Vandaag had ik een dag met een gouden randje. Mijn vliegtuig naar Dublin vertrok om 10 uur 's ochtends maar toen stond ik nog aan het aanrecht! Ik ging niet want ik heb geen geld genoeg . Echter ik ging wel wat anders doen. Eerst naar de fotowinkel om mijn lens te ruilen voor één met meer zoom en toen op naar mijn date, die ook naar station Rheden kwam. Het ging allemaal net nog gesmeerd. Er was geen parkeerplek voor de auto dus ik sjeesde naar de andere kant van het station, holde naar het perron, mijn rugzak met thermosje thee en waterfles en boterhammen met ei meebungelend en yes, bleek dat ik nog een paar minuten over had omdat ik verkeerd op mij horloge had gekeken. Lens geruild, gesprekje bij de bus waardoor ik door mijn empathie met een mevrouw haar zieke man bijna de bus miste en toen stond ik op tijd in Rheden met een ijzig windje. Mijn date stapte uit, ik zag hem en vermoedens werden bevestigd; deze gaat 'm niet worden. Maar ik was niet teleurgesteld want dat dacht ik al, na vier of vijf telefoongesprekken. Toch vond ik het leuk deze date te doen en samen te genieten van een wandeling. Ik had een wandeling gekocht, gisteren nog gelamineerd en zo gingen we op pad. Het was heerlijk. De heuvels van de posbank leken wel wat op de wicklow mountains. De kleuren okergeel/goudgeel gras met roodachtige struiken en de nog wat paarsige heide en dan het witte zand zorgden voor prachtige kleuren op deze herfstige dag met maar ietsje pietsje zon. Hij is een verwoed wandelaar en goed met kaart lezen. Ik kon mijn nieuwe camera uitproberen met mooie natuurshots en goh, wat genoot ik van de stilte, het ruisen van de wind, de luwte en de glooiende heidehellingen om ons heen. We zagen schapen en drie herten en dronken warm e chocomelk in het paviljoen. Het was een ware troost, gezien mijn - niet naar Ierlandkeus.- Maar vooral merk ik dat ik bemoedigd ben door mijn- nee-. Mijn - nee- voor deze man betekent dat er een - ja - open staat voor iemand die beter bij mij past. En het mooie vind ik, dat ik doordat hij mij wel leuk vond en lief en bijzonder en we een open gesprek aangingen ik met een steviger zelfbeeld naar huis ga en heel benieuwd ben of er nog eens iemand komt die wel bij mij past. En.., hoe leuk dat dan zal zijn!! Iemand van wie ik gelijk een tinteling krijg als die uitstapt, iemand wiens geur ik op wil snuiven in plaats van, hm, dit is dus zijn luchtje. Iemand met wie elke stap een sensatie is om wat hij in me doet. Maar het was een move forward, om los van John en met een vrije blik een echte date aan te gaan. Hoewel mijn eerste zin had kunnen zijn: "Ik vind dat hele daten eigenlijk geen zak aan". En dat vind ik ook. Het is ergens zo gekunsteld en zo'n gedoe. Ik wil u dienen Here God en U weet of ik dat het beste alleen kan of samen, maar ik ga alleen voor een man waar ik echt lekker - ja- tegen kan zeggen. Ik vond een film op het station voor één euro en die keek ik vanavond, back in mijn single life met appjes en telefoontjes. Een prachtige lovestory met een sensationeel slot. Wat een dag met een gouden randje. Wat geniet ik van heuvels, bergen, stilte en natuur en een goeie kop koffie en een diep gesprek en grapjes en dat God daar in alles bij kan zijn. Dat de wandeling niet te lang was en het in de luwte heerlijk weer was en wat is het fijn om dit allemaal fysiek te kunnen en ook te beseffen dat ik wat te bieden heb, er meer in me zit en dat ik nog heel veel te ontdekken heb en veel wil! Ja, ik wil veel. Ik wil kunst en mooi zijn en leuke kleren en op reis en mooie foto's maken en met mensen praten, echt praten en harten raken en Gods zegen ervaren en uitdelen en mijn eigen grenzen respecteren en genieten! Dank U God, voor de nee's. Op naar de vele ja's, met ook de nee's. P.s. Door géén Ierland heb ik nu geld voor laarsjes én een supermooie cameralens en door zijn toestel even te gebruiken besefte ik hoe goed mijn keus is geweest voor een digitale spiegelreflex met een 11 x zoom!
