"je devrais agraver ton image en dessous de mes paupières, afin de te voir même dans un sommeil éternel". Een zin die me van in het begin aansprak in het nummer... Jouw beeld staat in mijn geheugen gegrift, maar de tijd zal het vervagen. Ik wil echter géén foto meer van jou in mijn GSM. En dus wiste ik alle foto's van jou. Weer een band die ik doorknip.

Meteen erna blokkeerde ik je weer op fb. Zo kàn je me zelfs niet antwoorden via msg. Rest enkel SMS, en dié kan ik zelf niet sturen, aangezien ik je nummer wiste. Zelfbeschermend. 

Zo zot? Want ik wil je niet meer... Mijn grootste nachtmerrie zou momenteel zijn dat je me belt en zegt "ik verlaat Haar. Ik ben van jou". Dat wil ik, eerlijk en oprecht, niet meer. Ik had gehoopt op antwoorden. Maar ook die moet ik niet verwachten, besef ik. Struisvogels. Het gemene kantje in mij hoopt dat de deurwaarder eens écht aan jullie deur staat, en er geen slachtoffer meer is om geld van te lenen. Wat ga je dan doen? Toch je dochter aanspreken (die lekker kon sparen, terwijl pappie alles voor haar kocht, ook al werkt ze intussen een jaar)?

Ik heb een rotdag. Niet door jou, dié invloed heb je al lang niet meer op mij. Neil is zichzelf: negeert mijn moody posts en herpakt vrolijk. Just what the doctor prescribed. Maar van hem moet ik vandaag niets meer verwachten. Dus heb ik beslist om gewoon vroeg in bed te kruipen. Fight of flight.... vandaag ga ik in de vlucht. Mag ik???

Queen of quotes: "You promised not to let me drown". Dààr draait het uiteindelijk allemaal om... steeds weer. Ik ben moe. Ik besef hoe moe ik ben na vandaag, een helse dag op het werk. En niémand om het mee te delen. Ik ben alleen met mijn gedachten. Omdat ik bij thuiskomst zei "ik kruip er héél vroeg in vandaag", vertrok mijn ventje naar de film. Hij heeft gelijk, aan mij heeft hij niets vanavond. Ik wil slapen... Het is nog niet zo erg dat ik eraan toe zou voegen "en ik wil niet meer wakker worden". Ik wil wel degelijk wakker worden. Maar ik wil dat mijn hoofd eventjes, enkele uurtjes, stopt met draaien...

Daarin ligt mijn verlies. Het verlies van iemand die me zegt "ik ben er voor jou. Vertel je dag en ik luister". Steeds weer ben ik het luisterend oor. Maar wie luistert naar mij???

Hou jij van je capaciteiten, ik van je gebreken.

Jij van je trots, en ik van hoe zacht die kan breken

in mijn armen. Jij van je moed, ik van je zwakte

nu en dan.

Hou jij van je toekomst, ik van wat voorbij is gegaan.

Hou jij van de honderd levens die je wilde leven.

Ik hou van dat ene dat is overgebleven

en van hoe je daarom zo ver weg kunt zijn dicht

tegen me aan.

Ik hou van wat is. Jij van wat zou.

Hou jij van mij. Ik hou van jou.

Facebook herinnerde me aan dit gedicht. Een herinnering aan 2 jaar geleden. Toen ik je nét 6 maanden kende. Toen ik mijn eerste teleurstellingen meemaakte met jou, maar nog in je geloofde. Toen geloofde ik nog in jouw goede bedoelingen, het lot dat steeds overal tussen kwam.

Toch weiger ik dit gedicht te beperken tot jou. Herman de Coninck is altijd één van mijn favoriete dichters geweest. En dàt weiger ik zelfs door jou te laten minimaliseren. Spelen met woorden zoals hij... ik kan er enkel van dromen. Soms doe ik pogingen. Maar ik moet erkennen: ik ben te mathematisch in mijn proberen. Te rationeel. 

De eeuwige tweestrijd tussen ratio en gevoel. Jij had het er zo vaak over in het begin. Ik was te rationeel, moest mijn gevoel meer laten spreken. Maar eens mijn gevoel de bovenhand haalde, moest ik rationeler worden, realistischer. Vandaag oogst je wat je zaaide. Ratio ten top. Ik blijf onze laatste conversatie bewaren. Zodat ik, iedere keer dat ik een opwelling voel om je te contacteren, die laatste woorden herlees "jij wint"... "hoezo? Ik win?". Ik lees ze, en besef: his turn. Jouw beurt om je eens af te vragen wat ik bedoelde. 

Een antwoord op mijn vraag verwacht ik al niet meer. Ik leg er me bij neer. Life goes on... As long as there are batteries, I'll be fine  (de juiste persoon begrijpt deze ). 

Ik probeer. Ik doe écht mijn best om je niet meer te contacteren, op zoek naar antwoorden, naar inzichten. Momenteel heb ik mezelf uitgedaagd. Het is nl superfrustrerend als jij niet meer reageert op iets wat ik stuur. Het veroorzaakt  bij mij een razernij die ik vaak niet onder controle heb.

Dus gisteren, na weer maar eens ruzie, heb ik gewoon gezegd "jij wint". Daar reageerde jij op met "hoezo? Jij wint?". Ik heb er niet meer op gereageerd, en ben dat ook niet van zin. Antwoord krijg ik niet op mijn vraag. Steeds weer is er een excuus "ziek", "te druk", "het verkeer was hels en dus konden we niet rustig praten in de auto". Ik kén je excuses, en hoor ze al ruim 2 jaar. Deze keer mag jij je afvragen wat ik wilde zeggen... 

Ik laat je sudderen. Ik reageer niet meer. Ik daag mezelf uit. Laat jou je afvragen waarom ik niet reageer. Zoals ik zo vaak deed...

Je bent een struisvogel. Of nog erger: wat ik niet zie, bestaat niet. Dus negeer jij woorden, situaties. So be it. Dan ben je me defintief kwijt. Ik schrijf niet meer. Niet enkel anderen kunnen me uitdagen, ook ikzelf kan dat. En momenteel laat ik jou eens nadenken. Ik neem géén contact meer op (willen jullie me aan mijn woorden herinneren als ik het toch doe???)

Gelukkig is Neil er. Binnen zijn beperkingen, momenteel. Maar aanwezig als hij kan. Ik trek er me aan op... en tel af tot zijn thuiskomst.  Ik reken op een moment samen, we zullen zien....

Vanavond is het eenvoudig: bloggen of ruzie maken met jou. Want ik wacht nog steeds op een antwoord. Gisteren durfde ik te vragen of je al een antwoord had. Je las het maar geen reactie. Nogmaals 24 uur later deed ik nog een poging. Ik schreef je vanavond dat ik vorige week zoveel razernij had kunnen loslaten, na ons gesprek, omdat ik buitenstapte met het idee dat ik je éindelijk, éindelijk had kunnen uitleggen hoe ik me voelde bij heel die lening, en vooral omdat jij het leek begrepen te hebben. Maar wat me ook razend maakt (en dat zei ik ook duidelijk) is jouw "ontwijken". Zodra ik een opmerking maak of vraag stel waarop je niet weet hoe te reageren, negeer jij het. Alsof je hoopt dat het zo weg gaat, dat ik vergeet wat ik zei of vroeg.

Deze keer reageer je wel "ik was naar mijn dochter, ook eens een dag vakantiegevoel. Mag dat?". Twee keer anderhalf uur in de auto met Haar, en jullie vinden de tijd niet om te praten??? 

Dus is het vandaag simpel: ofwel blijf ik reageren op jou, en maken we ruzie. Ofwel kom ik hier alles van me af schrijven. Ik kies de tweede optie. Omdat ruzie maken met jou toch een verloren strijd is. Hier komen schrijven helpt mij in elk geval alvast vooruit...

Mijn hoofd blijft draaien. Duizend gedachten schieten steeds weer door mijn hoofd. Over ons, over Neil, over mijn werk, over alles en iedereen. Alcohol maakt het iets rustiger. Dus alle goede voornemens ten spijt, heb ik mezelf beloond voor mijn 4 uur hard werken in huis (tja, ik doe nooit een lenteschoonmaak, maar hier is augustus-opruim een gewoonte) met een donker biertje. De auto steekt vol voor het containerpark morgenochtend... Overdrijven zal ik vanavond niet, geen zin in een kater morgen. Daarvoor heb ik nog te veel werk. Maar ik geniet rustig van de smaak.

