Ik weet welke dagen eraan komen, ik ken jouw verdriet in deze periode. Vorig jaar liet je me mondjesmaat toe daarin, iets wat niet van jouw gewoonte is. Dit jaar... ik weet niets meer over jou.

Neen, dat is niet helemaal waar. Ik blijf normaal doen tegen Haar, en dus chat ik, zoals voordien met Haar, af en toe. Ik wil geen enkel vermoeden laten ontstaan. Maar ik vraag niét naar jou, vermeld jou nooit meer. En nu valt het me pas op hoe Zij steeds weer het gesprek op jou brengt. Jij bent Haar alles, da's duidelijk.

Zij is ziek, maar ik hoor meteen dat jij ook ziek bent. Mijn partner zet vanavond een film op die mij niet interesseert, en dus vertel ik haar dat. Zij zegt meteen dat jij die ook niet goed vond, Ze zegt zelfs niet wat Ze er zelf van vond. Steeds weer brengt Ze het gesprek op jou. Ik negeer elke verwijzing naar jou, en praat eroverheen. Ik heb iéts te vaak gehoord dat ik Haar uitvraag...

Maar van jou hoor ik niets. Al twee dagen enkel "gdm" en "slaapwel". Verder stuur ik niets meer. Dàt is er van ons geworden... Maar ik wil niet dat je me over enkele weken iets kan verwijten, dus stuur ik die twee woorden braafjes. Het laatste restant van wat er ooit was...

En toch... jij bent grotendeels offline op fb. Maar zodra ik Haar aanspreek, verschijn jij ook. Toeval? Ik denk het eigenlijk niet. Ik vermoed dat Zij meteen zegt dat Ze mij op chat heeft. Zoals ik al langer vermoedde: ik heb geen relatie gehad met jou, maar met JULLIE. Op alle vlakken heb je mij geïntegreerd in jullie leven, niet in jouw leven. 

Ik bedank hiervoor. Ik keek afgelopen week naar de doos in de kast op mijn bureau. Jouw horloge... het wacht op jou. Hoe ga je daarop reageren? Het is mijn laatste grote cadeau voor jou, het meest veelbetekenende. En meteen komt de vraag in me op: ik ben bijna jarig. Een jaar later is mijn cadeau van vorig jaar er nog steeds niet... mooie verhaaltjes, over "geen tijd". Onzin. Je bent een fantast... hoe heb ik me ooit zo kunnen laten verblinden?