Reis door de Balkan die sporen nalaat

Eén grote hindernis is genomen : de fiets in de fietszak waarbij het stuur eruit priemt, bedekt met Chiropull, is op de nachttrein van Utrecht naar München geraakt. Zonder boze blikken, de Duitse spoorbeambte is behulpzaam. Ik ben amper weg en al twee koppels wereldfietsers ontmoet. Inge en Bas fietsen straks in Drenthe maar deden ook al tochtjes naar Kaapstad (helemaal door Afrika), Ecuador en de Noordkaap. Inge was voorzitster van de Wereldfietser in Nederland, kent dus Paul en Hennie die in februari nog een lezing kwamen geven in de kapel van de gevangenis. Op het perron in Utrecht twee krasse vijftigers op doorreis naar Oostenrijk. In 2008 trokken ze in groep met 12 naar Peking. Fietsten voor een goed doel via Berlijn, Polen, Baltische staten, Moskou en Kazan … Meeste indruk maakte de 500 km Gobi-woestijn, zand en zand en 50 graden. Een koppel dat meeluistert laat vallen dat ze wel graag fietsen maar niet zo “wild”. Ik vind wilden zalige mensen. Hun verhalen over het Chinese platteland zijn fascinerend. En hoe de autoriteiten hen uit een straatarm dorp joegen wegens “not to be seen by foreigners”.

Dag 1. 21u30. We naderen de Duitse grens. Geheime kamers van Jeroen Brouwers leest als een sneltrein. Vanuit München trein ik richting Klagenfurt, mijn halte is Villach. Pas vier uur later heb ik een verbinding naar Zagreb. Misschien dat ik dus al mijn eerste tocht maak in Slovenië tot in Jesenice of Kranj op 30 km van Lljublijana . Maar er worden stijgingspercentages van 18% gesignaleerd door Thomas de zich 14 dagen in Slovenië gaat afbeulen. In het restaurant geraak ik aan de praat met Ina, een Spaanse veearts, geëmigreerd van Barcelona naar Beieren. Ze toont me de Alpen die links van me opdoemen. Tussen Vilach en Jesenice wordt een brug gebouwd. Op de kaart ziet de afstand er zeer onschuldig uit. “Even naar de volgende halte fietsen” wordt echter een ware helletocht.

Ik moet me kompleet leegrijden om op tijd mijn verbinding naar Lljublijana, Zagreb en Banja Luka te halen. Bepaalde tracés – ik doe een omweg  via Italië – lijken wel uit de koninginneritten van de giro geplukt, tot overmaat van ramp volg ik een doodlopend fietspad. Ik verlies mijn T-shirt , mijn hele reisvoorbereiding glijdt uit mijn fietstas. Ze waaien net niet in de Sava, een wild kolkend riviertje dat me tot Jesenica vergezelt. Ik vloek en beloof mezelf dat ik mezelf niet meer ga afjakkeren. Een doofstomme man voelt mijn ontreddering perfect aan en helpt mijn fiets demonteren en voor de tweede keer in de zak op te bergen. Ik heb zin om een potje te huilen in de armen van de man, hij lijkt me de enige op aarde te zijn die mijn afgepeigerde lichaam aanvoelt. 65 km zijn precies 250 km.

Op vlak van voeding leef ik op gedroogde vijgen en water, proviand een reiziger onwaardig. Met al die verbeterpunten val ik tussen Lljublijana en Zagreb in slaap.

Hoe is het toch mogelijk dat ik op de dag die niet voorzien is om te fietsen, al meteen over mijn plafond ga ? Als een zombie, uitgeteld, mijn maag doet raar en ik vrees ook een kleine zonneslag te hebben opgelopen. Ik zou 5 dagen kunnen slapen, af en toe eens in “Geheime Kamers” bladeren en weer eindeloos stilvallen.

We staan stil in Maribor en er gebeurt wat : 10 Kroatische politiemensen voeren een Agathie Christie-plot op. Murder on a train ? De Kroaten zorgen meteen voor suspense. Twee Amerikaanse toeristen worden aan een spervuur van vragen onderworpen.

Van de hemel naar de hel op enkele uren tijd. Ik ontmoet Goran op de nachttrein naar Sarajevo. Toen de oorlog uitbrak ging hij naar Australië uitwijken met zijn gezin. Toen de oorlog ophield trok hij van Melbourne naar Banja Luka zijn thuisstad terug.  De pollutie in de Balkan en het gebrek aan interesse in de politiek maken hem zorgen. Tegelijk heeft hij zelf alle geloof in de politiek verloren . Hij houdt van simpele levenswaarden : Help elke dag je medemens waar je kan. Prompt breekt hij zijn banaan in twee en deelt rozijnen. Hij maakt me wegwijs via kaarten in Bosnië en oriënteert me in Banja Luka .

Om 1u38 ’s nachts staat Michael Stechow me op te wachten. Via www.warmshowers.com en couchsurfing contacteerde ik hem voor een slaapplaats. Hij is van de staat Georgia in de VS, maar werkte lange tijd in Kosovo als rechterhand van de premier tussen 1993 en 1999. Bijna elk Kosovaars gezin wordt door iemand van het buitenland financieel gesteund, reageert hij op mijn vraag naar de socio-economische situatie in 1 jaar nieuwe staat. En elk artikel of boek over de kwestie Kosovo is enkel waar vanuit het standpunt van de regisseur van het artikel, voegt hij meteen toe duidend op de komplexiteit van Kosovo. De “couch” is gedekt, aangevuld met koude spaghetti en tomaat. Ik schrok als een bezetene . Slaap als een roos.

Vrijdag 22 mei. Ik bezoek de stad. Kerken, oude ruïne, de Vrbas die ik zal volgen tot in Donji Vakuf, 25 km over Jajce. Ik laat me rondleiden in de universiteitsbibliotheek zonder veel modern management. Alle mensen die ik contacteer – of ze nu Engels of enkel Bosnisch kunnen – zijn ontzettend behulpzaam. Eens ze je vertrouwen serveren ze de lekkerste Turkse koffie(drab), leggen ze de weg uit met handen en voeten. Driekwart denkt dat ik Amerkaan ben. De fietstocht naar Jajce is één van de mooiste tochten die ik ooit ondernam. Imposante rotsmassa’s, altijd de nu eens wildkolkende dan weer kabbelende Vrbas als vaste partner, de verkeersdrukte valt mee dankzij een internationaal treffen rafting. Na Jajce pers ik de laatste kilometers uit mijn benen tot in Donji Vakuf.

Morgen gaat de tocht naar Travnik en Zenica. Pizza en een zacht bed zijn vlug gevonden. Het valt op hoeveel gezinnen kleine boeren zijn. Opvallend veel Moslimvrouwen staan met primitieve kappers tussen aardappelen en paprikaplanten het veld te bewerken. De dorpen stralen een enorme rust uit, iedereen is nog druk in de weer nu de hitte is gevallen. Overdag ontmoet ik roofvogels en slangen op mijn tocht die de warmte van het asfalt opzoeken. Het is werkelijk bloedheet, de vele tunnels door stukken berg zorgen voor afkoeling. Ik besproei mijn rug en armen voortdurend maar kan niet vermijden dat mijn huid roodgeblakerd wordt. Bij elke beweging trekt mijn huid samen. Heel wat huizen zijn in renovatie maar de talrijke kogelgaten herinneren voortdurend aan de recente oorlog. Het is zo’n paradox met het vredig boerenleven dat hier tien jaar geleden mensen op elkaar schoten. Als ik een grootmoedertje haar huis fotografeer vraagt ze me geld. Het leven is hier voor mij zo spotgoedkoop dat ik soms verbaasd naar prijzen zit te staren. Ik herinner me de woorden van Rodica in Roemenië : mensen moeten drie jobs kombineren om rond te komen, hier zal het wellicht niet anders zijn. Een kleine koffie een halve euro, vegetarische pizza slechts twee en een halve. Er wordt veel gezwaaid op mijn gewuif. Stiekem fotografeer ik af en toe de dorpsbewoners, dank je Anna om met het te lenen net als je roze portefeuille.

Zaterdag . Prachtige lastige tocht naar Travnik.

Steil, ook truckers slepen zich naar boven. In Travnik is er een pak geschiedenis bewaard gebleven. Prachtige moskee, oude ruIne van een kasteel uit de dertiende eeuw. De uitstekende gids over Bosnië-Herzegovina die ik per toeval in België vond, komt uitstekend van pas voor de nodige duiding en lokaties. De weg naar Zenica is minder fraai, veel baanwinkels en vrachtwagens die me al toeterend passeren. De zon brandt minder dan gisteren maar de rug en de linkerknie geven signalen van oververmoeidheid. Ik slaag er niet in om vijf postzegels te kopen, sommige mensen kun je niets wijsmaken.

Het station van Zenica lijkt wel een spookplek. Zenica is de vierde stad van Bosnië en toch is dit een godvergeten plek. Informatie over de trein naar Tuzla is al helemaal onbegonnen werk. De trein van 14u45 blijkt om 16u30 naar Sarajevo te rijden. Iemand van het spoorwegpersoneel maant me tot twee maal toe om bij mijn fiets te blijven. Ik zie nochtans enkel gehandicapten en 80-plussers die hier de tijd doden. Een oude vrouw klautert van een al even oude trein die ze net een opruimbeurt gaf. Deze plek heeft veel weg  van Absurdistan en geknipt voor een volgende film van Kusturica. Op deze zaterdag vertrekken hier zo’n 5tal treinen en ik tel evenveel personeel. De dienstverlening zou ook vijf keer beter kunnen. Met de trein reizen lijkt wel iets voor supermarginalen en toegegeven, zo zie ik er langzamerhand ook wel uit.

Als ik een gesprek start met iemand op mijn zitbank luistert het hele perron met open ogen en oren mee. Het lijkt wel 50 jaar geleden dat hier een niet-Bosniër nog eens de trein nam.