Mijn vaste telefoon doet het al een tijdje bijzonder slecht. Bij navraag in een belcompanyzaak bleek de diagnose: de batterijen moeten vervangen worden. Dus de telefoon zelf is nog wel okay. "Vijf euro", zei de verkoper, 'die batterijtjes maar je moet wel de goeie hebben.' Eindelijk fiets ik eens het eind naar de speciale electrawinkel in Veenendaal en dan blijken de goeie batterijtjes 10 euro! Mijn telefoon is best oud en ik twijfel of dit een goed besluit is. Bij de kringloop liggen de telefoons voor 1,50 in de bak en ik ga ook eens op marktplaats kijken. Daar zie ik een keurige advertentie van twee telefoons, zoals die ik heb, in zeer goede staat voor 25 euro. Wel heel fijn om er twee te hebben want mijn moeder klaagt nogal eens dat ik weer niet opnam als ik boven was. Ik besluit het hierop te wagen, maak een deal en tuf naar het chaletpark met mijn limegroene wagentje waar de meneer woont die nu alleen mobiel gaat bellen. Hij zwaait met de doos als hij is uitgestapt en laat me alles zien. Ik zie een grijs frontje in plaats van zwart, wat net een ander gevoel geeft, andere uitstraling. Ik weet niet zeker of ik dat wel wil. Maar ik ga alle voordelen langs in mijn hoofd en voel slechts een heel lichte twijfeling. Zat ben ik het soms; mijn fijngevoeligheid of perfectionisme. Dus ik stap over die heel lichte aarzeling heen en betaal de net gepinde en ook nog gewisselde 25. Thuisgekomen blijkt mijn aansluiting heel anders in elkaar te zitten en kan ik er niet een telefoonstekker aan vast maken. Ook de tweede telefoon kan niet in een telefoonstekker, boven, want die doet het niet dus ik heb niets aan deze telefoons!. Ik ga niet alles op zijn kop zetten om de aansluiting te veranderen. Eigenlijk ben ik opgelucht en ik wil gelijk de zaak weer terugdraaien. De telefoonmeneer was net nog in de tuin aan het werk en het is heerlijk weer dus ik ga op de fiets. De dag is nog lang en dan kan ik erna de batterijen kopen en behang gaan aftrekken. Hij neemt zijn mobiel niet op en nog eens niet en nog eens niet. Bij het chaletpark vraag ik waar hij woont en met een plattegrond in de hand fiets ik natuurlijk het verst, naar het randje van het park en zoek een tijd naar het huisnummer. Hij is er niet. Hij heeft een heel leuke woning en was ook erg vriendelijk met verkopen. Ik stap over zijn hekje heen en kom op zijn achtertuintje/vlonder. Daar is een mooie plek om de doos neer te leggen, dan hoef ik er niet nog eens heen. Ik besluit er een briefje bij te leggen met mijn rekeningnummer en de reden. Als ik een stoel naar achter trek van het tuinsetje om voor het schrijven te gaan zitten, val ik pardoes met mijn billen op de grond! Het setje stond op een vlonder en de stoelpoten gingen over de rand. Gelukkig keken alleen maar bomen toe. Ik weet niet zeker of dit ethisch juist is maar doe het toch en als ik terugfiets ben ik ineens mijn muts weer kwijt. Weer naar het verre hoekje fietsen en jawel, over het hekje stappen wat het niet doet en daar ligt mijn muts; in de struiken. Pf, weer naar huis. Telefoonmeneer belt in de middag ietsepietsje verontwaardigd op en legt uit dat ik de telefoons anders aan kan sluiten. De volgende dag komen ze langs; hij en zijn vriendin. Ze sluiten het voor me aan, het is kinderlijk eenvoudig, en ze gaan weer. "S avonds kon ik de adressen er wel in zetten", zei zijn vriendin. Ik ging het net doen, maar na 10 adressen is de batterij leeg na een hele dag aan de lader staan. De telefoon van boven is ook gelijk leeg na één handeling. De batterijen zijn versleten en de telefoons zijn geen anderhalf jaar oud maar van 2008. "Je koopt de ellende van een ander", zei de meneer van de electrawinkel. Vijf en twintig dure euro's lichter en nog geen bruikbare telefoons. Telefoons overkopen is dus niet zo'n slimme zet. Je weet de geschiedenis niet. Die kleine lichte aarzelingen zijn altijd waardevol van mij. Ze kloppen bijna altijd. Wat duizelt mij het moderne leven toch soms, keuzes ,keuzes, om van in de struiken te vallen!