Neil heeft me de afgelopen dagen verwend. Ondanks zijn vakantie, full house ginder, slaagt hij er elke dag in om even contact te leggen. Soms heel kort, enkele zinnetjes, soms een chat van een half uur. Vorig jaar stond het contact op strikt minimum zodra zijn eega was aangekomen. Dit jaar is anders. Het risico is dat ik eraan gewend geraak. Gisteren sliep ik bijna... na een chat van bijna een uur eergisteren verwachtte ik geen contact. Toch chatten we enkele minuutjes gisteren. 

En dus merk ik dat ik, ergens, zit te wachten op een teken van leven. Dat vandaag misschien niét komt. Ik ben verwittigd, dagelijks contact is niet mogelijk tijdens deze weken. Maar tot nu toe was er élke dag contact, al was het één zinnetje, één foto, één 'iets'. Ik zie hem er steeds liever om. Maar hij was duidelijk, van in het begin: "houd niet van mij. Adoreer me, bemin me, vrij met me. Maar houd niet van mij. Want zodra je van mij begint te houden, zal je verlangen naar meer, en gaat deze relatie je kwetsen. Zodra ik merk dat onze relatie je kwetst, zal ik je laten gaan." En dus houd ik niet van hem. 

Hoe zou ik trouwens durven? Na jou wil ik me nooit meer zo open stellen voor iemand. Trouwens, wat is "houden van"? Ik merk dat ik alle geloof in "liefde" als dusdanig kwijt ben. Er zijn zoveel manieren van "houden van". Ik houd ook van donker bier. Zo. Nu jij....

En ik zal ze stellen. Op een rustige manier. Geen drama's meer, geen ruzies meer. Maar ik heb zo'n behoefte om te begrijpen hoe alles zo ver is kunnen komen, en hoe ik me zo heb kunnen laten inpakken. En dàt kan enkel door antwoord te krijgen op mijn vragen.

Eergisteren voelde ik dat er iets wrong. Ik riep je op chat, zei dat ik een vraag had. Maar tien minuten later was ze er nog niet. Kreeg ze niet geformuleerd. Of liever: ik kreeg ze niet geformuleerd op een manier die jou niet meteen in de verdediging zou laten gaan. Dus liet ik het erbij, en zei dat ik de vraag wel zou stellen zodra de juiste woorden er waren.

Gisterenmiddag vielen de woorden plots op hun plaats. En aangezien ik niet graag dingen uitstel, heb ik ze ook meteen gesteld.

De vraag was de volgende: "hoe komt het dat jij in december, dus nadat Zij haar eindejaarspremie kreeg, nog steeds niets deed? Naar mij toe zweeg je in alle talen over die lening, maar ook naar haar toe heb je het onderwerp nooit aangesneden. Anders zou zij nooit hebben gereageerd dat ze van niets wist, dat ze andere plannen had met haar premie. Hoe is dat zo gekomen, tussen begin oktober en midden december?"

Je moet "erover nadenken". Ik heb je geantwoord dat dit misschien eens een vraag is die jullie samen moeten beantwoorden... Ruim 30 uur later wacht ik nog steeds op een antwoord (terwijl ik weet dat zij gisteren niet moest werken, dus jullie hadden heel de dag en avond samen). Wat jij nog steeds niet lijkt te beseffen, is dat ik intussen ook doordenk. Dat ook ik een antwoord op die vraag zoek, me in jullie verplaats.

Mijn antwoord is "struisvogelpolitiek". Ontwijken van problemen. Zolang je er niet over praat, bestaat het niet. Of jij het ook zo zal durven benoemen, betwijfel ik. Ik verwacht me aan antwoorden als "het was zo druk", "het kwam er nooit van", of hooguit "nalatigheid". 

Het is belangrijk. Niet enkel om te begrijpen, maar ook om verder te kunnen met Neil. Omdat er nog steeds, als éérste reflex, achterdocht door mijn hoofd schiet bij hem. Ik heb het al beter onder controle, reageer niet meer meteen zodat ik mezelf even de tijd geef terug rationeel te zijn. En Neil heeft geduld. Maar ik heb geen zin om dit te blijven meesleuren, als een oude lappendeken.

En tja, ik ben en blijf een vrouw. Dus begon ik er enkele te herlezen. Als ik die nu teruglees, schrik ik. Niet over de inhoud, dié herinner ik me maar al te goed. Maar over de vorm. De manier van communiceren. Met de afstand in tijd en het wegvallen van de emotionele impact zié ik hoe je me "leidt" tot uitspraken, terwijl jij zelf oh zo voorzichtig bent in je eigen woorden. Maar je lokte uitspraken uit, dat zie ik nu in. 

Ik ben blij dat ik die chats niét las voor ik mijn stuk schreef. Want ook dàt heb ik erin verwerkt. Maar het heeft véél nadenken gevraagd, veel introspectie, om tot die conclusie te komen. En een stukje in mij is best trots dat ik het zélf kon inzien, kon beseffen, zonder er gewoon met mijn neus op te zitten. Een ander stukje van mij wordt er ook triest van. Triest dat ik me zo liet "leiden". 

Het doet me weer nadenken: ben ik zo manipuleerbaar? (ik zié Jules nu gewoon lachen) En ik wéét van mezelf dat ik dat niét ben. Ik ben koppig, ik kan doordrammen, ik ga zelden een uitdaging uit de weg (ja Jules, dààr ben ik manipuleerbaar in, maar pas op, want als ik merk dat je het begint te misbruiken, die kennis, zal ik anders reageren...). Maar ik ben ook zo coherent mogelijk, in mijn beslissingen en mijn manier van leven. Enkel bij jou ben ik alle coherentie kwijt geraakt, lees ik nu terug. Zo vaak heb ik getwijfeld, of het aan mij lag, of ik inderdaad de dingen verkeerd (vanuit mijn hoop en liefde) interpreteerde, dingen las die je niet zei. Maar na het nalezen van enkele chats, ben ik nu zeker.

Jij hebt een borderline persoonlijkheid, met sterke narcistische trekken. Heel in het begin vermoedde ik het, en ging ik googelen: "relatie met een borderliner". Ik zal nooit de eerste getuigenis vergeten die ik las, op een forum: "loop hard weg zodra je het beseft, voor het te laat is". Ik heb niet naar die goede raad geluisterd. En daarin ligt ongetwijfeld de reden  dat het zo lang duurt (en ik voel dat het nog erg fragiel is, de afstand). 

Dus: eigenlijk moet ik nu ook durven zeggen: die chats terugvinden was een meevaller. Omdat ze me bevestigen in wat ik altijd wel voelde maar niet kon erkennen. 

Dat jullie zouden terugbetalen, daar heb ik nooit aan getwijfeld. Ik voelde het uitstel wél aan als een manier om contact te houden, om me te beletten om de banden te verbreken. Maar dat jullie zouden terugbetalen... aan die eerlijkheid heb ik nooit getwijfeld. Maar zoals ik al tot in den treure zei en schreef: je loog tegen me over de manier waarop. 

En vandaag, plots, kwam het woord éindelijk boven: ik voel me misleid. Definitie van misleiding: "een opzettelijke en geslaagde poging iemand een onjuiste indruk te geven." Jij noemt het een "negatief" woord. Maar het is minder zwaar dan het woord "leugen". De misleiding zat 'm dus eerder in alles wat er aan die lening vooraf ging. Want je sprak wel degelijk die woorden uit "we betalen je terug met haar eindejaarspremie". Ik kan het draaien of keren hoe ik wil, dàt was een leugen. 

Maar mijn algemene gevoel over heel onze relatie, alle dromen, is dus "misleiding". Je hebt me misleid. Wat ik in mijn stuk omschreef als "ik sprak jouw leugens uit"... nu ken ik het juiste woord ervoor. Want daarin blijf ik het gevoel hebben dat het bewust was, dat je mij liet dromen, dat je mij altijd alles liet uitspreken, zodat jij inderdaad kon zeggen dat je niet "loog". 

Verandert het iets, dat ik er éindelijk een woord op kan plakken, op mijn gevoel? Je kent me (al lees jij dit niet... niet meer... ooit kreeg je de link, maar ik kén je, die ben je al lang kwijt.... "gewist" zoals jij alles altijd wist): ik heb er behoefte aan om overal woorden op te plakken. Het juiste woord. En ik blijf zoeken tot ik het vind. Dus ja, voor mij verandert het iets, dat ik er eindelijk het juiste woord op kan zetten, op mjn algemene gevoel.

