik probeer dus de kalmte te bewaren bij het foutief gebruik van het aanwijzende "die" en "dat". Bij het onverklaarbare gebruik van iets wat voor een woord moet doorgaan(taupen, topen,...?!!) in de plaats van "samen". Bij het moedwillig wisselen van de medeklinkers G en H... De levensles ontgaat mij zeker ook niet wanneer de lesgever een halve morgen spendeert aan een ongelooflijk verhaal over een goed paar schoenen. En ook monniken die meerdere jaren in transcendente sferen verkeren kunnen zich onmogelijk wassen. Of doen hun collega's dat dan voor hen? Moet ik eens nagaan... Maar zelfs ongewassen durf ik te wedden dat de geur die deze verlichte geesten na jaren verspreiden niet geproefd kan worden op het puntje van de tong.
De pasta carbonara zal voor morgen zijn. Zet u alvast volgende ingrediënten klaar: spaghetti, pancetta, 2 eierdooiers, look, witte wijn, olijfolie, peper, zout, pecorino en peterselie.