Vandaag startte ik mijn gesprekken niet meer met ‘Do you speak English ?’ maar ik brabbel meteen iets Bosnisch met mijn beste Balkan-tongval en tracht zo “on speaking terms” te komen.

In het busstation is dat niet eens nodig. Nu het Bosnisch treinverkeer me in de steek liet, wil ik een laatste wanhoopspoging ondernemen om met de fiets per bus in Tuzla te geraken. Driemaal werf hoera : niet eens onmogelijk ! Om kwart voor vijf belandt de fiets in het benedendek van de bus en drie uur later via Zavidovici en Banovici ben ik in Tuzla. Sarajevo bewaren we voor een andere keer met Ronny Verrewaere en kombineren we met Srebrenica en Macedonië.

Zenica is ook al weer een fascinerende stad . Schakers in het park, de fruitmarkt, de woonblokken, uitstervende industrie … ik kom weeral ogen tekort om alles in me op te nemen. Op de bus ontmoet ik Marka die tijdens de oorlog naar Duitsland en Melbourne uitweek en in 1996 terug haar leven in Tuzla opnam. Ze maakt me wegwijs in Tuzla en suggereert me morgen de bus naar Belgrado te nemen.

In het alweer godvergeten stationsoord van Tuzla (derde grootste stad van Bosnië) bevestigen ze het vertrek van 7u22 naar Belgrado. De enige activiteit in het station bestaat uit drie treinbeambten die sardines bakken in hun werkruimte. Schitterend gewoon en zeker het feit dat één van de drie Engels spreekt. In Tuzla zelf heerst een enorme drukte op zaterdagavond. Het is echt nog op de koppen lopen in de winkelstraten. Het doet me heel erg aan de sfeer van Tessaloniki denken met zijn broeierige kroegen . De parallellen tussen Zuid- en Zuidoost-Europa zijn legio.

Zondag 6u15. Nu de naam Djokic is gevallen, de killer van Wolfsburg die de Rode Duivels voortdurend te snel af was, kan het hier niet meer stuk. Muhamed biedt me echte Turkse koffie aan in de werkruimte. Zelfs de naam van Vandereycken is gekend. De weg naar Zuid-Afrika is nog lang maar het volk leeft intens mee met zijn helden. De trein is aandoenlijk ouderwets maar de zetels zijn zacht. De fietstas komt weeral goed van pas. Dank je wel , Stefanie ! De tocht zou via Kroatië en Servië naar Roemenië gaan.

De vriendschap tussen België en Bosnië bereikt een hoogtepunt : ik krijg vrijstelling van betaling van de treinreis. Aandoenlijk toch ? Ik bereid me al voor op Kroatië en probeer enkele Kroatische sporthelden voor de geest te halen. Blanka Vlasic, Ivan Leko en Djukovic zullen misschien volstaan ?

Voor het eerst ook een meer diepgaand gesprek met Nurfet, eerst zwijgzaam maar in het Duits geraken we op dreef.

Tijdens de oorlog was hij hier en in 1997 enkele maanden in Duitsland waar zijn moeder nog altijd woont. Alles wat nationaal-socialisme aangaat is slecht, laat hij vallen. Wat me opnieuw opvalt is de totale degout en ongeloof in het politieke bestel. Bosnië-Herzegovina zal eerder in 2030 bij de Europese Unie aansluiten dan in 2012, qua optimisme kan dat tellen. Deze generatie politici kan niets meer goed doen, lijkt wel. Verbijsterend hoe ver het dan toch is kunnen komen, het lijkt wel of het ondenkbare zich toch gruwelijk heeft voltrokken op commando van een minderheid. Het zijn vragen die ik verder met schrijver Johan de Boose Kroatië-kenner wil opnemen.

De trein nadert de Kroatische grens, 13 jaar geleden was dit hier nog oorlogszone. Vanuit Vinkovici passeren we in de buurt van Vukovar op de grens met Servië. Plaatsen die nog altijd natrillen in de recente Europese geschiedenis.

Over de Sava geraakt die de grens markeert tussen Bosnië en Kroatië. Opnieuw uitgebreide paspoortkontrole en niemand die Engels of Duits kan. De dochter van de kaartjesknipper woont warempel in Merksem. Meteen goed voor een  verbroedering met Sarajevisch bier en cognac in een fantaflesje. Weigeren is niet aan de orde. Ook stukjes gebakken rund moet ik proeven. Tevergeefs probeert hij zijn dochter te bellen zodat ik met haar “gezellig kan keuvelen”.

Grenspost. Wachten op trein naar Vinkovci. Twee Kroatische grenswachters voor 2 treinreizigers. Niemand die me de reden kan vertellen voor dit uitgebreide netwerk van grenskontroles. Het lijkt wel een traditie die nu eenmaal in stand moet worden gehouden. In tegenstelling tot de totale afwezigheid van enige drukte, rinkelt de telefoon voortdurend in het bureau van de treinoverste. Zondag is op deze plek wellicht een dag om vrienden en familie op te bellen ….

Ze lijken onderdeel van een verouderd ambtenarensysteem maar blijven altijd opnieuw ontzettend behulpzaam. Ik krijg voortdurend sigaretten aangeboden en de verdere treinroute wordt in een soort pan-Europese brico-taal en op briefjes geconstrueerd. Je bent een curiosum maar op de verkeerde trein zal je hier niet stappen.

Een norse Kroatische dikkerd heeft problemen met het vervoer van de fiets. Hij drijft het echter niet op de spits. Via Otok slentert het verder naar Vinkovci. 1 uur wachttijd.

Twee oudere mannen schuifelen mee in mijn couchet. Éen lijkt een kopie van de grootvader uit ‘Black cat White cat’ die op zolder verrijst uit zijn ijsbad waar hij gewaand werd dood te zijn. Uit het gebekvecht tussen die twee, eerst over wie er waar mag zitten, leid ik af dat één van de twee Kroaat is, de andere Serviër. Om de haverklap valt het woord Serbska of communista , Albanski, Kosovo waaruit ik denk te mogen afleiden dat de gesprekken op het scherpst van de politieke snede verlopen. Buiten hun tong zijn ze beide op een punt in hun leven gekomen dat samenvalt met aftakeling.

Aan de grens met Servië : weeral een uitgebreide troepenmacht, mijn naam wordt letter per letter doorgeseind naar een centrale, het geeft een gevoel van paranoia. Flikken, flikken en nog eens flikken. Straks vragen ze me nog een Servische vertaling van mijn kritische artikels over de kwestie Kosovo uit mijn rugzak.

Ik stel me al voor dat mijn peperkoek van Devreese, Lokerse droge worsten en gembertheebuiltjes aan een vivisectie worden onderworpen. De eerste Serviërs die ik mag aanschouwen zien eruit zoals ik dacht dat Serviërs eruit zien : groot, trotse moustache, hemd uit de broek, overzicht bewaren …

Ik vermoed dat we al twee uur treinen over amper 50 kilometer. En dit werd aangekondigd als een snelle lijn. Eén troost : in mijn reispas is eindelijk een stempel geplaatst alsof deze zinloze checks toch een zekere finaliteit in zich dragen. De oudjes zijn intussen gestopt met bekvechten. De Kroaat telt nu zijn pillendozen (ik vermoed 30 !!!) , een deel daarvan moet tegen het beven zijn bedoeld. Ik weet opeens niet meer zo zeker of ik wel oud wil worden.

Een fiets in een zak is vooral een fiets en geen zak, redeneert de spoorwegmaatschappij in Servië. Eerst moet ik zeven euro betalen, daarna moet ik smeken om een betaalbewijs. Als ik vraag of dit geldig is tot aan de Roemeense grens, wordt het bedrag plots verminderd tot 10 Bosnische Marken. Een Balkansom leert dus dat : 10 BM = 300 Dinar = 5 euro. Gevoel van Absurdistan overmeestert me terug.

We treinen door landbouwgebied. De dorpen zien er arm uit, de huizen klein, elk zijn containerpark voor de deur. We stappen in Ruma-Pyma, 14u35. De Kroaat sukkelt zich een weg naar buiten. 20 Servische jonge gasten bezetten nu de gang , grote flessen Pivo in de hand. Putunci. Misschien zijn ze mijn fiets aan het demonteren ? In dat geval verklaar ik me een fervent supporter van Milan Jovanovic om het tij te keren. Stara Pazova. Nova Pazova. Ik hoor gerinkel van mijn fietsbel en ga dan maar op wacht staan. Liederen over Kosovo brullen door de gang. Ik probeer het vertrouwen vooral van de aangeschoten jongeren te winnen. Als ze maar met hun poten van mijn fiets blijven. Mijn vermoeden klopt : dit zijn ultra’s die om 17 uur de laatste gratis competitiematch van Rode Ster Belgrado bijwonen. Alles wat ik al las over deze opgehitste kern klopt : ze haten Kroaten en vooral die van Dynamo Zagreb, ze dagen me uit over de Kosovo-kwestie en omringd door 20 hooligans en een monteerbare fiets ga ik nu het standpunt van Groen! niet vertolken. Ze wijzen me op ‘the shame of Belgrado’ : een immens zigeunerkamp met hallucinante beelden. Eén van de gasten zegt : We are gypsies too. Betalen voor deze rit doen ze niet. Gewoon omdat ze met meer zijn dan de konducteur. En in Servië kun je volgens hen twee dingen doen : voetbal kijken en vechten (en de meisjes volgen). Ze vragen of ik wel kondooms ken met mijn vier kinderen. Ik verklaar me meteen ook Standard-supporter, het Jovanovic-effect mist zijn doel niet. Ze identificeren zich radicaal met hun club.