Ik wacht nog steeds op enige feedback op mijn stuk. Vier personen kregen het doorgemaild. Eén heeft het druk, in aanloop naar vakantie. Eén is op vakantie. De derde heeft zware gebeurtenissen in de familie. En de vierde kent me gewoonweg niet (kreeg het via nr 2), maar is wél de meest professionele ongetwijfeld. Was heel mijn schrijven gewoon een vorm van therapie, of schreef ik iets dat speelbaar is? Ik ben benieuwd... 

Voorlopig laat ik het liggen. Ik heb je één ding gevraagd, en dat is eerlijk te antwoorden als ik vragen heb. Omdat ik daar nood aan heb. Jij kent terug rust. Ik nog niet. Maar je bevestigde: ik kende ook geen rust toen ik jou ontmoette. Dàt mis ik... die momenten van rust die ik bij jou mocht meemaken. Bij Neil vind ik dezelfde rust... alleen zijn onze momenten samen zo veel korter dat ik niet tot rust kom. Maar de enkele keren dat we 2 of meer uren konden samen konden zijn, werd ik rustig. Stopte mijn hoofd even met denken, met associëren, met werken. Dié mensen zijn me kostbaar... mensen die mijn hoofd rust geven. 

Vandaag kreeg ik een mail binnen, over ADHD. Néén, ik heb geen ADHD. Maar mijn hoofd heeft er ongetwijfeld kenmerken van. Nooit is het er rustig. ADHD? Autisme? Hoogsensitief? High potential? Ik heb alle hypotheses horen passeren... ik weet het niet, en ik hoef het ook niet te weten. Ik ben gewoon op zoek naar rust. Bij jou zal ik ze nooit meer vinden. Mijn vriend is er ook niet meer (een jaar geleden intussen...het gemis is deze week erg intens aanwezig). Neil is ver weg. Dus ik houd me bezig.... bloggen is er één manier van...

Dus wie dit ook leest... alvast bedankt

Waarom aanvaardde ik je vraag voor een ontmoeting dan toch? Tijdens ons gesprek besefte ik waarom: ik wil van die razernij af. Jij noemt jezelf "bang" als je mijn naam op messenger ziet verschijnen, "bang om weer verwijten te lezen". En toen besefte ik het: ik word razend als ik een bericht van jou krijg (of nét als je weer eens gewoon niét reageert op een bericht van mij). De fase van "houden van" ben ik al zo lang voorbij, maar haten kan ik je ook niet. Daarvoor was ik dus gewoonweg te razend op jou.

Wàt me razend maakt... dàt wist ik snel. Jouw/jullie weigering om je woorden 10 maanden geleden als een "leugen" te betitelen, dàt blijft me op mijn maag liggen. 

Vandaag was niet anders als anders. Ik probeer het gesprek op onze problemen, onze ruzies, het verleden te brengen, en jij begint telkens weer over banaliteiten. En ja, jij vindt het geen banaliteiten, hoe het met de kids gaat, of ze van de vakantie genoten,... Maar voor mij zijn dat banaliteiten, in ons verhaal. Omdat ik eigenlijk geen zin heb om je daarover te vertellen. Omdat ik éérst onze conflicten wil uitpraten.

Het vroeg tijd, maar misschien ben ik éindelijk tot je doorgedrongen, over je leugen? Ja, je gaf toe dat je voor je beurt had gesproken, dat je voorstel om dat geld terug te betalen met haar eindejaarspremie nooit tussen jullie was afgesproken. Dat Zij dat twee maanden na die lening van mij te horen kreeg, dat jij er dus 2 maanden niet over had gesproken, noemde je "nalatigheid" van jouw kant. Dat Zij "andere plannen" had met haar eindejaarspremie, was voor jou ook een verrassing... je was "ervan uitgegaan dat het logisch leek om mij met die premie terug te betalen". Immers, jullie gewone lonen gaan al op aan  alle facturen en afbetalingsplannen.

Dus ik durf voorzichtig te hopen dat het éindelijk tot je doorgedrongen is hoe die situatie me geraakt heeft. In elk geval ben ik rustiger buitengestapt bij jou. Heb ik het gevoel dat ik mijn razernij heb kunnen achterlaten.

Of jouw wens, nl terug normaal met elkaar omgaan, werkelijkheid kan en zal worden, hangt nu van jullie af. Bij vertrek heb ik je gezegd dat je ons gesprek maar met Haar moet overlopen (over die lening dan toch).

Verder heb ik je dezelfde vraag gesteld die een therapeute met wie ik een lang gesprek had over de situatie aan mij stelde: "wat biedt hij jou, dat je naar hem toe trok?". Over die vraag moest ik toen niet lang nadenken: jij bood mij het gevoel niet meer alleen te zijn. Jij bood me immers steun, een luisterend oor, iemand die -éindelijk- mij eens zou "dragen". Ik was zo moe, moe van het gevoel alles te dragen, alle knopen te moeten doorhakken, alle verantwoordelijkheden. En jij kwam, en zei me letterlijk "je bent moe. Laat mij je helpen alles te dragen".

Dus ik stelde jou dezelfde vraag,  voor ik mijn eigen antwoord gaf. Moeilijke vraag voor jou... je moest hard nadenken, kon het moeilijk onder woorden brengen. Maar je gaf eigenlijk bijna letterlijk de antwoorden die ik je in het toneelstuk laat uitspreken. "lichamelijke aantrekkingskracht" "zelfstandigheid, iemand voor wie ik niet alles moet regelen". Ik gaf je dezelfde reflectie als ik in mijn stuk schreef: "mijn zelfstandigheid, mijn autonomie trok je aan, maar is ook precies dàtgene dat je als reden aangaf om Haar niet te verlaten voor mij: je zei me ooit letterlijk dat je van mij nooit zeker zou kunnen zijn. Dat je je bij mij nooit zeker zou kunnen voelen van je toekomst, omdat ik zonder jou kan en je dus zou kunnen buitenzetten."

Ondanks je pogingen om het gesprek weer naar banaliteiten te brengen, ben ik erin geslaagd om niet enkel mijn vragen te stellen, maar ook antwoorden te krijgen. Antwoorden die ik zo nodig had om jou écht achter me te laten. Of dat ook letterlijk zo zal zijn, hangt nu af van jullie reactie na jullie gesprek. 

Héél eventjes heb ik erover gedacht om je te vertellen over Neil. Maar ik besef dat het niet uitmaakt. Het is informatie die jou niet aangaat. Mijn leven is verder gegaan, zonder jou. De controle die je in het begin uitoefende op mijn leven, is voorbij. Ik mag nu zélf kiezen wat ik je vertel. 

Dus vanaf nu kan deze blog over mijn leven gaan. De orkaan lijkt uitgeraasd. Laat ik mezelf niets voorliegen... ik zal nog regelmatig in stormen, tornado's of orkanen terecht komen. Maar nooit meer zoals met jou, hoop ik. Met Neil heb ik hopelijk éindelijk gevonden wat ik nodig heb om mijn leven te vervolledigen.

De komende 4 weken zullen niet gemakkelijk zijn voor mij, dat weet ik. Maar Neil en ik, we passen ons steeds meer aan elkaar aan (zijn woorden). Ik ben rustiger, moét hem niet per se dagelijks lezen tijdens zijn vakantie. Ik wacht tot hij contact opneemt, wil hem met een gerust hart zijn gsm's kunnen laten liggen in het huis als hij uit gaat. Maar andersom doet hij zijn best om me kleine berichtjes of filmpjes te sturen (voor de vrolijjke noot: vandaag kreeg ik een filmpje van 15 seconden waarin hij de fruitafdeling van de supermarkt toont ). En ik reageer daar niet meer obsessioneel op, niet élk berichtje moet een chat worden. Ik merk het aan zijn woorden, of hij een antwoord verwacht of niet. We leren elkaar steeds beter kennen. Zonder meer verwachtingen dan dat de huidige situatie mag blijven duren, dat we dit geheim kunnen blijven houden. 

Allerliefste Jules,

was het zo eenvoudig? Ben ik zo bespeelbaar? Was alles wat ik nodig had een cynische reactie op mijn eigen woorden "gonna try to be a good girl these 10 days"? Feit is en blijft dat ik vanochtend de plannen voor vanavond annuleerde. 

Jij weet hoe bang ik ben voor deze komende 4 weken. Neil ver weg op vakantie, met zijn echtgenote en een hoop familie en vrienden. Dus quasi onbereikbaar voor mij. Ik kan hopen, wachten op een kort berichtje van hem. Chatten of bellen is een waterkansje.

Dus ik had mijn eerste twee avonden al "ingevuld" vanuit mijn little black book. Géén eenzame nachten, géén piekeren. Géén kans op een dronken bericht naar Neil (of zelfs Calimero).Ik ging me bezig (laten) houden.

