Jij bent nl niet meer van enig belang. Jij bent uit mijn leven. Ondanks het "we moeten dit uitpraten" en "ik bekijk het nog"... jij doet er niet meer toe. Er is een ander nu. En hij doet er wél toe.

Ja, ik was verstoord door zijn woorden eergisteren. Maar ik heb het voor mezelf gehouden, heb er geen drama over gemaakt. Ik weet gewoon dat het onbedachtzaamheid is. Ik mag geen perfectie van hem verwachten. Zelf ben ik immers ook verre van perfect. Jij maakte me bovendien ook tot die persoon die ik nu ben. Een persoon waarvan er af en toe nog een flard doorsijpelt, en die ik rechtuit haat. 

Ik ben blij dat ik terug meer en meer mezelf ben. 

Mijn geduld loont. Neil reageert, is attent, laat zich horen. Ik ben enorm dankbaar dat ik hem mocht ontmoeten. Het blijft alleen zo moeilijk om erin te blijven geloven...

Nochtans begon hij best goed, al zij het aarzelend. Vanochtend moest ik pas rond 10h de deur uit voor het werk, en dus was er halvelings afgesproken met Neil om ervoor af te spreken.De goede wil was er, hij stond (tegen àlle gewoontes in) om 8.25h vertrekkensklaar. Dat zijn auto toen iets raars deed, waardoor hij zijn zoon moest bellen om af te komen met de tweede sleutel... dààr kon hij niets aan doen. 

Maar in afwachting van zijn zoon belden we even. Zijn vraag "wat heb je in huis om te ontbijten?" is zo veel als vragen of ik naar Le Pain Quotidien ging voor zijn lievelingsontbijt. Vaak doe ik dat wel, maar... dan wéét ik dat hij langskomt. Nu wist ik tot vanochtend niet dat hij zou langskomen, dus tja, er was vers brood en beleg in huis. Zijn reactie "niet erg, dan eet ik mijn fruit wel op terwijl ik op mijn zoon wacht". 

Meteen voelde ik me teruggeworpen in het verleden, met jou. Want wat kon ik doen? Geen ontbijt gaan halen, met de kans dat hij me daar een opmerking zou over maken. Of wel ontbijt halen, wel wetende dat ik dan zou horen "maar dat heb ik je niet gevraagd" (wat wààr was, het was "mijn conclusie"). Dit was precies waar het altijd misliep tussen ons... Je liet mij altijd alle conclusies trekken, maar leidde me ertoe. Preciés dat gevoel had ik vanochtend dus...

Eens hier, kon het ontbijt wachten. Je had al teveel tijd verloren door dat oponthoud. Daarna kon je toch nog even iets eten. En toén zei je iets dat me al heel de dag achtervolgt. Het gesprek ging over favoriete standjes,  en ik refereerde naar het verleden. Het maakte je jaloers, zei dat je niets wilde weten over "anderen". 

Het voelt zo oneerlijk. Volledig ongevraagd heb ik intussen al verschillende details over jouw sexleven thuis gekregen (ritme, hoe, etc). Nooit stelde ik er een vraag over, omdat ik het heel bewust niet wil weten. Maar wanneer ik gewoon eerlijk antwoord op een vraag van jou, krijg ik te horen dat je mijn verleden wil negeren. En dat terwijl ik veel gedetailleerdere zaken over jouw HUIDIGE sexleven maar moet aanhoren?

Ik weet best dat je me absoluut niet wil kwetsen. Toch slaag je er steeds weer in... gewoon uit onbedachtzaamheid.  En ik ken mezelf: dit gaat gezegd moeten worden. 

Maar niet vandaag. Ik heb gewoon gezwegen de rest van de dag, je heel eventjes gebeld in de late nm, om je een fijn einde van de dag te wensen. Ik heb er het raden naar of je hebt gevoeld dat het me niet ging. Ik zal het morgen wel horen...