Eén vonk is genoeg om er een razende bende van te maken. Dit soort groepsdruk vind ik zelf beangstigend en ik zou niet graag het jeugdhuis leiden die deze groep dagelijks over de vloer krijgt. En zeker niet in bezopen toestand … 

Laten we eerlijk zijn : in België waren dit toekomstige bajesklanten, hier vertegenwoordigen ze een deel van de publieke opinie, zij het dan in cantusvorm. Het is een explosieve cocktail van gebrek aan perspectief, internationaal isolement en ervaren van vijandigheid en identificatie met voetbalhelden. Voer voor sociologen en Europarlementsleden. De jongeren eigenen zich het recht toe om te vechten. Het is een kwestie van de sterkste te blijven, verklaren ze. Ze nodigen me uit om mee naar het voetbal te gaan, het vertrouwen kan nu niet meer stuk. Ik ben blij als ze luid schallend de trein verlaten en mijn fiets nog intact is. In Timisoara zal ik vaststellen dat ze een sluitpin van mijn zadel hebben afgetrokken ….

Belgrado ziet er vanuit urbanistisch standpunt verschrikkelijk uit, net als mijn treincoupé naar Lugoj : afgeleefd en grauw. De trein naar Timisoara haalt eindelijk een aangename snelheid. Benieuwd hoe lang mijn vreugde zal duren. Een afgeleefde Chinees vult mijn coupé.

Hoe marginaal kun je zijn ? Chinees in Belgrado op een trein naar Roemenië. Denken ze wellicht ook als ze me zien sjouwen met een fiets, fietstas, rugzak … Verdoeme , dat Servisch treinpersoneel begint me op de heupen te werken. Ze zijn uitgesproken racistisch en bot tegen Aziaten en ze proberen me weeral geld af te troggelen.

Mijn fietsbiljet geldt enkel tot in Belgrado. Ik verstop mijn briefje van 20 euro en bied eerst mijn Bosnisch wisselgeld aan. Ze lachen me uit, en laten de zaak rusten. Halt aan de corruptie !

Een fiets is dus een melkkoe. Ik begin te twijfelen aan mijn terugtocht langs de Donau tot in Belgrado. Het heeft veel weg van een fietsmars door vijandelijk gebied. Tot spijt van alle leuke Serviërs : ik heb er nog geen ontmoet, laat staan aanmoediging omdat je hun land doorkruist.  Tot nu toe was Servië een oefening in beleefdheid en afbijten. In Bosnië was dat nergens voor nodig. De armoede is hier een deel van het straatbeeld, veel nadrukkelijker dan in Bosnië.

Intussen is het opnieuw niet de bedoeling dat het enigszins vooruit gaat, maar daar heb ik me al bij neergelegd. En oud vrouwtje schuifelt voorbij, ik glimlach, zij glimlacht. Niet alle Serviërs zijn klootzakken. K heb een Servische vrouw gevonden die Engels spreekt. Mijn cynisme over Servië kan ze wel smaken. Ze tolkt mijn vragen over de reisroute naar de stugge beambten en samen komen we tot de vaststelling dat deze trein gewoon naar Timisoara doorrijdt. En dus niet via Lugoj zoals de NMBS-site in februari aangaf. Na 12 uur trein is dat een meevaller.

Vrbas. De sterk bewapende Roemeense politie is op klopjacht naar alcohol, sigaretten. Zelf dacht ik eerder aan Servische mensenhandel, prostitutieslachtoffers gebonden aan de onderkant van het treinchassis. Van al die kontroles krijg je de neiging er een schepje bovenop te doen.

Ik ben blij dat ik straks enkele dagen geen grenzen meer over moet. Grenzen oversteken kan u ernstige psychische schade opleveren, zoiets …

Aan de Roemeense grensovergang valt ze me meteen op : na zoveel mannen, milde en norse te hebben getrotseerd vind ik dat ik recht heb op een vrouwelijk exemplaar. Niets van, ze kiest voor de andere kant van de trein en dus onderga ik gedwee de laatste ambtenaren van de dag. Het is al na elf uur ’s avonds als mijn trein Timisoara binnenrijdt. Met pinkers op rijdt ik 35 kum per uur achter een Roemeense blondine die me voorstelt de weg naar het hotel voor te rijden …

Het bezoek op 24 mei aan de Arad Maximum Security Prison is zeer interessant. Een zeer jonge directeur staat ons te woord. Er zijn drie locaties : vrouwen-, mannenafdeling en een vormingscentrum voor bewakend personeel. Alle delicten komen hier voor, 2006 is in et Roemeense penitentiair en strafrechtelijk landschap een mijlpaal. Als gedetineerde kun je nu evolueren van een streng naar een milder regime. Arad zal zich in een maximum ‘security’ specialiseren in de toekomst, bedoeld voor lang-of levenslang gestraften. Binnen de lichtste straffen is er veel focus op arbeid en penitentiair verlof.

In Arad kunnen de mannelijke gedetineerden één keer per drie maanden ongestoord bezoek krijgen. Werk is sinds 2006 niet langer verplicht. Wie werkt ontvangt loon en heeft recht op een kortere straf. De gedetineerden moeten geen uniformen meer dragen sinds 2006. Er is een grote vooruitgang in de relatie tussen bewakers en gedetineerden . De zelfmoordcijfers, verbaal geweld, suïcidaal gedrag is sinds 2006 sterk gedaald. De diploma’s die kunnen gehaald worden zijn niet gevangenisgerelateerd. Er is veel nadruk op reïntegratiegerichte activiteiten via sociaal-cultureel werk en een ploeg maatschappelijk werkers. 2001 is een ander referentiejaar waarin sindsdien veel mogelijk werd op vlak van participatie aan activiteiten. In het geïndividualiseerd detentieplan zijn veel linken voorzien naar de familie. De gevangenis is momenteel voor 2/3 volzet : 900 mannen , 170 vrouwen op een andere lokatie. De gevangenis telt 500 personeelsleden en er is een milde en taaie vakbond laat de directeur vallen. Er is een zeer tot indrukwekkend aanbod van persoonsgerichte, sportieve, ontspannende, artistieke en therapeutische activiteiten. E nadruk ligt op stimuleren van de deelname, het personeel kampt wel met veel bureaucratie en papieren werk om iedereen op zijn bestemming te krijgen. Er is geen psychiatrische hulpverlening, deze groepen met ernstige problemen worden naar gespecialiseerde klinieken getransfereerd. Qua drugs : er was de afgelopen drie jaar één poging om drugs binnen te smokkelen. Mobiele telefoon is een groter smokkelprobleem.

Qua bezoekregime : het strikste regime kent 2 bezoekbeurten per maand, de minderjarigen 8 beurten. Roemenië telt 30 “echte” gevangenissen, 20 miljoen inwoners en er verblijven 26.000 gevangenen. Er wordt sinds kort meer en meer geëxperimenteerd met trajecten buiten de gevangenis. Voor levenslang gestraften kan de reclassering pas na 20 jaar starten. Straffen tussen 10 en 25 jaar moeten voor drie vierde worden uitgezeten, tussen 1 en 10 jaar moet twee derde worden geteld. Bij gedragsproblemen van een gedetineerde kan er maximum één jaar bijkomen. Er verblijven weinig niet–Roemenen in de gevangenissen. Recidivisme ? Sinds 2006 kwamen 900 mensen vrij en keerden 39 personen terug, cijfers die natuurlijk verdere analyse vragen.

De kers op de taart van de rondleiding is een prachtige kapel, er werd twee jaar aan gewerkt, een priester deed supervisie over houtbewerkers, metsers en schilders.

Normaal verblijven 5 personen in een cel. Kai de Deen merkt op “they are jumping from the bad to the very good”. We krijgen nog zicht op de voetbalkoer. De werkers hebben recht op één uur wandeling, niet-werkers drie uur. In de werkhuizen werden sofa’s voor Zwitserland gemaakt.

Meer dan 20 organisaties komen binnen . Om te eindigen een gek beeld : de gesloten wandeling voor langgestraften bevindt zich op het dak van hun paviljoen.

Na de maaltijd in de gevangenis – de directeur staat erop te zeggen dat de gedetineerden hetzelfde eten krijgen – kuier ik door Arad, bezoek zijn kerk en zijn station, schrijf kaartjes en neem de trein naar Timisoara in een trein met airco.

26 mei. Zelfs op de meest godvergeten plekken staan een soort treinwachters wortel te schieten tussen de Roemeense grens en Pancevo. Ik doorkruis maisvelden op weg naar professor

Jasmina Nicolic. Via e-mail kwamen we in contact met elkaar. Haar CV is ronduit indrukwekkend. Haar specialisatie ligt in slachtoffergerichte thema’s, mensenhandel en intrafamiliaal geweld in de Servische samenleving. Heidi zou nog meer dan ik op het puntje van haar stoel hebben gezeten … Ik heb 17 vragen voorbereid en zie geweldig uit naar dit gesprek. Ik hoop dat het me de kans geeft meer inzicht te krijgen in schuld, boete en herstel in Servië. Ik heb ook de Kompas vrij-gids mee in mijn rugzak waar ze enthousiast op reageerde in eerdere mails. Ik ben best wel trots dat ons Europees eindprodukt tentakels krijgt tot in Belgrado. In gedachten fantaseer ik al over een nieuwe Europese dynamiek rond thema’s als “restorative justice” tussen België en deze Balkanstaat. Misschien zijn er binnen EPOS wel fondsen om Jasmina naar Gent uit te nodigen ? Ze kan in onze caravan slapen om de kosten te drukken …

Jasmina vertelt me dat nogal wat vrouwelijke langgestraften verkiezen om in de gevangenis te verblijven in plaats van hun reïntegratie uit te bouwen. Zo slecht is het gesteld met de opvang van Servische vrouwen na detentie. Verstoten van familie, ook het vroegere dorp is vaak geen optie meer. Geen werk , geen inkomen.