Maar jouw reactie was blijkbaar precies wat ik nodig had om mijn date voor vanavond te annuleren. Géén herhaling van afgelopen april dus. Ik houd me wel bezig, hier thuis. 

Ik zie je graag. Dàt weet je. Maar niet zoals jij vorig jaar vreesde. Ja, ik loog er nooit over... ik zou geen néén gezegd hebben. Maar wat wij nu hebben, is eigenlijk zo veel kostbaarder. En ik ben er je dankbaar voor. Ik ben je dankbaar voor je woorden, voor je eerlijkheid.

En of je het nu bewust deed of niet... ik ben je dankbaar voor de uitdaging om "a good girl" te zijn. 

Love you, in the best possible way XXX

En ik loop erin, met beide voeten. Jij wil een laatste gesprek, me overtuigen om hier thuis niets te vertellen over je financiële issues. Ik sta het je toe, en stel komend weekend voor. Jouw eerste reactie was "maar dan is het weekend". Ik geef je tot 2 augustus om me te zeggen wanneer, op 5 of 6 augustus... ik ben alleen thuis dus ik ben vrij.

En dan hoor ik vandaag "okee voor zaterdag". Ik vraag een uur. "eender welk uur, ik pas me aan". Ik herhaal: "your call, zeg maar om hoe laat". En dan krijg ik de waarheid "ben heel de dag alleen thuis maar zit zonder vervoer". 

Dus: niet énkel is jouw hele "maar dan is het weekend" grote onzin. Maar bovendien moet ik tot bij jou rijden?

Maar ja, ik ga het doen. Omdat ik dit wil afsluiten. Omdat ik éindelijk, voor ééns en voor altijd, een eensgezinde beslissing wil.

HET IS VOORBIJ.

Géén "in elkaars leven blijven". Dat werkt niet. Niet met jou. Daarvoor was er te veel hoop, te veel emotie, te veel overgave. Voor jou was ik ooit bereid om alles op te geven, mijn hele leven om te gooien. Wie zou me in hemelsnaam begrepen hebben? Een geweldige, jongere, talentvolle man opgeven voor een oudere, zieke, rokende, chagrijnige man? Ik zou er alleen voor gestaan hebben... 

Misschien zal ik je ooit dankbaar kunnen zijn. Dankbaar dat je te bang was om knopen door te hakken. Dankbaar dat je te angstig was om voor mij te kiezen. Dankbaar dat je bent wie je bent, en me daardoor ongewild beschermde. 

Maar daar ben ik nog lang niet. Momenteel ben ik razend. Omdat ik me wéér heb laten bespelen door jou.

Vandaag stierf mijn vriend, precies een jaar geleden. Ideeën over zijn manier om zijn problemen op te lossen schieten door mijn hoofd. Maar ik zal nooit zijn voorbeeld volgen. Ik kijk het leven recht in de ogen, en daag het uit. Kom maar op, ik kan àlles aan. Mij krijg je niet zo ver als hém. Mij krijg je niet klein. Zélfs jij niet!

Jij wil weeral een 'laatste kans op een gesprek'. Ik heb je volgend weekend gegeven. Jouw reactie "maar dat is tijdens het weekend" counterde ik kort: "ik werk, en ik neem geen verlof hiervoor". Ik ben alleen thuis, dus het uur mag je zelfs kiezen. Hoe je het thuis, aan Haar, uitlegt, waar je heen gaat, los je zelf maar op. Niet meer mijn probleem, ik creëer jouw excuses niet meer.

Wat jij me nog wil vertellen? Ik zou het nu echt niet meer weten... alles is voorbij, afgesloten. Je zelfbeeld redden, je imago? Zorgen dat ik hier thuis de waarheid niet vertel, over jouw leugens rond dat geld, rond die lening? 

Mijn theaterstuk is af. Alles schreef ik van me af. Al mijn frustratie, mijn twijfels, maar ook de jouwe (of toch degene die jij me vertelde). En neen, ik stel mezelf niet mooier voor dan ik ben. Ook ik maakte fouten in deze relatie. En met het einde van die theatertekst sloot ik in mijn hoofd ook jou af. 

Ergens zal ik je altijd blijven missen. Op een zeker level blijven mjn gevoelens voor jou bestaan. Daarvoor was je te belangrijk, heb je me te veel over mezelf doen inzien. Dus besef ik dat mijn blog ook blijft bestaan. Maar hopelijk zal ik kunnen schrijven over hoe ik het stel zonder jou. Ik bewonder Neil steeds weer.... hoe hij met mijn crisis-momenten omgaat. Hij erfde zo veel angsten en onzekerheden bij mij... angsten die jij deed ontstaan. Angst voor verlating. Angst voor straf. Angst voor de reactie van de ander. Maar al is ook hij verre van perfect, hij aanvaardt me zoals ik ben. En dàt, besef ik, heb jij nooit gedaan.

Jouw houding , jouw banale vragen brachtten me ertoe om steeds meer banden door te knippen. Zo zijn daar: onze gemeenschappelijke vrienden (eigenlijk mijn toneelvrienden die jou toevoegden) . Het zijn MIJN vrienden. En dus vroeg ik aan twee van hen (Jules en een ander) al om jou te verwijderen, no questions asked. Ik denk er zelfs over om thuis toe te geven waarom wij ruzie hebben (het financiële verhaal is een perfect excuus, en zal hier thuis begrepen worden.. ik riskeer even boosheid omdat ik geld leende, wat tegen onze principes is, maar soit, alles is terugbetaald dus in orde, maar de boosheid blijft). 

Jij smeekte me om voorlopig niets te zeggen. Ik zie niet in waarom. Wat heb jij daar nog aan te verliezen, dat ik thuis op dàt vlak de waarheid zeg? Jij komt hier toch niet meer binnen... dat wil ik niet. Jij blijft weg van mijn kids en mijn gezin. Jij blijft uit mijn leven. Ik heb je niet meer nodig, dat weet ik nu. Dat weet ik écht.

Je bent vervangen. Jij bent geschiedenis. Jij bent voorbij.

Ik heb al twee vrienden gevraagd om jou te verwijderen. No questions asked. I'll get there. Ik heb jou niet meer nodig. Wat is het fijn om dàt te kunnen zeggen. Ik heb jou niet meer nodig!

Dus ik dwong een afspraak af. Want jij wilde mij ook spreken, zei je herhaaldelijk. Maar je concretiseerde niets. Vandaag moest ik, om een andere reden, bij jou in de buurt zijn. Dus dwong ik een afspraak af. Nu of nooit.

Wat jij me te zeggen had, was snel duidelijk. Ik kreeg een hele lading verwijten over mijn hoofd, over hoe ik je behandel, over hoe ik je in niets respecteer, over hoe het altijd mijn goesting moet zijn. Mijn énige vragen: "ken je terug rust?" en "ben je terug gelukkig?" kregen ontwijkende antwoorden. 

"Wat is gelukkig zijn? Op sommige vlakken ben ik terug gelukkig, op andere niet. Maar ja, ik heb terug rust." 

Daarmee heb je mijn vragen beantwoord. Jij kent terug je rust, je leventje zonder golven. Ik kan je achterlaten, naar mijn gevoel.

We zaten op een terras, waar het steeds drukker werd. Moeilijker om te praten. Het was een warme dag vandaag. Dus stelde ik voor om in de nabijgelegen kerk te gaan zitten. Een rustige plek. Een plek waar ik hoopte  open en rechtuit te kunnen praten. Maar elk moment waarop ik onze situatie aanhaalde, of wat er vroeger gebeurde, volgde een stilte. Om dan weer met een compleet banale vraag  te komen "hoe stellen de kids het? Hoe loopt het werk? Waar ga je op vakantie?"

Steeds opnieuw... Ik sprak de woorden uit "het is nu écht voorbij". Je zweeg... enkele minuten stilte... om dan te vragen "kom je volgend jaar terug les geven in mijn klas? Want je les werd dit jaar écht gesmaakt door de leerlingen."

Ik spreek tegen een muur. 

We zaten intussen ruim een uur in de kerk, toen Neil me belde. Je hoorde mijn toon, mijn opgewektheid, mijn gevoel. Je nam meteen afstand, ging naar buiten. Kwam enkele keren kijken. Ik loog tegen Neil. Of ik vertelde toch niet de hele waarheid. Ik vertelde dat ik met een vriend in een kerk zat te praten, wegens de hitte. Wat ik niét vertelde was dat het met jou was, zijn voorganger. 

