Het was heel lang geleden, maar vandaag was ik een heel klein beetje (écht maar een hééééél klein beetje hoor!) blij toen ik ons marieke richting bed kon dirigeren... Pffffffff...
Reeds vanmorgen was het duidelijk dat ze met het verkeerde been uit bed was gestapt. En wat doe je dan als peutertje?
Juist! Zoveel mogelijk tegenwerken! Bij het aandoen van de trui begon ze al tegen te pruttelen, bij het zien van de sokjes begon ze nog harder te grommelen, en bij de jas en schoentjes kwamen er zelfs heuse krokodilletranen aan te pas.
Vanmiddag begon iets beter met een leuke killie-killie-kietelpartij! Oef, haar humeur is beter, dacht ik tevergeefs.
Want toen kwam er een of ander reclame-madammeke op het idee om ons Amélieke wakker te bellen tijdens haar oh-zo-nodige dutje...
(Bellen tijdens de middagdutjes moesten ze trouwens bij wet verbieden!  )
Ze sliep nog wel eventjes terug in, maar het was daarna toch opnieuw jammeren en klagen geblazen.
Geen zin in fruitpap, geen zin in drinken, geen zin in spelen, geen zin in oma aan de telefoon....nergens zin in...
Tiktak bracht even troost, en ook haar boke sjoko kon ze wel smaken.
Gelukkig kwam papa toen thuis en kon hij ze nog even entertainen alvorens ik ze naar haar bedje bracht...
En toen? Toen kreeg ik wel 5 zoentjes, waarvan de laatste zo'n hele dikke was die secondenlang duurde... *smelt smelt*
En toen was alles weer vergeven en vergeten! De lieve schat! 
Foto : één van de zeldzame momentjes zonder pruillip vandaag
05-03-2008 om 21:10
geschreven door Karen 
|
Amélie