Positief is dan weer dat er sinds enkele jaren ook een beweging op gang komt die straffen buiten de gevangenis regelen. Vooralsnog een kleine maar onomkeerbare beweging stelt Jasmina. We praten verder over de positie van de Roma, de leefomstandigheden in de gevangenissen, het voorbeeld van Arad, de vrouwelijke (sexuele exploitatie) en mannelijke (economische uitbuiting) variant op de mensenhandel, de evolutie in het denken en handelen bij politie en hulpverlening rond huiselijk geweld. Voor dit gesprek moest ik negen uur treinen en om vijf uur opstaan maar ik heb het nog geen moment beklaagd. We beloven met elkaar in contact te blijven en ze overlaadt me met zeer interessante Engelse en Servische publicaties van haar NGO. Ze laat nog vallen Astrid Rubbens van het Steunpunt te kennen en Inge Vandewalle. Servië haalde al behoorlijk wat mosterd rond slachtofferhulp in België en Vlaanderen.

Na mijn eerste visuele schok van zondag met Belgrado ben ik benieuwd welk effect deze drie miljoen-koppige stad op me zal hebben. Een krantenartikel las dat er nog weinig littekens te zien zijn van de NVO-bombardementen. De Sint-Sava kerk is prachtig om te zien, de tweede grootste orthodoxe kerk ter wereld na de Agia Sophia in Istanbul . De stad barst uit zijn voegen. De economische crisis doet mensen versneld en massaal naar de stedelijke regio van Belgrado trekken. Op het eind van mijn drie uur durende wandeling zie ik de enorme verwoestingen van de bommen. Mijn gedachten gaan naar Jelena Novakovic die in haar boek beschrijft hoe in Belgrado de oorlog door gewone mensen wordt beleefd. Op een aangrijpende manier doet ze relaas over haar beleving, die van haar gezin, de buren …

Jasmina Nicolic en haar NGO hebben onderzoek gedaan naar de maatschappelijke positie van oorlogsveteranen uit ex-Joegoslavië. Ze doen aanbevelingen welke rol ze kunnen spelen in educatief vredeswerk. Enkele citaten uit ‘Oh where have you been, my blue-eyed son ?’ over de waanzin van de oorlog :

There is good peace and bad peace, but war is always bad. Man kills in war both the body and the soul for no reason at all. In the end he starts killing for pleasure. There is a lot of war even before the war … any peace is better than any war.

It seems to me that the people are scared of listening to the stories of the war veterans. They are afraid to hear how evil it is. People are so traumatised that they are afraid to listen to the topic.

(uit het tijdschrift TEMIDA, juni 2006, Journal of Victimization, Human Rights and Gender)

In Servië alleen wordt hun aantal op 400 tot 600.000 geschat. De perceptie van de publieke opinie naar deze groep is uitgesproken negatief.

Servië heeft geschiedenis te over maar een korte passage uit een autobiografie van Slobodan Milosevic vat veel samen :

“Het thema was heel eenvoudig : de Serviërs waren slachtoffers. Eeuwenlang slachtoffers van Turkse onderdrukking en nu slachtoffers van Albanese terreur in Kosovo. Slachtoffers van Kroatische genocide tijdens de tweede wereldoorlog en nu slachtoffers  van de geniepige Slovenen die de rijkdom van Joegoslavië afroomden (…) ”

(Adam Lebor, 2006, Autobiografie Slobodan M, p.142)

Ik voel de goesting bij mezelf groeien om enkele avonden in Lokeren, Hertsberge en Gent over mijn voorbije en komende week te organiseren met als titel ‘Twee weken per fiets en trein door de Balkan’.

Ik som voor mezelf nog even de redenen op van de fiets en trein-formule :

-      beantwoord helemaal aan de principes van de slow movement

-      weinig milieubelastende manier om zich te verplaatsen (kleine voetafdruk)

-      gegarandeerd contact met lokale bevolking

Ward die in Rusland spoorde versterkt me in mijn overtuiging. Ik stel voor dat ik Moskou en verder opspaar (opspoor ?) tot aan mijn pensioen.

In Hertsberge nodig ik mijn ouders, mijn Chirovrienden, Jan Vandenberghe en iedereen uit die ik ken en me te binnen schiet.

In Lokeren de Letsgroep, de groene vrienden, iedereen die wil komen.

In Gent nodig ik de gedetineerden uit in de kapel.

In het Prinsenhof stel ik de reis voor aan CAW-medewerkers en hulp-en dienstverleners van de gevangenis.

Op de terugtocht van Belgrado naar Timisoara gutst het zweet met bakken uit mijn poriën, buiten moet het nu 35 graden zijn. Ik ga mijn vijftigste treinuur in sinds woensdagavond. En traag gaat het hier nog altijd : gemiddeld rijdt de trein 45 kilometer per uur. Voor Jean-Marie Dedecker zouden deze treinritten therapeutisch zeer heilzaam kunnen zijn . Ik hoop vanavond op de labtob va Sarah aan mijn verslag te kunnen beginnen.

Woensdag 27 mei. Een hele dag projectwerk.

Onze noeste arbeid wordt beloond met een bezoek aan een wijnhuis in Recas. Maar we zijn al volop met onze gedachten bij de finale van de Champion’s League. ’s Avonds worden we in een Ierse pub inderdaad beloond met een prachtig kopbaldoelpunt van Lionel Messi die Manchester doodnijpt. Met Ward en Vassilis Kotsakis van Griekenland hebben we het over de invloed van nieuwe technologie en massamedia op onze samenleving. Vassilis leert ons zijn muziek kennen. Het wordt een hele verrijkende avond, de Guinness is romiger dan ooit.

Donderdag 28 mei 2009 sluiten we de projectweek af in de Timisoara Penitentiary.

In 2006 kreeg deze gevangenis die we ook al in 2007 bezochten een prijs voor de meeste penitentiaire arbeid. Als we de gevangenis verlaten zien we inderdaad een volle bus met gedetineerden toekomen na gedane dagarbeid buiten de gevangenis. Timisoara is dan ook een open en halfopen regime voor 1005 gedetineerden. De capaciteit bedraagt 1104. De laatste maanden vond een ruil plaats met Arad, in het kader van een duidelijke herprofilering van de gevangenis. Het beleid in Roemenië bestaat erin dat gedetineerden naargelang het soort delicten in een bepaald type regime worden ondergebracht.

Ik ontmoet George, Roemeens gedetineerde. Eerder in Gent kreeg ik al een icoon van een lijdende Christus van hem. Tijdens de rondleiding vertelt George me dat 30% van de gedetineerden naar zijn familie terug kan en dat de re-integratie in deze barre economische tijden zeer moeilijk is. Het idee van de gids bevalt hem wel. Christina de maatschappelijk werkster blijft nuchter : twee sociaal werkers voor 1005 gedetineerden is zwaar labeur. Samen met de Griekse Popi stel ik me toch wel veel vragen over de kwaliteit van die detentieplannen.

We volgen een kindershow van 11 kinderen voor een 30tal gedetineerden, aandoenlijk. Allelujah gaat het op het podium. Net voor de perskonferentie krijgt ook Régine een gesculpteerde Maria. Ik ontvang mijn tweede Jezus.

De perskonferentie heeft een redelijke persbelangstelling. Regionale en nationale televisie zijn present. De stafmedewerkster van de hulp-en dienstverlening van Arad is er ook. Net als wat blonde vamps met een microfoon. Ze lijken net uit een MTV-clip te zijn gestapt. 

De vragen gaan over analfabetisme, waarom er drie jaar aan deze gids werd gewerkt, hoe de gedetineerde erop reageren ….

Alle informatie komt hier nu samen. Geperst in dit half uurtje.

“An excellent collaboration”, orakelen de Grieken, straks wordt ik nog melig vanbinnen. De specifieke aspecten per land worden belicht.

Bij het afscheid van de Grieken aan de gevangenispoort laten ze nog vallen dat ze me graag zouden uitnodigen voor een conferentie in Tessaloniki om het Open Doors-project toe te lichten. Als jullie geld vinden  voor mijn reiskosten wil ik daar graag op ingaan , maar stuur eerst een email naar mijn vrouw. En naar Mieke Van Durme.

Ook Rodica Pana heeft plannen en geen kleine. Ze wil een Leonardo-project indienen met meer landen dat verder bouwt op het thema reintegratie van gedetineerden. Met meer onderzoek, met meer financiële armslag en met de Roemenen als motor. Een voorstel om mee te doen volgt nog. Ze wil die dappere Belgen dolgraag aan boord. Ik zeg dat ik op haar mail wacht.

Vrijdag 28 mei.

Via Jimbolia trein ik naar huis. Fiets voor een laatste maal door de Vojvodina, zo heet dit stukje Servië. Richting Szeged, Hongarije.

Sneltrein naar Boedapest en via Duitsland naar Lokeren.

Ik schaam me voor mijn eerdere uitspraken over Serviërs. Na 60 kilometer fietsen door Vojvodina heb ik al tot twee maal toe een gratis kop koffie achter de kiezen. Aleksander is een Servische oorlogsvluchteling uit Kroatië. Hij spreekt een aardig woordje Engels. Vind me wellicht een rare kwibus .

Ook de bakkersvrouw van een verarmde en vergrijsde buurt in Kikinda leeft helemaal op en we hebben een zalig gesprek. Ze zit zonder tanden maar als ik vertrek wil ze dan toch op de foto met haar vader. Tijdens de oorlog was haar dochter in Novi Sad dat hevig bestookt werd, de tranen biggelen van haar wangen. Ook Kikinda werd omwille van een militaire basis even verderop getroffen. Voor Milosevic heeft ze in alle geval geen goed woord over. Ik denk na over het Bruto Nationaal Verdriet die de oorlog heeft achtergelaten …

16-09-2011 om 11:36 geschreven door Safariepark  

beste ouders ,

Europa leeft !

Met 5 Belgen, 3 Grieken,

6 Roemenen en veel Denen

zijn we samen. We vragen,

zien en horen veel.

Zonder kleerscheuren

aangekomen met de fiets.

Staan de patatten al uit ?

groetjes , Stefaan

WE WAREN IN DENEMARKEN

Lokeren. De vooravond van Parijs-Roubaix. Treinconducteur is verbaasd te horen dat ik in koersoutfit niet richting de Hel van het Noorden moet maar naar Hamburg.