Ik kon nog wel veel langer slapen vanochtend, maar ben toch opgestaan met het vooruitzicht op van alles leuks vandaag; een verjaardag en een kerkdienst. Ik geniet van de vrijheid om gewoon - nog niet klaar- te zijn, op de tijd dat buurman Cor me komt halen voor de kerk. Deze dag wil ik nog mijn haren hebben gewassen en droog geföhnd en nog een kommetje eigen koffie mee hebben in de auto. Ik geniet zomaar van volwassen zijn en in de auto rijden op een stille zondagmorgen. Fijn, ik kan mee naar de kelder, met de kleine kinderen. Daar heb ik veel meer zin in dan weer consumeren wat anderen doen. Ik vraag wat namen aan de kleintjes en oefen ze. Marieke vertelt een verhaal met legopoppetjes en dan gaan we kleuren en plakken. Het lijkt wel alsof de meeste kinderen het kleuren en plakken helemaal niet leuk vinden. Één meisje die zichzelf "Kweets"noemt, maar Grace blijkt te heten, vouwt allerlei vliegtuigen van gekleurd papier. Ze trekt steeds een nieuw papier uit het pak en zegt demonstratief dat ze van vouwen houdt. Ik ga ook een vliegtuigje vouwen en oefen of het de overkant haalt. Een prachtig jongetje van zes weet er ook één te vouwen die heel goed vliegt. Hij ging met uiterste precisie en na veel nadenken de opgeplakte plaatjes kleuren. Waar zal hij voor gaan kiezen later? Wat uiterst interessant nu al hun eigen aanpak te zien! Een klein jongetje is zeer rap met klauteren en klimt het liefst op de tafels. Ik vind het leuk, het contact met de kids, maar overzicht houden en opruimen en orde houden vind ik lastiger. Dat vermoeit me. Ik vraag me ook af of wij als volwassenen het nu zo graag willen; een afgemaakt werkje mee te nemen voor thuis of dat de kinderen dit zo graag willen. En wat zou Jezus willen? Een klein huilend meisje trek ik op schoot en opeens is ze in slaap gevallen. Het voelt als een een kostbaar geschenk, dit slapende meisje tegen mij aan. Het is misschien wel anderhalf of twee jaar geleden dat ik een kindje op schoot had en ik voel hoe ik deze normale, menselijke, warme dingen mis. Het ene kind blijft eindeloos oranje kleuren met de stift en het andere blijft vouwen maar de meeste zijn aan het spelen. Ik vond het tof. Zeker tof om er te zijn en vrij te ontdekken hoe of ik daar wil en kan zijn. Samen met "Kweets' schreef ik raadseltjes in mijn gevouwen papieren bootje: het stinkt en je trekt het aan; een sok! De verjaardag was rustig, met een tweelingzus op bezoek waardoor ik me kon verbazen over dezelfde mimiek, stem en uiterlijk van twee zussen. Ik werd moe van hun stevige stemmen en zocht rust bij mijn eigen stem. We gingen nog wandelen, op mijn verzoek en ik werd moe van haar boosheid die alsmaar aan de oppervlakte was. Ze is een eerlijke meid en ik kon het zeggen ook en we discussieerden door het bos lopend en paadjes zoekend. Maar meer nog zocht ik naar hoe ik nu eens ruimte maak voor mijn stuk ook en geen absorberende spons ben voor andermans lading. In de auto terug bedacht ik dat als ik moe word van boosheid en ik gemaakt ben naar Gods beeld Hij ook heel moe wordt van onze boosheid. Niet onze terechte boosheid in het moment die als goed gereedschap kan dienen, maar boosheid die blijft hangen van vroeger en ons genieten van nu in de weg staat en als een steeds dezelfde klaagzang de cadeautjes van de dag bederft. Er is een weg uit ons moeras van gevoelens. Waarheid erover, vergeving en loslaten We zijn samen onderweg en ik heb mezelf te geven aan de mensen om mij heen door mijn eigenschappen en met mijn grenzen. Ik hoef me niet zo aan te passen. Het geeft juist body om jouw kleur te laten zien. Na de kerkdienst sprak ik een vrouw aan de maaltijd die tien jaar lang had staan vlaggen en dansen in kerken terwijl ze daar doodmoe van werd. God zei gisteren tegen haar: "Houd er mee op en kom bij mij. " Ze was dood en doodmoe, maar had altijd gedacht dat al dat offeren en uitgeput ervan worden haar offer dan was voor God. Wat een leugens die er ons van verhinderen ons echte zelf aan de wereld te geven. Vandaag voelde ik een groeiend respect voor mezelf maar ook een groeiend verlangen naar hechter contact met die mysterieuze Schepper die zo zijn eigen wijze weg gaat met ons en denk ik aan wil sluiten bij wat wij graag doen. Klauteren, vouwen, of een stukje schrijven.