Toen ik buitenkwam, was het het gewoonlijke verhaaltje. "ik heb een hypo, ik moet meteen naar huis". Ik denk dat je vermoedt dat je vervangen bent. Liegen tegen Neil was het moeilijkste dat ik tot nu toe deed. Want ook hij werd achterdochtig: "wat doe jij met een vriend in een kerk? wie is die man?"

Hoe zou ik ooit kunnen uitleggen dat ik je moést spreken. Dat ik het nodig had te horen dat je het goed stelt. Mijn gevoel is er nog, maar het is een gevoel uit het verleden. Jij bent verleden. Daar ben ik nu zeker van. Op geen enkel moment heb ik de nood gevoeld om zelfs maar lichamelijk contact te maken, wat vroeger wel het geval was. Op geen enkel moment voelde ik verlangen.

Ik zag een oude, vermoeide, onverzorgde man. Een man die op elke stress en onbehagen reageert met somatiseren. Een man waar ik al veel te veel moeite en energie in stak. Maar ook een man van wie ik, meer dan van wie ook in mijn leven, gehouden heb. Een man voor wie ik alles zou opgegeven hebben. Dus ik moést weten dat alles goed gaat met jou. Dat antwoord kreeg ik. Meer moest het niet zijn. Ik kan jou afsluiten.

Het plan dat al ruim een jaar in mijn hoofd broeit, kende afgelopen week een start. Ik ben beginnen schrijven. Een toneelstuk. Een dialoog... voorlopig toch. Het is een stuk in wording. Ik wil dit deze zomer afwerken. Het einde zal niét ons einde zijn. Maar het wordt ook geen happy end. Zelfs afwezig geef je me vleugels, inspireer je me tot creëren. 

En hoe ons verhaal ook afgelopen is: daarvoor zal ik je altijd dankbaar blijven.

Want dat ons verhaal nog niet afgelopen is, is duidelijk. Er zijn te veel onuitgesproken woorden, te veel onuitgesproken geheimen. En tegelijk besef ik: er zijn geheimen die jij nooit zal horen. Omdat ze je niet aangaan. Omdat ze een risico inhouden voor mijn leven. Omdat ze jou zouden kunnen doen ageren op een manier die ik niet wil. 

Van één ding ben ik intussen zeker: ik wil jou niet meer. Dàt is een zekerheid. Het afgelopen jaar had ik meerdere ervaringen (nee, ook deze blog is niet van àlles op de hoogte). En dus weet ik : 1) er zijn anderen die me kunnen bevredigen (al zal jij op bepaalde vlakken altijd de kampioen blijven, ik kan zonder), en 2) jij hebt me ongelofelijk gemanipuleerd om me precies dààr te krijgen waar jij me hebben wilde.

Waarom kan ik dan geen definitieve lijjn onder ons verhaal trekken? Wat brengt me ertoe om steeds weer contact te zoeken? En ik geef toe: jij respecteert mijn stilte... ik ben degene die steeds weer contact zoekt. Ik zoek closure. Iets wat jij me weigert te bieden.... 

Jou contacteren is een risico. Als Neil hier ooit achter komt, zou hij vreselijk gekwetst zijn. Dus ik lieg... ik lieg tegen iedereen. Ook tegen jou, dat besef ik maar al te goed. Maar jou de waarheid vertellen, is een té groot risico. Ik wil niet dat je domme dingen doet, dat je ageert uit jaloezie, uit afgunst. Tegelijkertijd denk ik "dat zal jij nooit doen". Laffe oude man.... jij neemt geen risico's. Jij leeft je rustige leventje.

Maar toch blijf ik zoeken naar de waarheid. Wélke waarheid? De mijne, of de jouwe? Ik weet het niet. Nog eens een laatste gesprek? Ja, omdat ik het wil. Neen, want het zal niets veranderen, dàt weet ik nu al. Toch wil ik je spreken.... horen of je een nieuwe verklaring hebt. 

Intussen zie ik het steeds meer als "jij houdt van Haar". Ondanks al je klachten over Haar, ondanks al je kritiek op Haar... je houdt van Haar. Uit gemakzucht, uit angst, uit gewoonte... de reden doet er niet toe. Je houdt van Haar. En ergo: je houdt niet van mij. Ik wil dat je dàt erkent, denk ik. Ik wil dat je erkent dat ik een obsessie was, een seksuele obsessie. Bovendien eentje waarin je wél veel fantasieën had maar niets realiseerde. Laffe oude man.... 

Ik wil ons hoofdstuk afsluiten. Definitief. Meer dan eender wat, wil ik een streep trekken onder ons verhaal. Waarom lukt me dat niet???

Daar ben ik zeker van, omdat ik merk dat ik anders en beters kan krijgen. Want "what was I thinking?". 10 jaar ouder, met de nodige medische problemen. Waarom zou ik mezelf daarin lanceren, op het moment dat ik eindelijk terug een zekere vrijheid kan genieten, nu de kids steeds zelfstandiger worden? Om dan met een oude man thuis te zitten, die obsessief met eten bezig is (alhoewel, je kiest ook precies wélke regels je wel of niet volgt, let's get real), die een niercrisis krijgt zodra er een conflict is, die zijn gezondheid inzet in ruzies. 

En ja, zowel Neil als Adam zijn ouder dan mij.... amper jonger dan jou. Maar wél in goede gezondheid. Optimisten. Positief ingesteld. 

De hamvraag blijft "wat zocht en vond ik in jou?". Het antwoord ligt vermoedelijk in dat magische woord "aandacht". Iemand die naar mij luistert, ipv omgekeerd. Iemand die me liet praten en praten (en me daar dan op pakte achteraf, maar dàt had ik toen nog niet door). Iemand die, voor het eerst sinds lang, MIJ vroeg hoe ik het stel, hoe ik me voel, hoe het met me gaat. Die me laat praten, me laat vertellen...

Begrijp me niet verkeerd. Ook Neil stelt die vraag, systematisch, elke keer weer, zelfs 4 keer aan het begin van elk contact "comment vas-tu?". Maar het klinkt cliché, een standaardvraag, zoals hij ze 1000 keer per dag stelt aan klanten. Want waarom zou je die vraag 4 keer moeten stellen als je de eerste keer naar het antwoord luisterde??? Stel me dan de vraag niet, als je niet luistert? Maar okee, Neil is een ander verhaal... al gaat het eigenlijk meer en meer om hem. Jij speelt gewoon geen rol meer in mijn leven. Toch niet actief...

Vorig weekend hadden we even contact. Plots was het "ik wil praten". Ik stelde je een datum voor, die meteen werd afgeketst "verjaardagsweekend". Mij goed, maar dan mag jij met een ander voorstel komen. Ik zie wel. Ja, ik geef toe: ik ben nieuwsgierig naar wat jij me nog te zeggen hebt. Want ik... ik ben uitgepraat. Het enige wat ik jou nog zou kunnen zeggen is "ja, je hebt gelijk: er is een ander". Maar dàt is nu eens een informatie die ik jou niet gun. Het gaat je niet aan, en het zou je misschien nét kunnen voldoende frustreren om stommiteiten te doen. Het idee dat er een ander met mij vrijt... je had het er altijd al moeiljik mee. Dus ik zal je nooit zeggen dat er een ander (of liever: meerdere anderen) is. 

Ik besef: ik ben zoekende. Want wàt is de perfecte buitenechtelijke relatie? Even probeerde ik een vrijgezel. Maar brute pech: hij leek te veel op jou. Dankzij mijn ervaring met jou kwam ik er snel achter, en heb ik er een einde aan gemaakt. Geblokkeerd op whatsapp, GSM meteen naar voice mail. Ik denk dat de boodschap wel overkwam, want hij valt me niet meer lastig (hij zou me theoretisch kunnen sms-en natuurlijk). Kort en krachtig.

Neil is een ander verhaal. Hij is van goede wil, daar twijfel ik echt niet meer aan. Maar.... hij begrijpt niet wat ik nodig heb. Voor hem gaat alles goed. Tot ik af en toe een crisismoment heb. Dan is hij in de war, triestig door mijn houding. Ik heb geen idee of het zal blijven duren... Hij is bang dat ik hem verlaat, geeft het toe. Onze kracht ligt in onze communicatie. Hij is zo rustig, laat zich niet afschrikken door mijn harde woorden soms (en ja, jij weet als geen ander hoe confronterend ik kan zijn). We blijven praten.... steeds weer. Rustig, kalm, verzoenend. Maar onbewust kwetst hij me. Als hij me in een gesprek over kinderen opvoeden zegt "ik had je 10 jaar geleden moeten kennen" (toen zijn kids dus tieners waren, de leeftijd die de mijne nu hebben), denk ik "waarom zeg je niet dat je me 30 jaar geleden had moeten kennen, toen al onze opties nog open lagen?". Hij kan zich gewoon geen ander leven voorstellen als het zijne... waarin ik maar een bijrol speel. Dàt kwetst me, en dàt zal hij nooit begrijpen. 