Toen ik 12 was had ik de keuze : met de ziekenbond naar Zwitsersland of 5000 frank op mijn spaarboekske. Dat was meteen mijn eerste nachttreinervaring.

Voor het vertrek thuis bel ik nog een aantal vrienden in het Duits op alsof ik aan de Reis van het Grote Afscheid begin.

Fahrrad, Zug, Billig …. die drie uren Duits in de collegetijd zijn dan toch niet voor niets geweest. Danske, here we come !

Met zo’n nachttrein heb ik altijd sterk het gevoel in 8 uur tijd al in de Oeral te zijn of Lissabon te naderen. Maar traag is soms mooi ….

Het fietsen start in Flensburg, grens Duitsland – Denemarken.

160 fietskilometers later : stijf achterwerk maar blij weerzien van de Belgische collega’s Marina (VDAB), Régine (VOCVO), Henk en Glenn (Culturele Dienst Gevangenis Gent).

Stralende zon, geen fietspech, veel energie in de benen. Zeker de laatste 60 kilometer van Veijle tot Ry zijn subliem. Af en toe wat kuitenbijters, meren , bos , open landschap.

De Denen zijn gereserveerd maar als je ze zelf benadert zijn ze erg behulpzaam. En ze spreken allemaal veel beter Engels dan de Duitsers.

Na 5 dagen intens samenzijn zijn we behoorlijk groggy. Het is boeiend om Deense puzzelstukken naast Roemeense, Griekse en Belgische te leggen. Voor het eerst voel ik heel scherp hoe groot de verschillen in Europa zijn. Simplistisch samengevat : in Denemarken zou minister Vanackere zich vervelen, België is het land van de wachtlijsten en in Roemenië is er een groot gebrek aan welzijnsvoorzieningen.

Neem nu Roemenië. Anna verdient €600 per maand en dat is een toploon voor een sociaal werkster in Timisoara. Ze heeft 600 dossiers, voor volwassenen zijn er nauwelijks welzijnsorganisaties uitgebouwd. Het leefloon is €20 euro (twintig !!) , er is 1 opvanghuis voor een stad van bijna 1 miljoen inwoners.

Een vrouw die 5 kippen stal zit al vijf jaar vast. Ik word er eerlijk gezegd wat mottig van. Het kontrast met Denemarken is gigantisch.

Als we gevangenissen bezoeken tonen ze ons af en toe een lege vleugel, ondenkbaar in Zuid-, West- of Oost-Europa. De stafmedewerkster van de probatiedienst herhaalt regelmatig als we ongelovig knipperen met de ogen dat er geen wachtlijsten zijn voor agressietherapie, voor behandeling van seksueel delinquenten. Woningnood is een marginaal probleem en drugstherapie is goed uitgebouwd. Een probatie-assistent beheert een vijftigtal dossiers, een ideale caseload. Wie vrij komt krijgt ogenblikkelijk aansluiting op de steun en kontrole van de Probatiedienst. De lokale voetbalclub vraagt regelmatig of ze geen personen met werkstraf kunnen aanbieden om de lijnen te witten of snoeiwerk te doen.

Bestaat Utopia dan toch ? Een impressie van de geroemde Scandinavische welvaartstaat ? Een sterk uitgebouwde publieke dienstverlening, een efficiënte en kwaliteitsvolle Staat in ruil voor de belastingen die je als burger betaalt ?

We hebben niet de pretentie het Deense gevangenissysteem te doorgronden en onze sterkte-zwakte-analyse hier neer te pennen, laat staan Europees te vergelijken. Dat laten we aan proffen criminologie over.

Maar we hebben veel vragen gesteld, een half Colruyt-schriftje volgeschreven. Elke broodmaaltijd met ‘Smorebrod’ grepen we aan om verder van gedachten te wisselen met leraars, drugstherapeuten, vrouwen met en zonder snor.

Het recidivecijfer bij Deense gedetineerden schommelt rond de 80% , de Roemenen hanteren 10 à 15%. Roemenië kent officieel weinig recidivisme, maar ze weten dat heel wat van hun ex-gedetineerden terecht komen in gevangenissen van buurlanden. De Deense liberale-conservatieve regering wordt gesteund door extreem-rechts en is de staat aan het ontvetten. Scholen bvb. moeten het komende jaar 1% besparen. Tegelijk worden gevangenissen bijgebouwd. 14 dagen eerder schreven Julien Borremans en Johan Veys in De Standaard een opinieartikel ‘Cellen bijbouwen volstaat niet’ …

De heer Larsen is directeur van de open en gesloten gevangenis in Norre Snede. Denemarken telt 4000 gedetineerden, 70 op 100.000 inwoners. Het model Denemarken wijkt op een paar punten erg af van de Griekse, Roemeense of Belgische situatie.

De meeste gedetineerden in Denemarken zitten in een open systeem zoals in Ruiselede of Hoogstraten. De gevangenissen in Denemarken zijn ook beduidend kleinschaliger : in Norre Snede bevinden zich 85 personen in het gesloten gedeelte, 75 in het open gedeelte. Een open setting is eigenlijk de norm tenzij er tegenindicaties zijn (vluchtgevaar bvb). Het systeem werkt ook trapsgewijs : het regime van een gedetineerde kan evolueren van gesloten naar open, maar ook omgekeerd. Wie bijvoorbeeld op drugs wordt betrapt riskeert de open setting te moeten verlaten.

Wat ook opvalt , zowel in Norre Snede als Horsens : de werkplaatsen zijn ruim, voorzien van licht, het werk is doorgaans kreatiever dan wat we in Gent kunnen aanbieden. In Horsens wordt meubilair gemonteerd voor de andere Deense gevangenissen en politiediensten. 

Jacob Hertz is leraar in de open gevangenis van Horsens. Hij ergert zich rot aan Fogh Rasmussen, de Deense premier. De regering heeft geen antwoord op het geweld van migrantenjongeren in de voorstad van Kopenhagen, er is geen beleid om te investeren in samenlevingsproblemen. Hij windt zich op als de cartoons van Jylland Posten ter sprake komen. Hoe haalde de premier het in zijn hoofd om dit te duiden als een kwestie buiten de Deense politiek ? Het Midden-Oosten wachtte op een politieke Deense repliek. “Zeker niet alle Denen kijken zo naar jullie profeet en trekken een lineair verband tussen terrorisme en Islam”. Dit signaal kwam er niet, een gemiste kans mét gevolgen. De Deense zuivelindustrie incasseerde zware klappen, haar feta en andere zuivel vindt de weg niet langer naar tal van afzetgebieden in het buitenland.

Ik moet denken aan de analyse van de Franse socioloog Loïc Wacquant in zijn boek “Straf de Armen”. Deze veldwerker vertaalt perfect wat deze professor beschrijft. Alleen de proporties zijn in Amerika van een veel beschamender en dramatische orde !

Over drugs, drugs en criminaliteit, drugs en behandeling is ook in Denemarken het laatste woord nog niet gezegd.

Klaus is verantwoordelijk voor het programma ‘Dandelion’ wat zoveel betekent als dahlia. Twintig personen kunnen in de gesloten gevangenis van Norre Snede in een aparte vleugel in een laagdrempelig therapeutisch aanbod stappen. Harm reduction is het uitgangspunt. Opkrikken van levenskwaliteit eerder dan mensen clean krijgen. Het tempo van de cliënt staat centraal, kleine doelstellingen, haalbare stappen. Volgens Klaus is behandeling wel degelijk mogelijk in een gevangenis. Niettemin gelden dezelfde strikte regels op vlak van gebruik en bezit van roesmiddelen voor deze vleugel als in de rest van Denemarken.

Torben zijn verhaal volgt een kompleet andere lijn. Drugsgebruikers worden in Denemarken opgejaagd, er is politieke druk om te criminaliseren, zero tolerance is het ordewoord. Hij pleit ervoor om drugs als item niet te isoleren in het werken met mensen. Van de doelgroep heeft 8 op 10 persoonlijkheidsstoornissen, relaties lopen in 80% dus problematisch. Alle sociale problemen kunnen een aanleiding zijn om het over drugs te hebben maar dat is niet aan hem als pedagoog om te bepalen. Langdurige gebruikers hebben nood aan positieve menselijke ontmoetingen, ze moeten gehoord, gezien worden. Anders is niets mogelijk. De eigen ambities van de hulpverlener zijn de grootste valkuil. Als hulpverlener is het essentieel om te weten hoe je zelf naar drugs kijkt. Daarenboven is onvoldoende wetenschappelijke aandacht voor methodiekontwikkeling in Denemarken . Er wordt te weinig nagedacht hoe we met langdurige gebruikers moeten werken. Ik zal zijn rapport waaraan hij schrijft na 1 jaar werking niet kunnen lezen maar heb het gevoel dat hij zijn overheid op vuurwerk zal trakteren. Ik wil het hier zeker met Ward , onze drugsspecialist van JWW over hebben en met Kurt die als psycholoog in het Guidance center met jonge adolescenten werkt ….

En zo gaat dat de hele week maar door. In de splinternieuwe gevangenis van Horsens merkt Despina van Tessaloniki op dat alles zo steriel is. Het is ook mijn gevoel. De leefgroepenbenadering trekt me aan, ze garandeert wellicht kleinschaligheid en meer persoonlijkheid. Maar het samenleven is wellicht sterk verschraald in dit concept van aparte paviljoenen. De hele gevangenis lijkt overgeorganiseerd. In veel facetten doen de Denen het hier beter dan wij – mooie bibliotheek, comfortabele sanitaire voorzieningen in de cellen, indoor sporthal, aparte gebedsruimte voor moslims, keukenfaciliteiten per vleugel van 12 personen …. – en toch heb ik het gevoel dat ik hier als werker niet zou kunnen aarden.

We maken ook kennis met KRIS-house in Horsens (www.kris-danmark.dk) . Het model van deze hulpverlening komt uit Zweden overgewaaid. Karsten en Tom runnen zowel de ontmoetingsplek als de slaap-en leefruimte die zich op twee verschillende adressen bevinden.

