Wat gaat de tijd hier toch vlug¡ Karolien is ondertussen goed en wel toegekomen. De vriendelijke hospitaliero Arthur van El Burgo Ranero vroeg me of hij s avonds mee naar het station moest "maar nee, dat is niet nodig", maar om 21u zei hij kordaat "ik ga met je mee" en eigenlijk was ik daar wel heel blij om want het station was godverlaten en ondertussen hebben we nog een goede babbel gedaan. En wie kwam daar aan met een stralende glimlach, ons Karolien. Dan vlug naar de refugio s want om 22u is het hier consequent stilte en licht uit en deur dicht. De volgende dag op stap en Karolien heeft haar vuurdoop al gehad, wind en wind en wind en op het einde ook regen¡ Bij het aankomen in Mansilla de las Mulas hebben we dan onze astronauten space ijs opengedaan. En wij maar lachen en wij dachten dat dat astronauten ijs in contact met lucht koud zou worden, maar niets van dat. Veel plezier en veel beziens hebben we er wel mee gehad. s Avonds zijn we dan gaan eten met Philippe en Annick, de twee schatten van mensen die de volgende dag in Leon stopten. En dan gisteren zijn we over Leon naar El Virgen del Camino gestapt. Een vrij lange tocht, door een stad stappen is altijd dubbel. Een mijlpaal maar ook eindeloos in en uit stappen. Vandaag zijn we toegekomen in het paradijs in Hospital del Orbigo, we hebben het hier weer getroffen met een brugse hospitaliero, een schat van een madam en de refugio is prachtig¡¡¡ En mochten we wat zon kunnen doorsturen dan zouden we dat ook wel doen. De echte hitte is weg, maar het is aangenaam. Het grote aantal pelgrims is ook geminderd en dat is best wel aangenaam stappen. Nog 269 km te stappen, mijn een oog lonkt stilaan naar Compostela, mijn ander oog vertelt dan ook van het einde van deze droom. Maar het is goed zo. de dagen gaan open en dicht en zijn rijk en mooi¡ Lieve groeten aan jullie allen, dank voor jullie steun, de deugddoende boodschappen, de briefjes, sms-en...¡¡¡¡
Het was wennen vanmorgen; Liesbet is naar huis vertrokken en Karolien komt vanavond dus was het opnieuw een dagje alleen stappen. En het regende. Nu ik mag daarover niet klagen want eigenlijk heb ik hier al het beste weer gehad dat ik had durven dromen om te stappen. De weg was niet bijzonder mooi, van Sahagun naar El Burgo Ranero, naast de grote baan en aan de oorspronkelijk weg waren ze aan het werken. Stilaan op weg naar Leon. Maar het was eenvoudig stappen, plat¡ Onderweg heb ik moeten lachen met een koppel, mijnheer voorop met een gezwinde pas en zijn echtgenote 10 meter achter hem. Elk bankje dat ze zag wou ze stoppen " je ne peux plus, je ne peux plus respirer" en hij maar roepen "allez, marches". Ocharme die vrouw. Bij het passeren heb ik haar maar zo vriendelijk mogelijk goeiedag gezegd en ze keek me aan met een blik van "laat hem maar doen, ik doe alsof ik het niet hoor". Eigenlijk wel grappig hier wie je allemaal tegenkomt. Gisteren zijn we ook een Belg tegengekomen, Joost, hij is 24 mei vertrokken uit Leuven. Zijn ogen gaven licht van geluk. "Ik mag er niet aan denken hoe ik op 1 oktober mijn eenzame computerjob terug moet opnemen..." "Joost, 1 oktober is nog ver van hier, geniet ervan¡" Oh ja, wat de vlooien betreft, ik ben blijkbaar niet de enige en gisteren moest ik in de apotheek geen half woord zeggen, mijn mouw opstropen was genoeg en dat wonderzalfje van de vriendelijke apothekeres heeft zijn werk al gedaan. Nog iets strafs van gisteren. De albergue lag naast de kerk en Liesbet en ik gingen nog een wandeling maken en vrij vlug zijn we in de mis beland. Raad eens welke lezing... "Als je op weg gaat, neem dan niets mee..." Ik vond dat zo ongelooflijk. En vandaag kwam ik hier toe en was aan de particuliere herberg op zoek naar mijn gids om de refugio municipal te zoeken. "Annick¡", het was Philippe die 200 meter verder stond en me de weg wees. Zeg nog maar dat het toeval niet bestaat. Het is hier goed, ga nu een douchke nemen, mijne was doen en wat rusten om vanavond Karolien op te wachten. Ze brengt astronauten ijs mee uit Washington, zal dat smaken¡ Veel lieve caminogroeten en tot binnenkort¡
Voorzichtig durf ik schrijven dat ik halverwege ben, want de weg is lang en je weet maar nooit. Maar vandaag heb ik voor de eerste keer de kilometerstand in de andere richting kunnen lezen, t is te zeggen nog 369 km te gaan en al 395 km gestapt. We hebben onszelf daarvoor getracteerd op een lekkere creme glace in Calzadilla de la Cueza. Nu zijn we toegekomen in Terradillos de Templarios. Het was een lange tocht vandaag van ongeveer 27 km, maar het stappen ging vlot. Sint Jakob en de zon waren ons weer heel gunstig gezind: een zuchtje wind, niet al te warm, we hadden het niet beter kunnen bestellen. Gisteren verbleven we in Carrion de los Condes bij de Clarissen. Een leuke refugio. s Avonds zijn we naar het gebed van de Zusters geweest en dat was best wel indrukwekkend. Ondertussen heb ik er nog enkele vrienden bijgekregen en deze keer zijn het er geen al te leuke. De Franse Francoise zei vanmiddag dat het een beestje is dat pelgrims die buiten slapen binnen brengen en doorgeven aan andere pelgrims, maar deze avond zegt mijn verstand me dat het waarschijnlijk wel vlooien zijn. Dus morgen naar de apotheek in Sahagun en naar t schijnt ben ik er dan met een zalfje na twee dagen vanaf. Jullie moeten dus geen schrik krijgen als jullie mij eind september terug zien. Voor de rest blijft het leven hier prachtig: de camino is elk kwartier anders en blijft verbazend mooi, de ontmoetingen en gesprekken zijn deugddoend en rijk en de kleine ongemakken lijken dan zo onbenullig. Morgen gaan we dus naar Sahagun, stilaan op weg naar Leon. Zonnige caminogroeten¡ Rita, wens je Mia van me nog een gelukkige verjaardag¡ (met een dag retard, sorry) en voor 4 september: Ingrid, viert ze goed¡ An en Wim, ik blijf volop duimen¡¡¡