Ik probeer het zelfs niet meer uit te leggen. Ik besef dat ik mijn opties open houd. Ik weiger hem te spreken over "liefde". Hij mag het nog zo vaak zeggen "tu m'aimes mais tu refuses de le dire". Ja, ik weiger het, en ik zal het blijven weigeren. Nooit zal hij die woorden van mij horen. Ik heb het jou gezegd, en zie waar het me bracht. Nooit zal een man die woorden nog van mij horen. Laat mannen de woorden maar zeggen. Neil op zijn manier "ceci n'est plus baiser, c'est vraiment faire l'amour". Adam zegt het rechtuit "Ik hou van jou".

Mijn liefde geldt slechts drie personen: mijn kids. Al de rest... niets is definitief. Niets is voor altijd. Niets is onomkeerbaar. Niets is "voor altijd". 

Ik herlas mijn laatste blog, en besef hoe veel er bij mij veranderd is op ruim 3 weken tijd.

Mijn terugkeer uit Amsterdam was rustig, zonder grote gebeurtenissen. Even Neil gezien, kort intermezzo op zaterdag. Op maandag terug gaan werken, en voelde al vrij snel dat er iets niet klopte. Ik stak het op vermoeidheid, ontladen van helse maanden op alle vlakken. Ik had een intense week, met veel en laat werken. Maar tegen woensdagavond 31 mei werd het duidelijk dat er meer aan de hand was. Koorts kwam opzetten. Ik vocht terug, nam medicatie om de koorts te onderdrukken, maar het was een verloren strijd. Een strijd die me uiteindelijk op spoed deed belanden.

Het verdict: pyelonefritis (oftewel nierbekkenontsteking) met beginnend abces. De dokters konden niet geloven dat ik geen pijn had. 

Het resultaat: opname in urgentie voor antibiotica IV.

Jij en nieren... een gevoelig punt. Jij leeft al jaren met één nier, die dan ook nog aangetast is. Dus ik nam een beslissing. Ik wilde niet dat je achteraf, via via, of zelfs van mij, ooit zou horen wat me overkomen was. Dus besliste ik je op de hoogte te brengen. Je reageerde op de jouw gewoonlijke manier: "ik kom af". Dat werd de volgende dag al "ik probeer af te komen". Om tenslotte het er niet meer over te hebben, en enkel te vragen hoe het ging. Tekenend voor jou. En de bevestiging dat ik er goed aan doe om jou uit mijn leven te houden. Want ook met vrienden of zelfs kennissen ga je zo niet om.

Intussen hoor ik je al niet meer. Zelf neem je geen contact op. En ik zie er het nut niet meer van in. Die "modus vivendi".... er wordt minder en minder achter je gevraagd. Mensen leggen zich snel neer bij veranderingen, en ook mijn kids vragen niet meer achter je. Dus ik laat het uitdoven.

Maar... wat niemand weet: zo ongeveer elke avond moet ik mezelf streng toespreken om je niet te contacteren. Want de drang om je te horen blijft. Oh, ik houd vol, op het nieuws over mijn ziekenhuisopname na. Maar het vraagt inspanning en ratio. 

Die ontsteking dwingt me wel tot traagheid. Ik ben moe, hervind mijn energie maar niet. Het heeft me ook gedwongen tot afstand van Neil. Door de opname, het herstel, was het vanzelf 2 weken zonder seks. Oh, hij kwam wel langs, zowel toen ik thuis was als even op het bureau afgelopen week. Vrijdagochtend hadden we dan weer een moment als vanouds. En terwijl ik me steeds meer onverschillig voel tegenover hem, komt hij dan met grote woorden "ik hecht me meer en meer aan jou. Als jij hier een einde aan maakt, zal er iets in mij sterven". 

Ik verwittig hem al maanden: wat hij "rustig worden" noemt, is onverschilligheid, afstand, loslaten. Vandaag besefte ik: hij heeft nu precies wat hij wil: een maitresse die niets eist, die hem met rust laat als hij dat wil, en die beschikbaar is als hij er nood aan heeft. En ja, ik geniet van seks met hem. Maar de "drang" om hem te zien is verdwenen. Ik herinner me een gesprek, heel in het begin. Hij had me gevraagd om naar A'pen te gaan, naar zijn bureau. Dus nam ik de trein, we vreeën op zijn bureau, en daarna reden we samen terug naar huis. Hij stelde me de vraag, wat voor mij het belangrijkste was: de seks of de aandacht. Mijn antwoord was duidelijk: "ik kan tijdelijk zonder de seks in deze relatie, maar ik kan niét zonder de aandacht. Al zijn beiden belangrijk, ik zoek vooral aandacht, iemand die attentief is naar mij toe". 

En vandaag besefte ik: ik heb "unmet needs". Want seks is er, op voldoende regelmatige basis. Maar aandacht? Als het hém uitkomt.... en dan nog. Meer en meer ben ik degene die contact opneemt. En dat doe ik minder en minder. Dàt is wat hij noemt "je wordt rustiger". Waarom ziet hij niet in dat het "afstand nemen, loslaten" is? Wat is er zo moeilijk om tijdens het weekend eens iets kleins liefs te sturen? Niemand is 24/7 vlak naast zijn partner. Ik heb al weken beloofd (en ik houd me er aan) dat ik niets meer stuurt tijdens het weekend. Want zijn woorden "ik ben bang als ik mijn gsm thuis vergeet, wat ik zal vinden als ik thuis kom... mijn vrouw zou mijn gsm kunnen checken" hebben me geraakt. Want jij zei me ooit nét hetzelfde: "ik ben bang om mijn messenger te openen, bang voor de berichten die ik van jou ga vinden" (en dan heb jij al een code op je gsm, dus geen angst dat Zij het zou lezen, maar enkel angst voor mijn woorden). 

Dus ik zwijg tijdens het weekend. Zal enkel reageren als Neil me nét stuurde, zodat ik zeker weet dat hij zelf het antwoord leest. Zodra er enkele minuten tussen zitten, zwijg ik. Het resultaat is ernaar: ik krijg heel het weekend niets. Hij vindt dat een "goede evolutie". Maar voor mij zijn het "unmet needs". En ik vrees voor onze toekomst. Want als enkel zijn needs vervuld worden, en de mijne niet... zo doe ik niet verder. Ik wacht af, wat de zomer brengt. Hij zal weer 4 weken op vakantie zijn. Ik zal geen contact zoeken, ik ben het intussen gewend. Ik mute ons chatcontact zelfs gedurende het weekend, zodat ik zijn berichten zelfs niet meteen zie. Zelfbescherming....

Vorige zomer kreeg ik te horen dat ik zijn vakantie verpestte, dat ik het hem niet gunde. Dàt verwijt zal hij me dit jaar niet kunnen maken. Maar wat hem wacht bij thuiskomst? Ga ik er dan nog zijn? Ik weet het eerlijk gezegd niet...

Ik heb nog een verhaaltje. Een leuke gebeurtenis in Amsterdam...;

Stond ik op dinsdagochtend op de trambestuurder te wachten om te kunnen vertrekken, en ik bekeek mezelf in de deur van de tram. Bedacht mezelf nét dat die jurk toch wel redelijk kort was, zonder panty, met de wind. Stond op het punt om terug te keren naar mijn hotel om een panty aan te trekken, ondanks de warmte. Nét op dat moment kwam de trambestuurder er aan. Vrolijke man, met de woorden "goedemorgen  dames. Lekker weertje. En de dames zien er dan meteen veel vrolijker uit, met hun jurkjes". En naar mij toe "sta me toe te zeggen dat u er heel leuk uitziet mevrouw". Niks geen panty, ik trok Amsterdam in met mijn korte jurk!