Ze hebben beiden heel wat jaren gezeten en zijn dus wat je zou kunnen noemen ervaringsdeskundigen. Wekelijks hebben ze contact met 50 personen die langslopen.

KRIS is verbonden met een netwerk van diverse diensten zoals het Job Center en de Social Service, zelfs met de politie. Kopenhagen heeft een equivalent van KRIS maar is groter en heeft een meer therapeutisch aanbod. 27 stappen in twee maanden. In Horsens zijn ze gestart met lobbyen om dit ook te kunnen aanbieden. 60 % recidiveert niet na contact met KRIS-house. De hele filosofie kan ik niet beter samenvatten dan wat ik deze morgen las in een contactblad van een Vlaamse priester in Brazilië : “Het idee bestaat erin dat mensen van de straat mensen van de straat helpen. Wie op straat heeft geleefd, kan de ander beter begrijpen. Wie op straat geleefd heeft, is een levende getuigenis dat het mogelijk is om te veranderen” (uit Braziljan, jaargang 18, nr.1, 15 april 2008) .

De werving en promotie gebeurt door Tom in de gevangenissen op Jutland. Er zijn strikte huisregels, overdag moet men het huis uit, drugsbezit leiden tot uitsluiting uit de woonst. Tijdens de week worden allerlei activiteiten aangeboden zoals bowling, cinema, sport.

Intussen en tussendoor : het projectwerk gaat met veel dynamiek gepaard.

De projectmeetings zijn krachtig, het fascineert me altijd wat er allemaal mogelijk is als je mensen van vier verschillende landen samenzet met een zelfde begeesterende focus nl. reïntegratie van gedetineerden.

De Grieken zijn terug aan boord, het idee rijpt dat ze verder gaan bouwen op een product in volle ontwikkeling van de ngo Arsis. Email- en postadressen worden in schriftjes genoteerd, USB-sticks gaan over en weer.

Denemarken wil vooral de domeinen werk en onderwijs, de mogelijkheden voor en na detentie, goed uitwerken. Ook hun huiswerk zit in een stroomversnelling.

Roemenië botste op een reeds bestaande gids die in Moldavië wordt gebruikt. Ze deden ook een voorzet voor de hoofdstukken  ‘budget’ en ‘administratie’. De toon van het huiswerk is nogal moraliserend merken zowel Marina als ik op.

België blijft gaan voor zijn pocket-formaat. De Deense bijeenkomst kan opnieuw een boost geven aan de redactieraad , schat ik in.

Het gemeenschappelijke van het project zal zich focussen op de cartoons (tegen de Denen zeggen we : they don’t have to be related to the prophet Mohammed) , de voorpagina,het inleidend woord, de verschillende kleuren.

Van 16 tot 20 november zal JWW Gent opnieuw gastheer zijn. Bezoek aan de gesloten instelling voor minderjarige meisjes in Beernem wordt voorgesteld. Enthousiast geknik. Het Justitiehuis, bijwonen van lessen, een interactief gesprek met de resonantiegroep … we werken hard en efficiënt. Af en toe krijg ik complimenten als coördinator, het doet me deugd. Dit heeft zin, voel ik. Mijn collega’s evalueren de voorbije week ook als uiterst positief.

Tijdens de terugreis –opnieuw stralende zon- denk ik af en toe aan mijn patatten. Of ze hun kop al boven de grond steken. Ik geniet van de vele windmolens in Denemarken en Duitsland. Duitsland heeft reeds 14% groene energie uit wind en dat valt op ! Ik Kolding ontmoet ik Marc uit Londen en Dorte, een Deense. Praatgraag koppel. Dat ik altijd welkom ben voor een kop thee. Ook als ik met zes kom ? Mijn gezin is als een invasie. Emailadres wordt voor de grap terug opgevraagd …

O ja, in de avonduren hielden we onze spelletjestraditie in ere. We bootsten geluiden van victoriabaars, modderdiertje en klapekster na. Enkel Glenn en ondergetekende haalden een perfecte score. Ook dat was Denemarken : een Roemeen onder het deken die een ‘frog’ nabootst en een VDAB-consulente die zich een breuk gokt en lacht.

In mei 2009 plannen we de Big Bang. Pers en politici nemen akte van vier Gouden Gidsen. Fietsen kan van Wenen of Boedapest naar Timisoara. Misschien krijg ik Ward, collega-TB wel zo ver ?

Meer weten over Open Doors ?

Surf naar www.vocvo.be en doorklikken naar onderwijs aan gedetineerden – open doors

Stefaan Segaert , maandag 21 april ’08        

16-09-2011 om 11:35 geschreven door Safariepark  

Ik heb leren roeien

Met riemen van stro

Ik vorder heel langzaam

Maar traag is soms mooi

Johan Verminnen

WE WAREN IN ROEMENIE

Spoor 2, Brussel – Luchthaven, 26 oktober, 18u17.

Bezinken heet dat. De derde projectmeeting. Timisoara in Roemenië. Er was geen enkele link met tiramisu. We hebben dit grondig nagevraagd. De delegatie bestond uit Régine Cuypers van het VOCB, Henk Debruyne (Gevangenis Gent, Dienst Sociaal-Cultureel Werk) , Eveline Nyffels (Justitiehuis Gent) en Stefaan Segaert (CAW Artevelde , Justitieel Welzijnswerk Gent). Drie penitentiair beambten van Gent sloten aan op dinsdag , Danny De Landtsheer met roze pull , Rik Brouckaert met camera en Nicolae Geamanu , geboren in Boekarest.

Het verhaal zou kunnen beginnen met ‘Wie heeft ooit …’ , een spelletje dat me helemaal vreemd was. En aan me geopenbaard werd in het clublokaal van SK Sarajevo. Gisterennacht.

In het Belgo-Roemeens klonk dit uit de mond van Nicolae Geamanu als ‘Vie gif oit ….’.

Maar terzake.

Welke geuren, welke gesprekken , welke beelden, welke blikken, welke idealisten, welke grappen, welke spitsvondigheden zijn me het meest bijgebleven ?

Een top drie doet onrecht aan de enorme diversiteit van al die prikkels, dat lijkt me dus geen goed idee.

Verslag van een bezoek aan de Timisoary Penitentiary dan maar , want geef toe : daar zat u op te wachten !

1300 gedetineerden terwijl de capaciteit 650 bedraagt. 30% zijn beklaagden.

Een personeelsbezetting van 500 maar veel diensten zijn slechts voor de helft ingevuld. De norm is één PSD voor 200 gedetineerden maar men moet het rooien met één derde , er zijn drie leraars …

Roemenië telt 44 gevangenissen en heeft 15.000 gevangenen.

Cijfers om van te duizelen en toch, zoals mijn Deense collega Kai opmerkt : “On some way, it works”. Dagelijks gaan zomaar eventjes om zes uur ’s morgens 650 (zeshonderdvijftig !!!) bajesklanten de stad in. Ze staan in voor het groenonderhoud in de stad, werken bij aannemers en in fabrieken. En ze gaan niet lopen, ’s avonds pikken twaalf bussen hen weer op, netjes tot aan de gevangenis. Ook voor ons klonk het bizar, surrealistisch, haast ongeloofwaardig. En toch was het zo. Voor de gevangenis was het een manier om tenminste overdag met overbevolking om te gaan.

Knelpunten waren er ook.

Nauwelijks opvolging van wie vrijkomt (“the inmates who come free are lost in the society”), geen uitgebouwde justitiehuizen zoals we die in België kennen. Meteen een kanjer van een argument om een Gouden Gids te ontwikkelen voor ex-gedetineerden met wegwijzers, met info over diensten die de gedetineerden kunnen gebruiken.

Er blijkt vooral onvoldoende bereidheid in de samenleving om gedetineerden kansen te geven. Werkgevers staan weigerachtig (ook al schreeuwt de arbeidsmarkt om mankrachten) om jobkansen te bieden aan zij die de gevangenis verlaten.

De materiële levensomstandigheden zijn compleet anders. De werkhuizen draaien op donaties. Lees: serre-ramen die een tweede leven krijgen. Enkele gedetineerden staan de Duitse ziekenwagen (ook een donatie) met een lans af te spuiten. Metalen stoelen worden in een werkhuis van nauwelijks tien op twee gemonteerd. De machine doet het. Niet altijd. Nu wel.

Gedetineerden leven er in paviljoenen. Ze sporten er, leven er samen. Met 13 op een kamer. Als we daar enkele studenten over bevragen zeggen ze : ‘Liever met veel samen, dan gaat de dag vlugger voorbij’.

Qua transparantie scoorde het bezoek hoog : we kregen uitgebreid toegang tot de cellen. Eéntje was een soort clublokaal van de plaatselijk voetbalclub Timisoara. Heel netjes maar wel in een lelijk soort paars. Gisteren was een lokaal TV-station gepasseerd. Een andere cel. En nog één van de vrouwen. Het leslokaal , 58 gedetineerden studeren. De bibliotheek heeft 9000 boeken en 300 leden. Een opleiding kapper wordt in het sobere kapsalon opgestart., de vrouwen wachten.

En dan die babbel met Radu. Kale knikker, ogen vol levenslust. Radu is de lokale journalist, regisseur, held en gedetineerd. Hij neemt vrolijke verhalen op van het gevangenisleven. De talenten van de gedetineerden zijn de focus, geen jammerklachten. “We are people, we are not so different. We are people with talents.” Ze noemen hem boldi en hij is trots op zijn werk en zijn team : “the biggest tv-team, more than CNN”. Radu krijgt alle bewegingsruimte om zijn reportages te maken.  Hij viel ook net in de prijzen op een filmfestival in Boekarest. Gedetineerden waren eerst wantrouwig maar nu ook de reportages worden uitgezonden op televisie bellen ze hun moeders op: “Hoi mam, niet vergeten te kijken, je vindt me om negen uur op de buis”.