Ik zit in mijn lekkere bed met de poes naast me en kaarsjes aan. Net een lekkere warme douche gehad. Ik voel de napijn van een emotionele klap van van de week.Een vriendin die ik 27 jaar vriendin noemde heeft niet echt behoefte meer aan contact. Het doet pijn dat ze mij niet nodig heeft. Ze had me niet nodig tijdens het verliezen van haar vader. Gevoelens van afwijzing vreten aan me. Maar ik wil hierdoor een nieuwe richting vinden. Niet teveel betekenis van mijn bestaan in vrienden zoeken maar ook daarbuiten dingen ondernemen. Besef van al mijn kwetsbaarheid dreigt me soms te overweldigen waardoor ik steeds de tranen in mijn keel voel zitten. Vanochtend kwam ik een heel vriendelijk echtpaar tegen in de praxis en ik vroeg ze gelijk om raad voor iets. Maar ik voelde me ook ongemakkelijk dat ik weer degene ben die om raad vraagt . Ik wil eigenlijk niet iets nodig hebben steeds van die ander maar heel vaak heb ik dat wel. Van allerlei verschuivingen in mijn leven waarin ik me weer opnieuw moet positioneren. Gisteravond keek ik een film over een vrouw die de gevangenis gezegend noemde omdat zij er de aanwezigheid van God op zijn meest had ervaren. Er was zoveel schoonheid en puurheid in het groepje vrouwen dat in de vuile barakken hun leed deelde maar ook in hun gezamenlijke honger naar God onder leiding van Coleta. Ze hadden niets; vies eten, rare streepkleren en een smal hard bed maar ze aten samen de bijbel op en er was liefde. Ik kreeg er rust van, meer overgave. Het geeft niet dat ik niet naar Ierland ga. Geluk is niet dat ik daar in de bergen kan lopen en zeer mooie natuur kan zien. Het is wel superfijn maar geluk ligt toch in mijn eigen hart. Ik vind het vreemd haar naam uit mijn telefoon te halen en haar whatts app weg te vegen. Ik bid steeds:"spreek tot mijn hart, verander mijn leven en maak me heel". Dus wie weet is God dingen aan het verschuiven in mijn leven zodat ik meer tot mijn recht kom en meer heel wordt. Ik heb zolang in de veiligheid van vrienden mogen toeven. Wie weet kan ik eens wat verder nog vleugels uitslaan. Tere vlindervleugels. Steeds maar weer die tere vleugels uitvouwen voor hemels warm zonlicht, anders kan ik echt niet vliegen. En nu met kaarsjes en de poes de klap nog een beetje verwerken.