Op de tram praattte hij nog wat verder met me. Waar ik vandaag kwam? Wat ik ging doen die dag? Gaf me enkele tips waar het fijn wandelen was. Vroeg of ik al een kaart van A'dam had. De gewoonlijke chitchat van de trambestuurder, als het nog rustig is op de tram.... Dacht ik. Want gaandeweg liep de tram vol, en konden we niet meer praten aan de haltes. Aan mijn halte stapte ik uit, braaf in het midden zoals het aangeduid staat (en dus niét aan de ingang... ik volg de regels!). Bij het uitstappen dacht ik: ik wandel naar de voorkant, om hem toe te zwaaien, want het was een leuk gesprek. Amper omgekeerd bleek hij al voor mijn neus te staan... drukte me snel een briefje in mijn hand, met de woorden "je bent echt een leuke vrouw. Laten we iets gaan drinken... als je durft", en weg was hij. Op het briefje stonden een naam en een gsm nummer.

Het gebeuren gaf me de hele dag een glimlach. Eigenlijk was ik niet van plan om te bellen. Maar bij aankomst aan mijn hotel -toeval bestaat niet?- zag ik hem nét van de tram stappen (mijn halte was de terminus, maar ik wandelde terug). Hij liep 20 meter voor me, naar het bureau. Ik kon het niet laten, en sms-te hem. We hebben de hele avond gechat..... De volgende dag moest ik een dag terug naar A'pen (zie vorige blog). Maar 's avonds hadden we afgesproken. Hij zit, net als ikzelf, in een ingeslapen relatie. Hij mist, net als ik, vooral aandacht, knuffels, attenties. Dus we spraken af. Dronken iets, aten iets. Ja, we eindigden in bed. Neen, er gebeurde niet veel. Voor hem was het een eerste keer... en de stress speelde hem parten. 

Maar we houden contact. En dat chatcontact, dat doet me meer dan de seks met Neil. Wat voor mij de bevestiging is: het gaat me niet om de seks, maar om iemand die me speciaal vindt en dat ook zégt. Iemand die me opzoekt als hij de tijd vindt. Iemand die me 's avonds even chat "effen stiekem naar buiten om je dag te zeggen". Natuurlijk.. dit is jong. Zal dit blijven duren, zonder lichamelijk contact? We zien wel...

Het is enkel de bevestiging voor mij dat ik "unmet needs" heb in mijn relatie met Neil. Dan kan ik me nog zo focussen op wat hij wél doet (en die dingen zijn er wel). Hij negeert mijn behoeftes... en is blij met de evolutie bij mij. Ik ken mezelf... op termijn ga ik me daar niet bij kunnen blijven neerleggen. 

Mijn buddy noemt deze herstelperiode een "bezinningsperiode". Maar bezinnig houdt ook reflectie in. Kans op verandering. Of moet het zijn: risico op verandering? Zoals altijd zal de toekomst het uitwijzen.... maar ik ben niet meer bang voor de toekomst. Wat ik leer: er komt altijd een volgende langs. Sommigen zeggen "je straalt uit dat je beschikbaar bent, dat je open staat voor ontmoetingen". Misschien wel. Maar ik wil niet meer investeren in een dead end street. Nee, ik wil hier thuis niet weg. Maar ik wil wél iemand die me de aandacht geeft waar ik duidelijk naar hunker. Als dat een Amsterdammer is, so be it. Het heeft wel iets....

Mijn buddy heeft me doen nadenken. Anderhalve week geleden was ik razend op Neil, omdat hij een -voor mij belangrijke- dag was vergeten. Een zondag, een dag waarop ik hem meestal toch amper hoor, dàt weet ik intussen toch. Maar om middernacht kreeg hij de volle laag... en had de pech dat hij ook nog nét op zijn Ipad zat. Maar zoals gewoonlijk bleef hij kalm, kwam me maandag ophalen en praatte alles uit met mij. Mijn buddy deed me ook beseffen: ik moet méér kijken naar alles wat hij goéd doet, en me niet focussen op wat hij niét goed doet.

En Neil doet me zo'n deugd. Wat een verademing na jou. Zegt gewoon "blijf rustig" tegen dit duracell-konijn. En okee, hij vergeet bepaalde data. Maar hij had me verwittigd, dat hij geen data onthoudt.... dààr heeft hij zijn eega voor. Maar hij onthield mijn verjaardag, zong voor me aan de telefoon die dag. En hij refereert al weken naar onze eerste ontmoeting, overmorgen. Gisteren ging ik op en af naar A'pen, voor het werk, en hij maakte zich vrij om iets met me te gaan drinken voor ik mijn trein terug nam, vond een excuus voor thuis waarom hij later zou zijn. Zat een uur op me te wachten (stomme file). Ik heb me verontschuldigd, zo veel was ik hem wel schuldig ("excuses my way").

En dan besef ik weer: zo was ik vroeger niet. Ik was veel cooler, veel zelfverzekerder, raar genoeg, toch op dat vlak. Ik zocht nooit ergens iets achter. Jij hebt me zo hard veranderd... en niet ten goede. Ik moet weer meer loslaten. Alleen maakt dat "loslaten" me zo bang. Omdat ik besef dat ik dan ook schrik heb dat ik "desinvesteer". Ik heb dat aan Neil proberen uit te leggen, die angst. Omdat ik wél wil loslaten, maar niet wil desinvesteren in mijn relatie met hem. 

Bijna een jaar.... Zo lang heeft onze geschiedenis zelfs niet geduurd. Als ik écht denk hoe lang wij 'samen' waren, dan denk ik een 6-tal maanden. Toen kwam die zomer, waarin je alles stuk maakte, met je leugens, je niet-ingeloste beloftes, je verklaringen die nergens op sloegen... En toch duurde het nog bijna 18 maanden voor ik je uit mijn leven kon schrappen.

En stilaan komt het besef: ik ga jou niet uit mijn leven kùnnen houden. Meer en meer vragen mensen, mijn gezin, de mensen van toneel me hoe het met jou gaat, of ik nieuws heb van jou, waarom ze je niet zien op activiteiten of over je horen. Mijn kinderen vragen achter je. Dus ik ga je moeten contacteren, dàt besef komt steeds duidelijker boven drijven. Maar: ik ben intussen gewapend. Deze 2 maanden zonder contact hebben me sterker gemaakt. Ik kan je onder ogen komen. Vrienden zullen we nooit meer worden. Maar "kennis" kan ik aan....dàt weet ik intussen. 

De realiteit is dat Neil er is. Hij maakt me gelukkig, wanneer hij er is. En wanneer hij er niet is, is er mijn eigen leven. Dàt had ik niet meer in die intense maanden met jou. Jij was er àltijd. Neil laat me mijn leven leiden, net zoals hij het zijne leidt. En we hebben een geheim stukje leven samen. Zo had het tussen ons moeten zijn. Dàt was het plan. Maar het draaide anders uit... Ik probeer er filosofisch mee om te gaan: zou ik een rustige man als Neil op zijn waarde hebben kunnen schatten zonder de ervaring met jou? De waarheid is vermoedelijk dat ik hem compleet zou genegeerd hebben. Dankzij jou zie ik zijn kracht, zijn positiviteit, zijn rust. 

Dus meer en meer probeer ik jou te zien als een wijze les. Een les die ik moest leren. Fouten die ik niet meer mag maken. Laat ik Neil daarvan ook de vruchten plukken. Dat ik er tegen kan hem een dag niet te horen. Dat ik er tegen kan dat hij over zijn eega praat. Dat ik er tegen kan dat hij op vakantie amper contact kan hebben. Omdat ik me zeker van hem kan voelen. Hij is er. Ook al is zijn motivatie vermoedelijk voornamelijk seksueel.... zolang we een modus vivendi vinden, is het toch goed?

En al besefte ik dat het geen goed idee was... ik kreeg het niet uit mijn hoofd. Dat telefoontje zou dan plaatsvinden rond 18h: jij thuis, Zij aan het werk. Maar een brief die ik vond bij thuiskomst, was mijn redding. Hoeveel stress deze brief me (professionneel) ook bezorgde: het was zuivere afleiding van dàt idee. En zo is het plots ruim 22h voorbij.... Zij is terug thuis sinds 19.30h dus het moment is voorbij. Vermoedelijk/ongetwijfeld maar goed ook. 

Ook Neil kreeg de reactie op die brief. Want waar er nog een vage "belofte" tot meer in de lucht hing vanmiddag (uurtje op bureau), was alles door die brief meteen verdwenen. Bovendien bleek zijn tijd ook ingekort tot 20 minuten, door telefoontjes met dochter en eega (en wàt als beiden hun gegevens zouden naast elkaar leggen: wààr zat hij dan in tussentijd?). Nu ja, heb hem eerlijk gezegd dat ik niet happy was, niet vrolijk.... en dat hij, als hij dàt niet aankon, maar gewoon niét moest langskomen. 