27 verschillende priesters verzorgen de erediensten.

Timisoara is immers een grensstad. Belgrado ligt op 150 kilometer, Sofia is dichter dan Boekarest. Ook de nederlaag van de Duitsers en Oostenrijkers en ineenstorting van de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie was voor Roemenië van grote betekenis : het kreeg flinke gebiedsuitbreiding met de Boekovina, de Banaat en Transsylvanië, restanten van de dubbelmonarchie. Veel inwoners van Timisoara spreken Servisch, Hongaars, Duits, Roemeens. Een witte melting pot. Er zijn dus Servisch-ortodoxe, Hongaars-ortodoxe, Roemeens rooms-katholieke erediensten en oneindig veel meer variaties op hetzelfde thema.

De gevangenis heeft een fort-structuur. Voor 1960 functioneerde het als een strafplek voor militairen. Als we peilen naar het tijdperk voor en na Ceaucescu horen we dat het nu harder is om te werken. Er is inderdaad een veranderingsproces bezig , ook onder invloed van de Europese Unie  maar de ruimte en het personeel is daar niet op voorzien.

Daiana Huber van het Centre for Promoting Lifelong Learning liet zich ontvallen op de eerste werkdag :”The prison is as it is; I can’t change it, at e few places I can do some things”.

Donderdag bezochten we het Juvenile Reeducation Centre Buzias.

40 kilometer van Timisoara bevindt zich het Mol en Ruiselede van Roemenië. Een gesloten instelling voor minderjarige jongens die een misdrijf hebben gepleegd. De instelling is gloednieuw. Het model werd enkele jaren geleden met “try and error” en via teksten op het internet opgebouwd. We zijn onder de indruk. De ideeën zijn progressief, de programma’s zijn verbazend integratiegericht, de projecten hebben tentakels in de 10.000-koppen tellende gemeenschap van Buzias. De directeur was leraar geschiedenis, met veel kracht brengt hij de missie en doet hij de doelstellingen uiteen van zijn centrum.

Maar geen rozen zonder doornen.

Er is nood aan opvang als de jongeren de instelling verlaten, de rechters maken veel te weinig gebruik van de mogelijkheid om jongeren hier te plaatsen. En dus wordt ook daar veel energie in gepompt. Een bezoek aan Beernem of Ruiselede klinkt als muziek in de oren.

Iedere jongere heeft recht op geluk klinkt hier alles behalve als een holle slogan. Hetzelfde vuur van de directeur brandt ook bij de sociaal werkster Marina, bij de sportmonitor, bij de leerkrachten, de bewakers, de psychologe.

Het gevoel leeft dat Vlaanderen veel kan leren van dit centrum. Gastenboeken worden van lof voorzien en gesigneerd.

De jongeren zijn 14-18-jarigen. Plegers van geweld, diefstal, verkrachting. In de sporthal ontmoeten we er een dozijn. Veel jongens zijn van zigeunerafkomst, een aantal jongens hebben een mentale handicap. Ze zijn opvallend mondig en met eigen ogen zijn we getuige van de warme omgang tussen personeel en de jongeren. Een groepje van 5 staat met schop en pikhouweel een greppel te graven en te kappen.

Welke organisaties bezochten we nog ?

“The Community Center Hope in the Future” ondersteunt jongeren die door een verkeerde bloedtransfusie voor en na de revolutie HIV-besmet zijn geraakt. Jongeren die nog 15 tot 20 jaar mét cocktails hebben te leven. Ze dragen een enorm kruis. Vorming, projectwerk gericht op de gemeenschap, werken met de familie, steun door individuele gesprekken.

De organisatie draait vooral op idealisme (Alin Cuza is priester en directeur), op werkkracht en nauwelijks op centen. 65 jongeren worden bereikt, het aantal “per ongeluk” besmette jongeren is meer dan het twintigvoud in de regio.

Een grotere tegenstelling dan het Centrul de Prevenire, Evaluare si Consilieri Antidrog Timisoara (werking rond drugs die ressorteert onder het ministerie van Binnenlandse zaken) konden we zelf niet bedenken. Zeven ambtenaren  maar geen bereik van de doelgroep. Zelfs de geur van een joint was de maatschappelijk assistente  helemaal vreemd. Een verhaal van teveel centrale richtlijnen van Boekarest, een onverschillige overheid. Geen ontwikkelde methodieken, een schrijnend gebrek aan therapeutische settings, aan gespecialiseerde dagcentra zoals De Kiem en de Sleutel. Geen werkruimte, geen straathoekwerk om op terug te vallen. Après nous, de leegte.

Een derde sociale organisatie is de Fundatia Estera. Dit centrum biedt steun aan zwangere vrouwen. Ze bestaan 10 jaar en volgend jaar planten ze 1000 bomen, symbool van de 1000 kinderen die ze in die tijd hebben “gered”. Ik vraag of vrouwen voor haar ‘baas zijn in eigen buik’ ? De teneur is duidelijk een afwijzing van abortus die de directrice Cosmina Cretu moreel niet kan aanvaarden. Toch enige nuance : respect voor de keuze van de vrouw is tegelijk een uitgangspunt. Er wordt op basis van vrijwilligheid gewerkt, materiële hulp wordt geboden, vorming, vrouwen worden geïnformeerd over de veranderingen die hun lichaam ondergaat. Indien mogelijk wordt er met de vaders ook gewerkt maar die zijn dikwijls met de Roemeense noorderzon vertrokken. Het verhaal van de werking heeft een bredere context : abortus was tijdens het communisme illegaal en dus taboe met alle miserie vandien. De cijfers anno 2007 op vlak van nataliteit zijn zeer laag : 1 kind per gezin. Het aantal abortussen is na  Vietnam het hoogste ter wereld. Als de Roemenen zo verder doen zijn ze in 2107 nog amper met 8 miljoen , de bevolking bedraagt nu 23 miljoen.

Wat me tijdens de afgelopen week erg intrigeerde was de hele omwenteling sinds Ceaucescau. Ik peil naar de haat van de Roemenen over zijn bewind. In Buzias vertellen ze me dat het ergste aan het communisme was dat getalenteerde mensen geen kansen kregen en dat een schoenmaker president kon worden. De vrouw van de dictator was half analfabeet maar stond bekend als de ‘Grootste geleerde van het Land’. De gids op dinsdag vertelt hoe hij als veertienjarige studeerde met kaarsen als de elektriciteit weer eens niet werkte. De rijen wachtenden voor de winkels, de media als 1 grote propaganda- en leugenmachine …

Voor de terugreis word ik op vrijdag nog rondgeleid door een oude ex-vee-arts, hij werd beschoten aan zijn been tijdens de woelige decembermaand 1989.

In een klein maar krachtig “Herinneringsmuseum” die hij runt “om niet te vergeten” word ik getroffen door de gruwelijke en tegelijk heldhaftige beelden van 15 tot 27 december. Met mijn laatste lei zoek ik een fotoboek over die bange dagen vol dramatiek. Het zijn beelden die beklijven : de biddende menigte voor de kathedraal na de eerste doden, tanks op het Mariaplein, de revolutie die uitdeint naar de andere steden, de wereldvreemde reactie van Nicolae, de executie van de tiran.

De Servische chauffeur van het hotel die ons naar de luchthaven voert, vertelt dat een gemiddeld Roemeens salaris 250 euro bedraagt. De kloof met de West-Europese landen is nog steeds immens. De werkloosheid in de regio van de Banaat is er ontzettend laag maar de lonen zijn dat ook. Veel Duitse bedrijven vestigen zich rond Timisoara.

Tussen de vele bezoeken  door maken we ook werk om het project verder vorm te geven. Twee efficiënte lange werkvergaderingen volstaan om elkaar uitgebreid te briefen over de vorderingen en de knelpunten. Er worden werkafspraken gemaakt voor het bezoek aan Denemarken, deadlines worden in de agenda’s genoteerd.

De gids moet zowel tijdens detentie als postpenitentiair een instrument zijn om de integratie te vergemakkelijken voor wie vrij komt of zich in een overgangsfase van detentie naar vrijheid bevindt.

Met veel vuur en massa’s ideeën land ik in Lokeren, klaar voor een enthousiaste briefing aan ons team, aan de resonantiegroep en de stuurgroep.

We waren in Roemenië .

Stefaan Segaert

27 oktober 2007   

16-09-2011 om 11:33 geschreven door Safariepark  

Justitieel Welzijnswerk Gent verkent Tessaloniki

Justitieel Welzijnswerk Gent is momenteel actief in een Europese uitwisseling.

Samen met Denemarken, Griekenland en Roemenië maakt ze werk van een cursus die gedetineerden beter moet voorbereiden op een terugkeer naar de samenleving.

Vlaanderen organiseerde een eerste projectvergadering met een ambitieus programma in oktober 2006. In maart 2007 was Griekenland aan de beurt.

De JWW-delegatie bestond uit Regine Cuypers (Vlaams Ondersteuningscentrum voor de Basisedukatie) , Heidi Arijs (Trajectbegeleidster in de gevangenis van Gent) en Stefaan Segaert (organisatie-ondersteuner in de Nieuwewandeling) .

De projectweek startte op 25 maart en eindigde met de nodige wallen onder de ogen op 30 maart.

Het programma ….

De week zat propvol. Drukker dan de Gentse week kon niet dachten we.

Maar dan hadden we buiten onze gastvrouw Despina gerekend.

We brachten een bezoek aan het Adult Education Centre of Tessaloniki die programma’s als Engels, informatica en maatschappelijke vorming in de gevangenis aanbood.

We maakten kennis met Praksis, een ngo gegroeid uit Artsen Zonder Grenzen die sociale en medische bijstand bood in een kansarme buurt , vooral aan nieuwkomers.