Bea ( noem ik haar), en ik gingen samen in haar moeders auto helemaal naar Soest. Onze vroegere kerk houdt daar nu samenkomsten in plaats van op de evangelische hogeschool. Ik vond het altijd wel fijn in die school. De spirit van de jeugd is daar en het heeft iets studentikoos met bankjes buiten en ergens voel je de spanning en het avontuur van jongeren die een jaar deze school kiezen, zoekend naar hoe verder in het leven. Ik hield van de bar en het een beetje improviseren. Volgens mij houdt God ook van die opstartfases, van pionieren, van wat bij elkaar rapen en gewoon doen. Vroege, in weer een andere kerk waren er diensten in een oude gymzaal met maar 1 gebrekkige wc en het was fantastisch. Maar nu is de boel dus verhuisd naar een echte kerk en ik werd er gelijk wat teleurgesteld van. Het podium, de kerkbanken. Ik voelde me erin opgesloten en alsof we nog weer verder uit de wereld gaan en de muren ernaartoe optrekken. Ik gaf Ton zijn cursus Russisch terug van mijn avontuur naar St. Petersburg en eigenlijk voelt het wel heel erg als een stap verder weg van deze gemeenschap waar ik niet meer in pas. Het is een afscheid en we zijn dankbaar voor alle schoonheid die we mochten ontvangen daar; de aankleding, zorgvuldigheid, gevoelige aanbidding en de Joodse wortels. Bea en ik gaan nog even toeren; op naar het Henschotermeer! We lopen daar over een brug over het meertje en spreken over de wereld bereiken. Ik ben zo moe vandaag en we delen ons gemis aan een mannenmaatje en en geen baan en het op onze grenzen letten. Ik geef me maar wat over aan de tuttige grenzen van alleen met de voeten in het water en alles stap voor stap. Ik wil wel reizen en evangeliseren en wonderen meemaken en lekker zwemmen maar ik ben nog hartstikke moe van een late avond. Ik hielp een gedichtje maken bij een schilderij en was weer gelukkig daardoor, op de fiets terug naar huis. Blij met inspiratie om kunstzinnige dingen te gaan doen. Maar vandaag ben ik met - leuk uit de hoek komende Bea; van het gewone leven. We zwiepen onze benen van voor naar achteren op het houten bankje van het eiland, midden in het meer. Wat een prachtige plek op deze mooie zomerdag. Wat fijn om te genieten van het nu. Van wat er wél is, gewoon in onze kleren tussen allemaal bikin en zwembroekmensen. Ik heb twee voor niets gekochte tickets naar Ierland, in een opwelling om er weer heen te gaan voor mooie herfstwandelingen en de bergen. Maar mijn portemonnee reikt niet verder dan1 nacht verblijf en dan loop ik daar als een zwerver met mijn koffer, van restaurantje naar restaurantje of wat tijd in het park of langs de zee totdat de trein of bus vertrekt. Kan ik echt thuiskomen binnen mijn mogelijkheden? kan ik gewoon in mijn woonplaats zijn en daar thuis zijn? Thuis zijn aan de boezem van de Vader of zoiets. Wat geeft God toch veel ruimte om te mogen zwerven en ontdekken. Maar wat wacht Hij op ons thuiskomen. Echt thuiskomen; het boek van Henri Nouwen nog maar eens lezen. Ik vind het lastig. O, onrustig hart. In mijn woonplaats nog wel effe twee bolletjes ijs verschalkt en gegeten op mijn tuinterrasje. Blijven vieren, ondanks alles.
Ik hoorde net een liedje op de radio over :"to help someone cry". En dat was nou net was er gebeurde afgelopen zondag. Ik was in de samenkomst van de internationale kerk en op het eind was er het bericht dat F. terug moest naar Iran. Ze kwam naar voren en ik zag dat ze eigenlijk heel erg wilde huilen. Ze deed haar best haar tranen de baas te blijven en terwijl er over haar gesproken werd ging ik huilen in mijn hart. Ik voelde haar verdriet en huilde mee met haar. We gingen allemaal om haar heen staan om voor haar te bidden. Ik had niet echt de woorden maar wel zomaar een intens meelijdend en ontfermend gevoel wat ik denk dat Heilige Geest mij gaf.. Ik bad stil dat God Zijn liefde in haar legde. En toen het klaar was mocht ik haar omhelzen, en toen ontmoetten onze harten en geest elkaar en konden we samen huilen, echt diep huilen van echt verdriet.. Ik kuste haar op haar hoofd en streelde haar kroezige haar, zoals een moeder bij een kind. Ik kan me vaak zo verdrietig voelen met het idee dat ik niets te geven heb of niet echt iets kan. But this day I helped someone cry. Ik was er zo dankbaar voor en ging blij naar huis. Vandaag had ik een afspraak bij de psychologe. Ze is een opgeruimde vrouw die alles opgeruimd benadert en ze wilde een plan maken zodat ik goede doelen kan gaan behalen met mijn zoekende bestaan. Maar ik was moe en verdrietig en dacht allerlei gedachtencirkels. Ik wou eigenlijk even huilen maar voelde geen ruimte. Het was een onbevredigend gesprek en ik heb mezelf maar eens geholpen door deze dag flink op te gaan ruimen en wassen te gaan draaien. Fijn het gras gemaaid en hupsakee; ik wil meer orde in de tent en minder prullen. Rust om me heen. Had zij mij vanochtend ook maar even geholpen te huilen, dan kom je bij dieptes die daarna weer lekker schoon gewassen zijn; de lucht weer geklaard en weer klaar voor wat werk!