Hij kwam toch, even praten, me opvrolijken. Ik weet het niet.... soms denk ik "ja, dit lukt wel", en op andere momenten denk ik "dit is een aflopend verhaal". Maar van "een uurtje samen" schoten nog 20 minuten over. Heel dat controlerend gedoe, al die telefoontjes, al dat rechtvaardigen waar je zat.... Ik ben het gewoon niet gewend. Ik blijf twijfelen... of hij me kan bieden wat ik zoek.

Ach, die hele zoektocht... ben ze soms gewoon zo beu. Misschien moet ik tevreden zijn met wat ik heb, en er af en toe een FWB of one night aan toevoegen? 

En uiteindelijk komt het altijd op hetzelfde neer: ik mis mijn "andere helft". Wat ik in jou vond, zie ik nergens anders. Klinkt klef, melig, suf. Maar het is de eenvoudige waarheid. En toch... ik blijf bij je weg. Zelfs als ik wil weten hoe je het stelt, het is géén eerste stap naar contact. Enkel geruststselling dat alles niet voor niets was.

(en trouwens, waarom verdwijnt mijn blog, als ik hem getypt heb?)

Soit ,ik herneem: ik luisterde vandaag naar James Blunt "goodbye my lover". En ik besef dat Neil nooit zal zijn wie jij was voor mij. Ik mis jou. Ik mis jouw armen. Ik mis jouw steun. Ik mis jou.

En tegelijkertijd: je respecteert mijn beslissing. Je neemt geen contact op. Je reageert niet op mijn mails (waarin ik extracten van mijn blog stuurde... geen idee of jij beseft hoe je een verzegeld document kan openen... kans is groot dat mijn mail ongeopend verdween in de prullenbak). Tegelijkertijd: als jij één zin googelde van hetgeen ik je stuurde, zou je deze blog gevonden hebben. Zou je nu weten dat ik verder ging. Sinds bijna één jaar nu...

Neil is bang dat ik van hem zal houden. Maar wat ik hem nooit zal kunnen vertellen is wat ik voelde voor jou .Wat ik voel voor jou. En tegelijkertijd moet ik beseffen: HIJ IS NIET JIJ. Ik reageer op hem zoals ik op jou reageerde. Dat verdient hij niet. Ik wil zijn aandacht. Ik wil zijn hunkering (en ze was er... na een week zonder... hij hield het geen 10 minuten vol, terwijl hij het anders écht lang volhoudt,  vergeleken met alle anderen.. en ik heb vergelijkingsmateriaal ;-) ). 

Ik mis jouw armen. Ik mis jouw luisteren. Ik mis jou. Neil zal jou nooit kunnen vervangen, dàt besef ik meer en meer. Hij is goed voor mij, hij doet me lachen (wil enkel mijn lachen trouwens). Hij is lief. Hij doet zijn best (laat me dàt nu eindelijk eens beseffen!). Maar hij zal nooit ofte nimmer zijn wat jij voor mij was.

Je respecteert mijn beslissing. Je contacteert me niet. Je reageerde niet op mijn mails (extracten van deze blog). Ik heb er het raden naar of je ze opende, of je doorkreeg hoe dat werkte, verzegelde documenten. Want 1 zin googelen uit mijn tekst, en je valt op deze blog. Je kan dan lezen wat ik allemaal deed sinds vorig jaar. Het zou alles vernietigen, dat weet ik. 

Tegelijkertijd moet ik blij zijn, dat je me niet contacteert. Jij bent zo toxisch voor mij... Maar ik mis je. Ik ontken het niet. Niemand heeft me ooit geraakt zoals jij. En ik zal altijd blijven denken "wat als ik jou ontmoet had, als twintiger?" (al moet ik dan beseffen dat jij toen getrouwd was, je eerste huwelijk van vele). Had ik jou minder angstig, minder wantrouwig, minder borderline kunnen laten evolueren?Had ik alles kunnen veranderen?

Ik ben zo bang voor A'dam... De persoon die me vorig jaar hielp, is er niet meer. Hij is dood. Hij is dood. Hij is dood. Ik ben doodsbang voor mijn eerste dag ginder. Want ofwel ga ik total loss ginder, ofwel ga ik me isoleren. Wat is het beste, het gezondste? Hij is er niet meer... en Neil wil er niets over horen. Want dàt is niet de happy me die hij wil zien. Ga ik jou contacteren als ik ginder ben? Dàt zou écht wel het slechtste idee ooit zijn.....

Ik luister naar James Blunt "goodbye my lover". De tekst is me op het lijf geschreven. Ik droom nog steeds over jou, over ons. 

Maar iemand die me intussen maar al te goed doorheeft stuurde me vandaag deze quote: "what doesn't kill you gives you a lot of unhealthy coping mechanisms and a really dark sense of humour". Hij heeft gelijk...

Ik mis jou. Ik zeg het luidop: IK MIS JE. 

Hoe kan het anders dat ik bepaalde situaties die tussen Neil en mij spelen, herken uit mijn verhaal met Calimero? Gelijkend en toch oh zo verschillend... Want waar ik deze keer wél mijn hand voor in het vuur steek: bij Neil zit er géén "plan" achter, geen manipulatieve kant. Ik zie hem naar me kijken, met een blik van "wàt wil ze eigenlijk?"

Hij begrijpt het niet. Want in zijn ogen doet hij alles goed. En voor de zoveelste keer: ik mag zijn inspanningen niet negeren. Ik heb het hem deze week écht moeilijk gemaakt, door mijn mogelijkheden erg te beperken (nu ja, ze waren gewoon écht beperkt). Maar hij heeft élke avond zijn uiterste best gedaan om tijdig op mijn bureau te geraken, om me nog even te zien. Gisteren is het hem niet gelukt. Ik zat redelijk geïrriteerd te wachten, want ik had hem gezegd dat ik vanaf 17.30h vrij zou zijn, tot 19h. Op die uren aankomen, dàt was een onmogelijkheid, en dat wist ik maar goed genoeg. Maar ik had hem wél gezegd dat hij me kon bellen in die periode, dat ik in mijn bureau bleef zitten tot 19h en dus vrij was om te praten. Zoals zo vaak: telefoneren terwijl één van ons in de auto zit, op weg naar huis...

Pas om 18.45h belde hij... compleet gefrustreerd door zijn werk, een deal die hij niet rond kreeg. Hij belde me zodra hij in de auto zat. Wàt mocht ik meer verwachten van hem? Tijd om ook mijn wereldbeeld bij te durven stellen dus.... hij deed precies wat ik hem vroeg, alleen... ik had natuurlijk gehoopt dat hij om 18u in de auto zat, en dan hadden we een uur kunnen praten. 

Vandaag deed hij er alles aan om het halve uur dat ik had tussen werk en een toneelvoorstelling te gebruiken. Files gooiden enigszins roet in het eten, maar.... hij stond er, al bleven er maar 15 minuutjes meer over. We hebben zitten praten, dollen. Hij deed geen move (in tegenstelling tot dinsdag, waar hij meer tijd had). Maar kan het dan ook niet laten om dàt op te merken "tu vois que je peux être avec toi sans sexe?"  Klein jongetje... maar wel een lief jongetje.

Toch twijfel ik. Is hij de juiste minnaar voor mij? Want een minnaar die vrij is, ja, dat kan erg aantrekkelijk klinken. Maar dàn gaat die man tegen mijn onmogelijkheden opbotsen... mijn gebrek aan beschikbaarheid. Riskeert zo'n minnaar niet méér te willen? Méér tijd? Méér aandacht (al heb ik aandacht genoeg, jullie zouden mijn verschillende chatprogramma's eens moten kunnen volgen... leve multitasking!). 

Ik blijf denken dat Neil ergens de perfecte kandidaat is. Maar... hij gaat moeten leren aandacht te schenken.De jacht is nooit gedaan... ik wil veroverd worden, ik wil het spel, ik wil me speciaal voelen. Ik wil me op geen enkel moment "un fait accompli" voelen. Maar op alle andere vlakken is hij perfect: intelligent, goed in bed, ik kan met hem lachen, ik kan met hem knuffelen. Als hij nu maar eens zou doorkrijgen dat hij me gewoon regelmatig aandacht moet geven... een kort chatberichtje.... iets liefs op een bericht. 

Perfectie bestaat niet, zeker? Maar niets belet mij om het te zoeken.... 

Leuke vraag van The Player: "waar vind jij die mannen?". Ik vind hen niet.... ik kom hen gewoon tegen. Toeval? Kismet? Right guy at the right place at the right time? Who knows??? Feit is en blijft: ik leid een dubbelleven. Dààr heb ik me bij neergelegd. Met wié....dàt is nog open....