Er werd ook straathoekwerk naar kinderen van migranten voorzien. Op vlak van diversiteit en onderwijs bleek er nog veel werk aan de winkel, structureel had ik het gevoel dat er nog veel missing links waren tussen de nieuwkomers en de scholen. Migratie is voor Griekenland een relatief nieuw fenomeen . Pas na het vallen van de muur zijn mensen uit voormalig Oostblok Griekenland komen bevolken . Albanezen en Roma zijn de groepen die het vaakst genoemd worden. Ook opvallend : in Athene zijn dan weer eerder nationaliteiten (uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika) aanwezig.

Arsis leerden we ook kennen : een ontmoetingsplaats zoals het SOC mét hulpverlening voor ex-gedetineerden, tieners op de dool, daklozen , vluchtelingen … De werking speelde zich af op verschillende plaatsen voor verschillende groepen (kringloopcentrum, kinderwerking, werking voor gerepatrieerden in Albanië … )

28 maart was dan de kers op de taart : ontvangst én een rondleiding aan de gevangenis van Diavata . Midden in een industriezone bood de gevangenis huisvesting aan 650 gedetineerden met een personeelsbezetting van 150. Ter vergelijking met Gent : 400 gedetineerden (cijfers maart 2007) en 250 personeelsleden van FOD Justitie. Veel vacatures geraakten niet ingevuld zoals die van bewaking en sociaal werkers. De gedetineerden moesten het doen met een PSD-staf van … twee personen !

Na een hartelijk en open gesprek met de staf bezochten we het project Tweedekansonderwijs : 40 gedetineerden konden er terecht voor het halen van een diploma. En de ambitie van de gevangenis was om dit eerstmaands uit te breiden naar 100 gedetineerde studenten. Het onderwijsproject vond plaats in prachtige lokalen waar we alleen maar jaloers van werden …     

We passeerden ook de keuken, 14 gedetineerden zonder personeel maakten eten voor 650 gedetineerden. Er waren ook goed uitgeruste lokalen voor alfabetisering, therapie rond verslaving, krea …. Kortom : we dachten in de Middeleeuwen terecht te komen terwijl we op een progressieve goed uitgeruste gevangenis uitkwamen.

Diezelfde dag nog werd een kinderwerking bezocht in de wijk Finikas.

Het aanbieden van ontmoetings- en edukatieve kansen in een dichtbevolkte buurt met veel kinderen en kleine appartementen was de voornaamste doelstelling van deze organisatie.

Romatieners waren er aan het surfen naar Ronaldinho , kinderen van Turkse origine speelden soccer op de PS2. Mijn zoon van 12 zou het er ook fantastisch gevonden hebben ….

De inhoud van het project …

Ook rond het project boekten we vooruitgang.

Er waren in januari en februari 2007 in de vier gevangenissen van waaruit we opereren interviews met gedetineerden over reïntegratie geweest. Deze interviews werden uitgewisseld. De voornaamste topics die in Roemenië en Denemarken en Griekenland en België terugkwamen zijn werk , financiën (schulden), sociaal netwerk, justitie, onderwijs.

De samenvatting van de interviews zal dienen om een Gouden Gids van de (ex-)gedetineerde samen te stellen. Inhoud van deze gids gaat over noden die de gedetineerden zelf formuleren op vlak van kennis, vaardigheden en affectie (gevoelens). In Vlaanderen willen we wat verder gaan : we willen de gouden gids koppelen aan een actieve cursus met info-avonden over thema’s als nieuwe multimedia, wonen, mijn plaats in het gezin na detentie …

Er werden ook ettelijke bomen geplant over de agenda van de volgende projectmeeting in Timisoara, over de verdere fasering van de komende maanden, over de disseminatie van de resultaten …

De stad  ….. Tessa, die schone !

Voor ondergetekende was het zijn eerste Griekse bad.

De stad heeft heel veel geschiedenis achter zich. Romeinse restanten, oud-Christelijke kloosters (Paulus in de eerste eeuw) , Byzantijnse overheersing … heel veel gebouwen herinneren aan deze bewogen tijden. Kloosters, kerken, badhuizen, markten en theaters bij de vleet. Een gids op maandagavond wandelde ons doorheen enkele eeuwen heen.

De relatie met Turkije is gevoelig ; de 4-2 nederlaag in het voetbal was een te mijden onderwerp werd ons gefluisterd. Grieken zijn ook van oordeel dat niet de Turken hen hebben beïnvloed maar dat zij hun invloed hadden op de Balkan, op Turkije, op Albanië … Voor mij voelde dat een tikkeltje hooghartig aan. Ze benoemen zichzelf als een verheven volk boven andere volkeren.

Maar Tessaloniki was ook : dikke olijven, lekkere salades, schitterende muzikanten, veel leven op straat , veel handel(tjes) op straat , eten op straat , schoppen tot een flink gat in de nacht. Voor veel Grieken is het hard knokken om de eindjes aan elkaar te knopen leerden we van de hotelreceptionist. Bier was duur maar eten was eerder goedkoop ! Fietsers zie je er niet en dubbelparkeerders zoveel te meer. Maar daar hebben de Grieken een Griekse oplossing op gevonden : je parkeert dubbel , je plaatst je GSM-nummer achter de vooruit, de persoon van de geblokkeerde wagen belt je op uit een nabijgelegen taverne en je verplaatst je .

Simpel , toch ?

Stefaan Segaert

Meer vragen over het project ?

16-09-2011 om 11:31 geschreven door Safariepark  

15-08-2011 om 11:29 geschreven door Safariepark  

WAT IS CONCREET DE BEDOELING??
De bedoeling is dat u op regelmatige basis een bericht toevoegt op uw blog. U kan hierin zetten wat u zelf wenst.
- Bijvoorbeeld: u heeft een blog gemaakt voor gedichten. Dan kan u bvb. elke dag een gedicht toevoegen op uw blog. U geeft de titel in van het gedicht en daaronder in het bericht het gedicht zelf. Zo kunnen uw bezoekers dagelijks terugkomen om uw laatste nieuw gedicht te lezen. Indien u meerdere gedichten wenst toe te voegen op eenzelfde dag, voegt u deze toe als afzonderlijke berichten, dus niet in één bericht.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken over de actualiteit. Dan kan u bvb. dagelijks een bericht plaatsen met uw mening over iets uit de actualiteit. Bvb. over een bepaalde ramp, ongeval, uitspraak, voorval,... U geeft bvb. in de titel het onderwerp waarover u het gaat hebben en in het bericht plaatst u uw mening over dat onderwerp. Zo kan u bvb. meedelen dat de media voor de zoveelste keer het fout heeft, of waarom ze nu dat weer in de actualiteit brengen,... Of u kan ook meer diepgaande artikels plaatsen en meer informatie over een bepaald onderwerp opzoeken en dit op uw blog plaatsen. Indien u over meerdere zaken iets wil zeggen op die dag, plaatst u deze als afzonderlijke berichten, zo is dit het meest duidelijk voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken als dagboek. Dagelijks maakt u een bericht aan met wat u er wenst in te plaatsen, zoals u anders in een dagboek zou plaatsen. Dit kan zijn over wat u vandaag hebt gedaan, wat u vandaag heeft gehoord, wat u van plan bent, enz. Maak een titel en typ het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks naar uw blog komen om uw laatste nieuwe bericht te lezen en mee uw dagboek te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met plaatselijk nieuws. Met uw eigen blog kan u zo zelfs journalist zijn. U kan op uw blog het plaatselijk nieuws vertellen. Telkens u iets nieuw hebt, plaats u een bericht: u geeft een titel op en typt wat u weet over het nieuws. Dit kan zijn over een feest in de buurt, een verkeersongeval in de streek, een nieuwe baan die men gaat aanleggen, een nieuwe regeling, verkiezingen, een staking, een nieuwe winkel, enz. Afhankelijk van het nieuws plaatst u iedere keer een nieuw bericht. Indien u veel nieuws heeft, kan u zo dagelijks vele berichten plaatsen met wat u te weten bent gekomen over uw regio. Zorg ervoor dat u telkens een nieuw bericht ingeeft per onderwerp, en niet zaken samen plaatst. Indien u wat minder nieuws kan bijeen sprokkelen is uiteraard 1 bericht per dag of 2 berichten per week ook goed. Probeer op een regelmatige basis een berichtje te plaatsen, zo komen uw bezoekers telkens terug.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met een reisverslag. U kan een bericht aanmaken per dag van uw reis. Zo kan u in de titel opgeven over welke dag u het gaat hebben, en in het bericht plaatst u dan het verslag van die dag. Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met tips op. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Probeer bvb. 1 keer per dag, of 2 keer per week een nieuwe tip zo toe te voegen. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb. wel 20 berichten aanmaken op een dag indien u 20 tips heeft voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken dat uw activiteiten weerspiegelt. U bent bvb. actief in een bedrijf, vereniging of organisatie en maakt elke dag wel eens iets mee. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken uw hobby. U kan dan op regelmatige basis, bvb. dagelijks, een bericht toevoegen op uw blog over uw hobby. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Als u bvb. zeer actief bent in uw hobby, kan u dagelijks uiteraard meerdere berichtjes plaatsen, met bvb. de laatste nieuwtjes. Zo trek je veel bezoekers aan.

WAT ZIJN DIE "REACTIES"?
Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Indien u bvb. een gedicht heeft geschreven, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze het heel mooi vond. Of bvb. indien u plaatselijk nieuws brengt, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze nog iets meer over de feiten weet (bvb. exacte uur van het ongeval, het juiste locatie van het evenement,...). Of bvb. indien uw blog een dagboek is, kan men reageren op het bericht van die dag, zo kan men meeleven met u, u een vraag stellen, enz. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.

WAT IS DE "WAARDERING"?
Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet. Het kan bvb. gaan over een bericht, hoe goed men dat vond. Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. een tip, die men wel of niet bruikbaar vond. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.


Het Bloggen.be-team wenst u veel succes met uw gloednieuwe blog!

Met vriendelijke groeten,
Bloggen.be-team

15-08-2011 om 11:22 geschreven door