Wat ik vrij goed volhield sinds mijn "vaarwel" van eind augustus, doorbrak ik de afgelopen weken. Eerst nog aarzelend: je thuisnummer bellen op momenten dat er niemand thuis was (gelukkig vermoedelijk). Jou één keer op je GSM bellen maar ophangen toen je antwoordde. Om je dan afgelopen week een mail te sturen. 

Want er moest, naar mijn gevoel, nog één ding gezegd worden. Ik kon dit alles niet loslaten, denk ik, omdat ik je nooit écht vertelde wat ik van jou vond. Wilde ik je sparen? Vond ik dat ik niet het recht had om een etiket op jou te kleven? Feit is en blijft: al na onze eerste chats, zelfs voor die allereerste ontmoeting, wist ik het al: ik stond tegenover iemand met borderline.

Ik kén borderline. Heel mijn studies bracht ik door naast een vriendin met ernstige borderline. We zaten in de les, en zij sprak me over haar ziekte, over haar terugkerende gedachten aan zelfmoord. Zij spoorde me aan om de boeken van Kernberg te lezen, om haar beter te begrijpen. Steeds weer luisterde ik. Meerdere keren vergezelde ik haar naar wéér een nieuwe therapeut, als steun. En ja, ik leerde de tekenen te herkennen, de symptomen...

Wat ik niét van haar leerde, is hoe je je beschermt tegen iemand met borderline. Want tegen haar moest ik me niet beschermen. Zij had inzicht in haar toestand. Alles wat zij van me vroeg was steun, een luisterend oor, en géén oordeel vellen. In ruil sprak zij over alle manieren waarop ze aan zelfmoord dacht, maar met de duidelijke afspraak dat ze niét tot de daad zou overgaan. Dat heeft ze altijd gerespecteerd.

In de ruim 20 jaar na onze studies ontmoette ik af en toe iemand bij wie ik meteen alarmsignalen voelde. En omdat ik wist hoe slopend zo'n vriendschap kon zijn, nam ik altijd snel afstand. Want hoe kostbaar de vriendschap met haar me ook was, het was ook vermoeiend. 

Mijn eeuwige vraag zal altijd blijven: waarom nam ik geen afstand van jou? Ik herinner me dat ik in die eerste weken al voelde dat ik tegenover iemand met borderline stond. Ik googelde over "relatie met borderliner". Nooit vergeet ik één van de eerste websites, een forum waarop mensen hun ervaring deelden. Eén van de adviezen luidde: "als je er nog niet te diep in zit: loop hard weg". Waarom liep ik niet weg? Waarom bleef ik je opzoeken? Waarom verlangde ik naar een ontmoeting? Waarom die eerste zoen?

Afgelopen week vond ik de moed. Ik stuurde je een mail, zonder veel uitleg. Enkel "ik dacht dat ik het aankon, maar ik kon het niet. Ik hoop voor jou dat Zij het wél volhoudt". Mét enkele linken over relaties met mensen met borderline. Het leverde een korte chat op. Een vage "we moeten dit uitpraten". Jouw vraag naar mijn agenda de komende weken. Jouw laatste woorden "ik bekijk het nog". 

Ik ken jou. Je zal me niet meer contacteren voor een afspraak. Wat valt er immers nog te zeggen? Het laatste geheim dat ik nog met jou wilde delen, heb ik bekend gemaakt. Wat je ermee doet, is nu jouw zaak. 

Neil maakt me gelukkig. Hij is intussen precies wat ik voor hem ben: de kers op de taart. Zijn aanwezigheid in mijn leven geeft mij meer tevredenheid in mijn realiteit. Meer verwachten we niet van elkaar... enkel het delen van momenten. Fijne momenten. Hij droomt van meer vermengde levens, oa door een vakantie in de buurt van hun vakantiehuis, met het idee om dan af en toe met onze beide gezinnen samen af te spreken. Ik houd de boot af. Been there, done that. Het kan en zal niet meer worden dat dit. Een relatie, die volledig geheim is en blijft. Géén "fine line" tussen realiteit en dromen. 

Ik ben tevreden.

Maar waarom rollen dan wééral de tranen over mijn wangen?